เงาสะท้อน

"อย่าเพิ่งรีบร้อนตายไปตอนนี้เลยครับ เพราะความทรมานที่แท้จริง... ยังไม่ได้เริ่มขึ้นเลยด้วยซ้ำ" น้ำเสียงของคริสราบเรียบราวกับผิวน้ำที่นิ่งสนิท ทว่าในดวงตาของเขากลับสะท้อนภาพคมดาบที่พุ่งเข้าใส่ลำคอของฮันเตอร์แรงก์ B สามคนที่ล้อมหน้าล้อมหลังเขาอยู่ภายในดันเจี้ยนระดับสีแดงแห่งนี้ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปนไปกับกลิ่นไอความชื้นของกำแพงหิน บรรยากาศรอบด้านกดทับจนแทบหายใจไม่ออก เซร่ายืนนิ่งอยู่ที่มุมมืด มือของเธอคอยกระชับมีดสั้นไว้แน่น ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปที่คริส—ชายหนุ่มที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเพียงเหยื่อของสมาคม แต่บัดนี้เขากลับกลายเป็นผู้ล่าที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด "แกมันแค่ไอ้ขยะแรงก์ F! อย่ามาทำเป็นปากดี!" หนึ่งในฮันเตอร์ฝ่ายสมาคมตะคอกกลับ มันเงื้อขวานยักษ์ที่มีอักขระเวทมนตร์สีแดงฉานขึ้นสูงเตรียมบดขยี้ร่างของคริสให้แหลกคามือ คริสไม่ได้หลบหลีก เขาเพียงแค่ขยับมุมปากเป็นรอยยิ้มที่เย็นเยียบจนน่าขนลุก "ขยะงั้นหรือครับ? น่าสนใจ..." วินาทีนั้นเอง กองทัพเงาที่เหยียบย่ำอยู่ภายใต้ฝ่าเท้าของคริสกลับเคลื่อนไหวผิดปกติ เงาดำสนิทที่ควรจะแน่นิ่งกลับค่อยๆ ยืดขยายตัวราวกับมีชีวิต พวกมันไม่ได้รับคำสั่งให้เข้าจู่โจมโดยตรง แต่มันกลับ 'แทรกซึม' เข้าไปในเงาของพวกฮันเตอร์ทั้งสามคนที่ยืนล้อมเขาอยู่ "เฮ้ย! นี่มันอะไรกัน!" ฮันเตอร์คนหนึ่งร้องลั่นเมื่อเห็นเงาของตัวเองบนพื้นเริ่มบิดเบี้ยว ร่างเงาที่ดูไร้รูปร่างค่อยๆ งอกอาวุธที่ถอดแบบมาจากเจ้าของตัวจริงออกมา คริสดีดนิ้วเพียงเบาๆ เสียงดังกังวานก้องไปทั่วโถงดันเจี้ยน *ฉัวะ!* เงาของฮันเตอร์คนแรกตวัดคมดาบเข้าใส่แผ่นหลังของเจ้าของร่างอย่างจัง เสียงเนื้อฉีกขาดพร้อมกับเลือดสีแดงสดที่กระเซ็นออกมาสร้างความตกตะลึงให้แก่พวกที่เหลือ พวกมันไม่ได้สู้กับคริสอีกต่อไป แต่พวกมันกำลังสู้กับ 'เงา' ของตัวเองที่ขัดขืนคำสั่งและหันคมดาบเข้าหาต้นขั้ว "แกทำอะไรลงไป! หยุดเดี๋ยวนี้!" ฮันเตอร์อีกคนพยายามสะบัดร่างหนี แต่ยิ่งขยับ เงาของมันก็ยิ่งรัดตรึงร่างไว้แน่นขึ้นเรื่อยๆ เหมือนกับถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น "ในโลกที่ความดีงามถูกตีค่าเป็นเพียงตัวเลขและอำนาจ ผมก็แค่คืนความยุติธรรมให้พวกคุณก็เท่านั้นครับ" คริสเดินก้าวผ่านซากศพที่ค่อยๆ ขาดใจตายด้วยฝีมือของ 'เงาสะท้อน' ของพวกมันเอง ความเยือกเย็นแผ่ออกมาจากตัวเขาจนเซร่าที่เฝ้ามองอยู่ยังต้องสูดหายใจเข้าลึก เขาหยุดยืนตรงหน้าฮันเตอร์คนสุดท้ายที่ยังเหลือรอด ดวงตาของคริสไม่ได้มีความโกรธแค้นหลงเหลืออยู่เลย มันว่างเปล่าจนน่ากลัว ราวกับเขามองเห็นความเป็นไปได้ของจักรวาลในนั้น "จำคำพูดของสมาคมที่ส่งพวกคุณมาได้ไหมครับ? 'กำจัดคริสทิ้งเสีย แล้วความลับทั้งหมดจะถูกฝังไปพร้อมกับศพของมัน'" คริสเอียงคอถามด้วยน้ำเสียงสุภาพราวกับกำลังสนทนาเรื่องสภาพอากาศ "แต่พวกเขาลืมบอกไปอย่างหนึ่ง... ว่าเงาที่ผมถือครองอยู่น่ะ ไม่เคยรู้จักคำว่าปรานี" ทันใดนั้น เงาสีดำสนิทที่เท้าของคริสก็พุ่งขึ้นเป็นหนามแหลมแทงทะลุร่างของฮันเตอร์คนนั้นจนขาดใจทันที คริสไม่ได้กระพริบตาแม้แต่น้อย เขายืนมองภาพเหล่านั้นด้วยความสงบนิ่งก่อนจะหันไปหาเซร่าที่เดินออกมาจากความมืด "เราต้องไปต่อแล้วครับ เซร่า" เซร่าพยักหน้า เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่จุดจบ แต่เป็นเพียงการเริ่มต้นของการล้างแค้นที่แท้จริง "คริส... สิ่งที่แกทำเมื่อกี้ พลังของนายมันเปลี่ยนไป นายไม่ได้แค่ดึงเงาออกมา แต่นายกำลังผสานความแค้นของพวกมันเข้าไปด้วย ใช่ไหม?" คริสไม่ได้ตอบในทันที เขาจ้องมองไปที่ประตูบานยักษ์เบื้องหน้า ซึ่งเป็นทางผ่านสู่ใจกลางของดันเจี้ยนที่ซ่อนความลับเรื่อง 'จักรพรรดิมังกรทมิฬ' เอาไว้ เขายกมือขึ้นสัมผัสกำแพงหินที่สั่นสะเทือนเบาๆ ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้หัวใจของคนฟังต้องหยุดเต้น "ไม่ใช่แค่ความแค้นครับเซร่า... แต่นี่คือจุดเริ่มต้นที่ผมจะสร้างจักรวรรดิที่ไม่มีใครหน้าไหนสามารถลบเงาของผมออกไปได้อีก... เพราะเงาที่กำลังสั่นไหวอยู่หลังบานประตูนั้น มันไม่ใช่เงาของสัตว์อสูร แต่มันคือเงาของคนที่สมาคมเคยทอดทิ้งให้ตายในก้นบึ้งของดันเจี้ยนเมื่อสามปีก่อน..." เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นจากด้านหลังประตูมิติที่ค่อยๆ เปิดออก กลิ่นอายที่กดดันยิ่งกว่าสิ่งใดที่คริสเคยเผชิญมาแผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ร่างของชายในชุดคลุมสีดำสนิทที่คุ้นตาค่อยๆ ก้าวพ้นเงามืดออกมา... พร้อมกับใบหน้าที่คริสจำได้แม่นยำที่สุดในชีวิต นั่นไม่ใช่ใครอื่น... แต่คือร่างแยกของชายที่เขาเคยเรียกว่า 'พ่อ' ผู้ซึ่งสมาคมประกาศว่าตายไปตั้งแต่วันที่เขาเริ่มปลุกพลัง! ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นนี้ แล้วเรามาพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ