กับดักของสมาคม

"วางมีดลงเสียเถอะครับ... ก่อนที่นิ้วของท่านจะขาดออกจากกันเพราะความพยายามที่ไร้ความหมาย" เสียงของคริสดังกังวานขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในตรอกมืดหลังเขตการค้าสมาคม กลิ่นอายของฝนที่กำลังจะตกอบอวลไปด้วยไอความชื้นและกลิ่นโลหะที่คุ้นเคย คริสยืนนิ่งราวกับรูปปั้นสลักจากหิน ดวงตาสีรัตติกาลของเขาจับจ้องไปยังชายฉกรรจ์ในชุดคลุมสีเทาหม่นสามคนที่โอบล้อมเขาไว้ ชายผู้นำกลุ่มกระชับกริชอาบยาพิษในมือแน่นขึ้นจนเส้นเลือดปูดโปน ความกลัวที่ซ่อนอยู่ในแววตาของมันไม่ได้เกิดจากอำนาจ แต่เกิดจากสิ่งที่ยืนอยู่ด้านหลังคริส—เงาสีดำสนิทที่ขยายตัวประหนึ่งสิ่งมีชีวิต มันบิดเบี้ยว กรีดร้องด้วยเสียงที่ไม่ได้ยิน และกำลังจ้องมองพวกมันเหมือนเหยื่อที่ไร้ทางรอด "แกมันก็แค่ไอ้ขยะแรงก์ F ที่โชคดีเกินไป สมาคมไม่ยอมให้ตัวอันตรายอย่างแกมีชีวิตอยู่เพื่อเปิดโปงความโสมมพวกนั้นหรอก!" ชายคนนั้นตะคอก แต่จังหวะการหายใจที่ติดขัดเผยให้เห็นถึงความตระหนกที่ปิดไม่มิด คริสยิ้มมุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย เขาก้าวเท้าออกมาหนึ่งก้าว ก้าวที่หนักแน่นดั่งขุนเขา "การที่พวกท่านเรียกผมว่าขยะ ทั้งที่คนส่งพวกท่านมาคือสุนัขรับใช้ที่วันๆ เอาแต่เลียรองเท้าผู้มีอำนาจในสมาคม... ผมว่านั่นเป็นการดูถูกตัวเองที่น่าเวทนาไปหน่อยนะครับ" *ฉับ!* ยังไม่ทันที่มือสังหารจะได้ขยับคมมีด ทหารเงาอัศวินที่คริสเรียกออกมาจากเงามืดก็พุ่งตัวผ่านไปราวกับสายฟ้า ร่างของสมาชิกคนหนึ่งในกลุ่มถูกคมดาบสีดำตัดผ่านอากาศจนตัวขาดสะพายแล่ง เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นไปทั่วผนังปูน แต่มันไม่มีเสียงร้องโอดครวญจากเหยื่อ เพราะดาบเงาของคริสนั้นรวดเร็วและคมกริบจนประสาทสัมผัสยังไม่ทันส่งสัญญาณความเจ็บปวดไปถึงสมอง เซร่าที่ซุ่มสังเกตการณ์อยู่บนดาดฟ้าตึกข้างๆ ขมวดคิ้วแน่น เธอไม่ได้ลงไปช่วย เพราะเธอรู้ดีว่าคริสในเวลานี้ไม่ใช่คนเดิมที่เธอเคยรู้จักอีกต่อไป พลังของจักรพรรดิเงาที่ครอบงำเขาอยู่เริ่มกัดกินความเป็นมนุษย์ไปทีละน้อย เธอได้แต่กำปืนสไนเปอร์ในมือจนสั่นเทา พึมพำกับตัวเองเบาๆ "คริส... อย่าถลำลึกไปกว่านี้เลย" คริสเดินเข้าไปหาชายผู้นำที่ทรุดเข่าลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว เขาโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูของอีกฝ่าย น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งจากขั้วโลกเหนือ "กลับไปบอกเจ้านายของพวกท่าน... ว่าถ้าอยากจะฆ่าผม ก็ส่งคนที่ระดับสูงกว่า 'มดปลวก' พวกนี้มาให้มันสมน้ำสมเนื้อหน่อย เพราะถ้าคืนนี้ผมยังต้องเจอแบบนี้อีก... พรุ่งนี้เช้า ผมจะไปเยี่ยมสมาคมด้วยตัวเอง" ชายผู้นำตัวสั่นสะท้าน เขารู้สึกได้ถึงพลังงานมหาศาลที่กดทับลงมาบนบ่าจนแทบหายใจไม่ออก ก่อนที่คริสจะดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว เงาเบื้องล่างก็พุ่งขึ้นมาพันธนาการร่างของชายทั้งสองจนจมหายลงไปในผืนดินราวกับถูกกลืนกินโดยก้นบึ้งของนรก บรรยากาศรอบข้างกลับมาสงบเงียบอีกครั้ง เหลือเพียงความมืดมิดที่โอบล้อมคริสไว้ เขายืนนิ่งอยู่นานก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่เริ่มมีหยดฝนโปรยปรายลงมา ความรู้สึกผิดบาปที่เคยมีเริ่มถูกแทนที่ด้วยความทะเยอทะยานที่ไม่มีวันเติมเต็ม ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะหันหลังกลับ เสียงปรบมือแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากความมืดทางด้านหลัง *แปะ... แปะ... แปะ...* "ฝีมือพัฒนาขึ้นมากนี่ครับ คุณคริส ไม่เสียแรงที่ผมคอยเฝ้ามองมาตลอด" คริสหยุดชะงัก ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยนั้น เขาค่อยๆ หันกลับไปพบกับชายชราในชุดสูทเนี้ยบกริบที่ยืนพิงเสาไฟถนนอยู่ มือของชายชราถือร่มคันสีดำที่ปิดสนิทไว้ข้างกาย แววตาของคนตรงหน้าดูใจดีทว่าแฝงไปด้วยความอำมหิตที่ลึกซึ้งเกินหยั่งถึง ชายคนนี้คือ 'ผู้บัญชาการสูงสุดของสมาคม' ชายที่คริสคิดว่าตายไปตั้งแต่วันที่ครอบครัวเขาถูกสังหารในดันเจี้ยนเมื่อสามปีก่อน "ทำไม... ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่" คริสเค้นเสียงถาม มือขวาของเขาสั่นระริกด้วยความโกรธแค้นที่อัดอั้นมานานนับปี ชายชราคลี่ยิ้มบางๆ แล้วขยับแว่นตา "ผมก็แค่จะมาบอกความลับอะไรบางอย่างให้ฟัง... ความลับที่ว่าทำไมสมาคมถึงยอมสละ 'คริส' ที่แสนขี้ขลาดในวันนั้น เพื่อแลกกับการกำเนิด 'จักรพรรดิเงา' ในวันนี้ยังไงล่ะครับ" เขาขยับร่มในมือชี้ไปยังเงาของคริสที่กำลังสั่นไหวอย่างรุนแรงราวกับจะหลุดพ้นจากการควบคุม "สิ่งที่เธอคิดว่าเป็นพลังของเธอน่ะ... จริงๆ แล้วมันเป็นของใครกันแน่?" คริสเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาของตัวเองเริ่มเปลี่ยนรูปร่างไปเป็นเขี้ยวเล็บของสัตว์ร้ายขนาดมหึมาที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน พลังของเขาไม่ได้กำลังเพิ่มขึ้น แต่มันกำลังถูก 'บางอย่าง' เข้าควบคุมจากภายใน... และนั่นคือกับดักที่แท้จริงที่สมาคมวางไว้! ทุกท่านครับ ความลับที่ถูกซ่อนไว้ใต้เงาของคริสกำลังจะเปลี่ยนทุกอย่างที่ท่านเคยรู้จัก แล้วเหตุการณ์จะเป็นอย่างไรต่อไปเมื่อจักรพรรดิเงาเสียท่าให้แก่ศัตรูที่คาดไม่ถึง? แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ เงาฮันเตอร์ไร้เงา