ความโกลาหลในกิลด์

"หยุดมือเดี๋ยวนี้!" เสียงคำรามของหัวหน้าสมาคมดังสนั่นกึกก้องไปทั่วโถงกิลด์ที่กำลังสั่นสะเทือนด้วยแรงกดดันมหาศาล ทว่ามันกลับไร้ความหมายเมื่อเผชิญหน้ากับกองทัพเงามืดมิดที่ทะลักออกมาจากรอยแยกมิติเบื้องหลังคริส ร่างของเหล่าอัศวินไร้หน้าในชุดเกราะสีดำสนิทแผ่ไอเย็นเยียบจนพื้นหินอ่อนกลายเป็นน้ำแข็ง พวกมันไม่มองหัวหน้าสมาคม ไม่สนใจสายตาหวาดผวาของเหล่าฮันเตอร์นับร้อยในห้องนั้น สายตาของพวกมัน... ทุกคู่... จ้องมองเพียงคริสคนเดียว คริสยืนนิ่ง ราวกับรูปปั้นที่ถูกแกะสลักจากความเงียบงัน หัวใจของเขาเต้นเป็นจังหวะหนักหน่วง ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นจังหวะของอำนาจที่เขารู้สึกได้ถึงกระแสพลังที่ไหลเวียนผ่านรอยต่อของมิติ "นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน..." เซร่ากระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือแต่ยังคงกำกระชับดาบคู่ในมือแน่น เธอก้าวขึ้นมายืนเคียงข้างคริส สายตาจับจ้องไปยัง 'จักรพรรดิมังกรทมิฬ' ที่ปรากฏร่างเลือนรางอยู่ท่ามกลางเงามืดเหนือหัวของเหล่ากองทัพ "คริส... นั่นไม่ใช่พลังของนายใช่ไหม?" คริสไม่ตอบ เขาเพียงแค่เอียงคอเล็กน้อย ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มลึกดั่งก้นบึ้งของมหาสมุทร เขาหันไปมองหัวหน้าสมาคมที่ใบหน้าเริ่มบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นผสมความตระหนก "คุณเคยบอกผมว่า ฮันเตอร์แรงก์ F อย่างผมเป็นได้แค่โล่เนื้อรองรับการโจมตี" คริสเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก มันไร้ซึ่งความขุ่นเคือง แต่เปี่ยมไปด้วยความเยือกเย็นที่บาดลึกถึงกระดูก "วันนี้ โล่เนื้อชิ้นนี้อาจจะหนักเกินกว่าที่มือของคนอย่างคุณจะถือไหว" "แกมันตัวอันตราย! พวกมัน! ฆ่ามันซะ!" หัวหน้าสมาคมตะโกนสั่งเหล่าองครักษ์ฝีมือดีของกิลด์ทันที ฮันเตอร์ระดับสูงสิบคนพุ่งเข้าหาคริสพร้อมกัน ประกายดาบและเวทมนตร์ธาตุต่างๆ ระเบิดออกจนเพดานกิลด์ถล่มลงมาเป็นชิ้นๆ ทว่าก่อนที่คมดาบจะถึงตัวคริส กองทัพเงาที่อยู่เบื้องหลังเขาก็ขยับตัวเพียงเล็กน้อยเท่านั้น *ฉัวะ!* ไม่มีเสียงหวีดร้อง มีเพียงเสียงเหมือนใบไม้ร่วงหล่น ร่างของฮันเตอร์ทั้งสิบกระเด็นกลับไปในสภาพที่ไม่ครบสามสิบสอง พวกเขายังไม่ทันได้เห็นด้วยซ้ำว่าใครเป็นคนลงมือ กองทัพเงานั้นรวดเร็วราวกับแสงที่ไร้เงา คริสเดินก้าวผ่านซากปรักหักพังอย่างเชื่องช้า ทุกก้าวย่างของเขาทำให้บรรยากาศภายในกิลด์เปลี่ยนไป ฮันเตอร์คนอื่นๆ ต่างพากันถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรงในรัศมีของเขา "คุณเห็นไหมครับ?" คริสหยุดยืนห่างจากหัวหน้าสมาคมเพียงไม่กี่ก้าว เขายกมือขึ้น แสงสีม่วงวูบวาบที่ปลายนิ้ว "นี่คือสิ่งที่พวกคุณสร้างขึ้นมา พลังที่คุณเคยเหยียดหยาม... ในตอนนี้ มันกำลังจะกลืนกินทุกอย่างที่คุณพยายามปกป้อง" "ฉันเป็นถึงหัวหน้าสมาคม! ฉันคุมกฎของที่นี่!" หัวหน้าสมาคมกัดฟันแน่น เขากำลังจะใช้พลังมิติขั้นสูงที่ถูกปิดบังไว้ แต่คริสกลับเร็วกว่า คริสพุ่งเข้าประชิดตัวในชั่วพริบตา มือของเขาคว้าเข้าที่คอเสื้อของอีกฝ่ายแล้วยกขึ้นเหนือพื้นอย่างง่ายดาย แววตาของคริสสะท้อนภาพของชายผู้มีอำนาจที่บัดนี้ดูเปราะบางราวกับตุ๊กตากระดาษ "กฎงั้นหรือครับ?" คริสยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไร้ความปรานี "ถ้าอย่างนั้น กฎต่อไปคือ... ใครก็ตามที่ยืนขวางทางมิตินี้ จะต้องดับสูญ" ทันใดนั้นเอง มวลอากาศโดยรอบก็บิดเบี้ยว จักรพรรดิมังกรทมิฬที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังค่อยๆ ก้าวเท้าออกมา แรงกดดันที่เกิดขึ้นทำให้อาคารกิลด์ทั้งหลังเริ่มแตกร้าว รอยแยกมิติขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นบนเพดาน เผยให้เห็นทิวทัศน์ของห้วงมิติที่มืดมิดและไร้จุดสิ้นสุด เซร่าหน้าถอดสี "คริส! ถ้าทำแบบนี้ ทุกอย่างที่นี่จะถูกทำลายไปพร้อมกับพวกเรา!" คริสมองไปที่เซร่าแวบหนึ่ง แววตาของเขาอ่อนลงเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับไปเย็นชาดังเดิม "เซร่า... ถ้าเราไม่ทำลายรากเหง้าที่เน่าเฟะนี้ ท้องฟ้าใหม่ก็ไม่มีวันเปิดออกครับ" ทันใดนั้น ผนังด้านหลังของกิลด์ก็ถูกกระแทกจนพังยับเยินจากภายนอก กองทัพฮันเตอร์อีกชุดใหญ่ที่ติดอาวุธครบมือพุ่งเข้ามา แต่สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... ผู้นำของกองทัพนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'พ่อ' ของคริส ชายที่ทรยศเขาและทิ้งเขาไว้ในดันเจี้ยนเมื่อสามปีก่อน เขายืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง สายตาจ้องเขม็งมาที่คริสด้วยรอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยความเยือกเย็น ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำลายความเยือกเย็นของคริสจนสิ้น "ดูเหมือนว่า... ลูกชายที่ข้าทิ้งไว้ในนรก จะกลับมาหาพร้อมกับของเล่นที่น่าสนใจเสียจริงนะ" คริสชะงัก ร่างกายของเขาสั่นสะท้านขึ้นมาวูบหนึ่ง แรงแค้นที่สั่งสมมาตลอดสามปีปะทุขึ้นจนมวลพลังเงานั้นเริ่มควบคุมไม่อยู่ คริสจะเลือกทำลายทุกอย่างตามความแค้น หรือจะหยุดตัวเองไว้ก่อนที่จะสูญเสียความเป็นมนุษย์ไปตลอดกาล ท่ามกลางวิกฤตที่กองทัพเงาเริ่มจะอาละวาดโดยไร้การควบคุมของเจ้าของ เงาดำมืดบนพื้นของคริสก็ค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปมือ... และมันกำลังบีบคอของเขาจากด้านหลัง ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในเส้นทางของเงาที่ไร้เงานี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ