มอนสเตอร์ระดับบอส

"อย่าขยับตัวแม้แต่นิ้วเดียว เซร่า" เสียงของผมต่ำและราบเรียบ ทว่ามันสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของหญิงสาวข้างกาย ความเย็นเยียบจากไอสังหารของสิ่งที่อยู่ตรงหน้าพุ่งปะทะผิวหนังจนขนลุกชัน ผมกระชับดาบเล่มสีดำสนิทในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาของผม—ที่เคยเป็นเพียงฮันเตอร์แรงก์ F ขี้ขลาด—บัดนี้หรี่ลงเป็นเส้นตรง จับจ้องไปยังเงามืดเบื้องหน้า "นั่นไม่ใช่บอสแรงก์ B ธรรมดา คริส..." เซร่ากระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยขณะที่มือขวาเตรียมพร้อมเรียกอาวุธประจำกายออกมา "แรงกดดันนี่มัน... มันเหนือกว่ารายงานที่สมาคมให้มาหลายขุมเลยนะ" ในความมืดมิดของดันเจี้ยนระดับสีแดงที่ไร้แสงสว่าง ดวงตาสีเพลิงคู่มหึมาคู่หนึ่งค่อยๆ ลืมขึ้น มันไม่ใช่ดวงตาของสัตว์ร้ายทั่วไป แต่มันเต็มไปด้วยสติปัญญาและความแค้นเคืองที่ฝังรากลึก 'อิกนิส ผู้คุมขังแห่งขุมนรก' ค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืด ร่างกายของมันสูงตระหง่านถึงสามเมตร ปกคลุมด้วยเกล็ดสีแดงฉานที่แข็งแกร่งราวกับเพชร ดาบยักษ์ในมือของมันมีคราบเลือดเก่ากรังที่ส่งกลิ่นคาวคลุ้งไปทั่วบริเวณ "สมาคมตั้งใจจะส่งเรามาตาย" ผมกล่าวสั้นๆ โดยไม่ละสายตาจากศัตรู "และดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ต้องการแค่ชีวิตเรา แต่มันต้องการ 'บางอย่าง' ที่อยู่ในตัวเรามากกว่า" ผมก้าวออกไปข้างหน้าเพียงครึ่งก้าว กองทัพเงาที่ผมสะสมมานับสิบชีวิตเริ่มขยับตัวอยู่ใต้ฝ่าเท้าของผม ความมืดค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปร่างของอัศวินเงาที่พร้อมจะพุ่งทะยานออกไปในทุกเมื่อ แต่ผมยังไม่สั่งการ ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา "คริส! จะทำอะไรน่ะ!" เซร่าร้องเตือน ผมไม่ตอบ แต่เลือกที่จะตอบโต้ด้วยการพุ่งตัวออกไป! ร่างของผมกลายเป็นเพียงเงาวูบไหวในสายตาของมนุษย์ปกติ ดาบสีดำฟาดฟันเข้าที่ข้อต่อของอิกนิสด้วยความเร็วที่เหนือระดับ แต่เสียง 'เคร้ง!' ที่ดังก้องกังวานกลับเป็นเครื่องพิสูจน์ถึงความต่างชั้น เกล็ดของมันสะท้อนการโจมตีของผมจนมือสั่นสะท้าน บอสตัวนี้ไม่ได้แค่แข็งแกร่ง แต่มันอ่านจังหวะการเคลื่อนไหวของผมออกทุกย่างก้าว อิกนิสดึงดาบยักษ์ขึ้นมาและฟาดลงมาอย่างรุนแรงจนพื้นดินแยกออกเป็นเสี่ยงๆ ผมกระโดดถอยหลังหลบมาได้อย่างหวุดหวิด แต่แรงลมจากการฟาดดาบก็เพียงพอที่จะทำให้ร่างกายของผมกระเด็นไปกระแทกกับผนังถ้ำ *ฮึ่ม... ระบบแจ้งเตือนว่าเลือดลดลงไป 15% ในการปะทะครั้งเดียวสินะ* ผมเช็ดเลือดที่มุมปากพลางแค่นยิ้ม "น่าสนุกดีนี่... ถ้างั้นก็มาดูหน่อยไหมว่าเงาที่แท้จริงน่ะเป็นแบบไหน" ผมชูมือขึ้น เหนือพื้นดินเบื้องหลังของอิกนิส เงามืดที่เคยนิ่งสงบเริ่มบิดเบี้ยวและพุ่งขึ้นเป็นโซ่ตรวนนับสิบเส้นพันธนาการแขนขาของบอสตัวร้ายเอาไว้ มันคำรามด้วยความโกรธจัดและเริ่มดิ้นรน แต่ยิ่งดิ้น โซ่เงาก็ยิ่งบีบรัดแน่นขึ้น "เซร่า! ตอนนี้แหละ!" เซร่าไม่รอช้า เธอรวบรวมพลังเวททั้งหมดไว้ที่ปลายนิ้ว ก่อนจะปลดปล่อยสายฟ้าสีครามที่รุนแรงพุ่งเข้าใส่จุดอ่อนที่ลำคอของอิกนิส แสงสว่างวาบไปทั่วดันเจี้ยนจนแทบมองไม่เห็นอะไร แต่ทว่า... ท่ามกลางเสียงคำรามที่น่าเวทนาของบอส ผมกลับรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่ลึกเข้าไปในจิตใจ เสียงหัวเราะ! ไม่ใช่เสียงของอิกนิส แต่มันเป็นเสียงที่ดังมาจากความมืดหลังบัลลังก์ที่ว่างเปล่าในส่วนลึกของดันเจี้ยน เสียงหัวเราะที่ฟังดูคุ้นหูอย่างประหลาด เสียงที่ผมเคยได้ยินในวันที่สมาคมตัดสินใจหักหลังครอบครัวของผม! "ใคร!" ผมตะโกนลั่น ความเยือกเย็นหายไปในชั่วพริบตา เหลือเพียงความเกรี้ยวกราดที่พลุ่งพล่าน อิกนิสที่ควรจะถูกปิดฉากลง กลับหยุดนิ่ง ดวงตาสีเพลิงของมันดับวูบลง ก่อนที่ร่างของมันจะแตกสลายกลายเป็นละอองทรายสีดำ แต่นั่นไม่ใช่จุดจบ... เพราะจากละอองทรายเหล่านั้น เงามืดรูปร่างมนุษย์ที่สวมชุดสูทสีขาวสะอาดตาก็ปรากฏตัวขึ้นแทนที่ เขาถือซองจดหมายฉบับหนึ่งไว้ในมือ พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูสุภาพจนน่าขนลุก "ยินดีด้วยครับ คุณคริส... คุณผ่านบททดสอบที่หนึ่งของ 'จักรพรรดิมังกรทมิฬ' ได้เร็วกว่าที่คาดไว้มาก" ชายคนนั้นกล่าวพลางก้มหัวให้ผมเล็กน้อย "แต่สิ่งที่รอคุณอยู่หลังจากประตูบานถัดไป... ไม่ใช่สัตว์ประหลาดหรอกครับ แต่เป็น 'คนรู้จักเก่า' ที่คุณอาจจะไม่อยากพบที่สุด" เขาวางจดหมายทิ้งไว้บนพื้นก่อนจะหายไปในความมืดทิ้งให้ผมและเซร่ายืนนิ่งค้างด้วยความสับสน ผมก้มลงหยิบจดหมายฉบับนั้นขึ้นมา นิ้วมือผมสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเห็นตราประทับบนซอง... ตราประทับของสมาคมฮันเตอร์ที่เป็นของพ่อผม คนที่ควรจะเสียชีวิตไปนานแล้ว ผมฉีกซองออกช้าๆ ข้อความภายในทำให้ผมต้องเบิกตากว้างจนแทบหลุดออกมาจากเบ้า *‘คริส... พ่อรอเจ้าอยู่เบื้องหลังเงาของมังกร... อย่าไว้ใจใคร แม้แต่คนที่ยืนข้างเจ้าในตอนนี้’* ข้างหลังผม... เซร่าที่กำลังหอบหายใจอย่างเหนื่อยล้าค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา ผมสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่ปลายกระบอกปืนสั้นที่จ่อมาที่ท้ายทอยของผมอย่างแม่นยำ หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ เงาฮันเตอร์ไร้เงา