กองทัพเงาขยายตัว

“ปล่อยข้า... เจ้าสิ่งโสโครก!” เสียงแหบพร่าของคริสดังขึ้นพร้อมกับการสะบัดมือที่สั่นเทาไปที่ลำคอ ฝ่ามือสีดำสนิทที่ก่อตัวจากความมืดมิดรัดแน่นขึ้นจนเส้นเลือดที่ขมับของเขาปูดโปน ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง มันไม่ใช่แค่การจู่โจมทางกายภาพ แต่มันคือการบุกรุกเข้าสู่จิตวิญญาณ ดวงตาของคริสเปลี่ยนจากสีนิลเป็นสีม่วงเข้มเปล่งประกายวาวโรจน์ ท่ามกลางห้องมืดมิดในฐานลับใต้ดินที่ไร้ซึ่งแสงสว่าง กลิ่นอายความตายพุ่งทะลักออกจากร่างของเขาจนผนังหินรอบข้างเริ่มร้าวระแหง “แกคิดว่าจะเป็นนายเหนือหัวของข้าอย่างนั้นหรือ?” คริสเค้นเสียงผ่านไรฟัน แม้ลมหายใจจะติดขัด “ข้าคือคนที่ดึงพวกแกมาจากความว่างเปล่า... และข้าก็คือคนที่จะส่งพวกแกกลับไปสู่ความสูญสิ้นหากข้าต้องการ!” เขากระแทกหลังมือลงบนพื้นดิน แรงกระแทกนั้นทำให้พื้นปูนแตกกระจาย กลายเป็นหลุมลึกที่ดำมืดราวกับปากเหว เงาดำที่บีบคอเขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ละลายลงสู่เงาเท้าของเขาอีกครั้ง เหมือนสัตว์ร้ายที่ยอมศิโรราบต่อจ่าฝูงที่แสดงอำนาจเด็ดขาด คริสหอบหายใจถี่ สายตาจ้องมองเงาที่สงบนิ่งบนพื้นด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป ความแค้นที่เคยแผดเผาเริ่มเปลี่ยนเป็นความเย็นชาที่กัดกินหัวใจ เขาไม่ได้ต้องการแค่การแก้แค้นสมาคมฮันเตอร์อีกต่อไป เขากำลังโหยหา ‘กองทัพ’ ที่จะกลืนกินทุกอย่างที่ขวางหน้า เซร่ายืนอยู่หน้าประตูเหล็กที่พังยับเยิน เธอเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านรอยร้าวของบานประตู ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความหวาดหวั่น มือที่ถือดาบสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อศัตรู แต่เป็นความกลัวต่อ ‘สิ่งที่คริสกำลังจะกลายเป็น’ “คริส... หยุดเถอะ” เซร่าก้าวเข้ามาในห้อง เสียงของเธอเบาหวิวแต่หนักแน่น “ถ้านายปล่อยให้เงาพวกนี้ครอบงำ นายจะไม่ใช่คริสที่ฉันเคยรู้จักอีกต่อไป ความแค้นมันกำลังกลืนกินความเป็นมนุษย์ของนายไปทีละนิด” คริสค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าเขามันเยือกเย็นเกินกว่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะมีได้ “ความเป็นมนุษย์?” เขาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น “เซร่า ในโลกที่พวกมันหักหลังเรา ความเป็นมนุษย์คือเครื่องประดับของพวกอ่อนแอ แต่ถ้าฉันอยากจะทำลายสมาคมฮันเตอร์ให้สิ้นซาก ฉันต้องการมากกว่าแค่พลัง... ฉันต้องการกองทัพที่ไม่รู้จักคำว่าหวาดกลัว” เขายื่นมือขวาออกไปเบื้องหน้าทันใดนั้น พื้นที่รอบตัวเขาก็สั่นสะเทือน ความมืดมิดพุ่งพล่านออกมาจากร่างราวกับคลื่นสึนามิ มันม้วนตัวก่อรูปเป็นทหารเงาตนแล้วตนเล่า จากหนึ่งเป็นสิบ จากสิบเป็นร้อย กองทัพสีดำทมิฬที่ไม่มีดวงตาแต่กลับจ้องมองทะลุถึงแก่นวิญญาณปรากฏขึ้นเต็มพื้นที่ “จงบอกข้า... ว่าเจ้าต้องการกองทัพที่ซื่อสัตย์ที่สุดหรือไม่?” คริสกระซิบกับเหล่าเงา เงาเหล่านั้นโค้งคำนับเป็นจังหวะพร้อมเพรียงกัน ความกดดันมหาศาลถาโถมใส่เซร่าจนเธอต้องปักดาบลงกับพื้นเพื่อยันตัวไว้ “ข้าจะเพิ่มจำนวน... ข้าจะทำให้โลกนี้รู้ว่า เงาที่พวกมันมองข้ามมาตลอด กำลังจะกลายเป็นจักรพรรดิที่พวกมันต้องสยบยอม” คริสเดินผ่านกองทัพเงาของเขาไปอย่างช้าๆ ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวเดิน เหล่าทหารเงานับร้อยต่างหมอบกราบเป็นทางยาว เขารู้ดีว่าการทำเช่นนี้จะดึงดูดสายตาของใครบางคน—หรือบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น จู่ๆ เสียงปรบมือที่ดังมาจากมุมมืดของห้องก็ทำลายความเงียบสงัดลง เซร่ารีบตั้งท่าเตรียมพร้อมรับมือในขณะที่คริสหยุดกึก ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความระแวดระวัง “น่าประทับใจ... พลังแห่งเงานี่ช่างหอมหวานจนข้าแทบทนไม่ไหว” ร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืด มันสวมชุดคลุมสีเงินยวบยาบ ใบหน้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ดค่อยๆ เงยขึ้นเผยให้เห็นดวงตาสีทองที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน มันไม่ใช่ฮันเตอร์... แต่มันคือ ‘องครักษ์แห่งจักรพรรดิมังกรทมิฬ’ ที่ถูกส่งมาเพื่อเก็บกวาดความผิดพลาด “แกมาทำอะไรที่นี่?” คริสถาม เสียงของเขาเรียบสนิทแต่ซ่อนไว้ด้วยจิตสังหารรุนแรง องครักษ์ตนนั้นหัวเราะเบาๆ ก่อนจะชี้ปลายหอกสีเงินมาที่คริส “นายท่านบอกให้ข้ามาบอกเจ้าว่า... กองทัพที่เจ้าเพิ่งสร้างขึ้นมานั้น แท้จริงแล้วก็แค่ 'อาหาร' ที่ถูกขุนไว้ให้เติบโตเพื่อรอวันถูกกลืนกิน และวันนี้... คือวันที่จะเริ่มการเก็บเกี่ยว” พื้นดินใต้เท้าของคริสเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง ไม่ใช่เพราะเงาของเขา แต่เป็นเพราะไอพลังมหาศาลที่จู่โจมจากด้านบน เพดานถ้ำพังทลายลงมา เผยให้เห็นท้องฟ้าที่ถูกย้อมด้วยสีเลือดและมังกรทมิฬขนาดมหึมาที่กำลังบินวนอยู่เหนือหัว คริสเงยหน้ามองศัตรูที่อยู่เหนือความคาดหมาย ก่อนจะแค่นยิ้มที่มุมปาก “งั้นก็ลองดูว่า... มังกรของแกจะกลัวเงาที่กำลังหิวโหยของข้าหรือไม่” กองทัพเงาที่เพิ่งขยายตัวพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ดั่งฝูงตั๊กแตนสีดำที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่งให้แหลกลาญ! หวังว่าทุกท่านจะสนุกไปกับตอนที่ 13 นี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ เงาฮันเตอร์ไร้เงา