จุดวิกฤต

ปลายดาบสีดำสนิทหยดหยาดของเหลวสีครามเข้มลงบนพื้นหินที่สั่นสะเทือน เสียงของมันกระทบพื้นดัง *ติ๋ง...* ราวกับนาฬิกานับถอยหลังสู่ความตาย เซร่าตัวแข็งทื่อ ลมหายใจของเธอติดขัดอยู่ที่ลำคอ ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อเงาของคริสที่ทอดลงบนพื้นนั้นไม่ได้เป็นเพียงรูปร่างของมนุษย์อีกต่อไป แต่มันคือปีกมังกรขนาดมหึมาที่แผ่ขยายออกไปจนครอบคลุมทั้งโถงประตูมิติ "เจ้าจะยอมแลกชีวิตเพื่อรักษาเศษเสี้ยวของโลกที่ทอดทิ้งเจ้าอย่างนั้นหรือ เซร่า?" เสียงของคริสเย็นเยียบจนกลายเป็นน้ำแข็ง มันก้องกังวานอยู่ในมิติที่บิดเบี้ยว ร่างของเขาที่อยู่เบื้องหน้าดูสูงส่งจนน่าเกรงขาม ดวงตาที่เคยเป็นสีน้ำตาลอบอุ่นบัดนี้เปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มดั่งอัญมณีแห่งนรกที่ไร้ก้นบึ้ง เซร่ากัดริมฝีปากจนเลือดซึม เธอพยายามยกมือขึ้นจับปลายดาบที่จ่อหน้าอกตนเอง แต่มือของเธอสั่นเกินกว่าจะขยับได้ "คริส... นั่นไม่ใช่ตัวนาย... นายกำลังให้ความมืดกัดกินตัวตนที่เหลืออยู่!" คริสไม่ได้ตอบทันที เขาค่อยๆ ลดดาบลง ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้องโถง มีเพียงเสียงครางของประตูมิติที่กำลังฉีกกระชากมิติเวลาออกมาเป็นระยะ จักรพรรดิมังกรทมิฬที่อยู่เหนือขึ้นไปเบื้องบนหัวเราะลั่น เสียงนั้นบาดลึกเข้าไปในจิตวิญญาณราวกับจะเยาะเย้ยความพยายามอันไร้ค่าของมดปลวก "โลกที่ทอดทิ้งฉัน?" คริสทวนคำ ดวงตาของเขาฉายแววเจ็บปวดชั่วครู่ก่อนจะหายไป "โลกนี้ไม่เคยทอดทิ้งฉันหรอกเซร่า เพราะฉันไม่เคยเป็นส่วนหนึ่งของมันตั้งแต่แรก... ตั้งแต่วันที่สมาคมฮันเตอร์ตราหน้าว่าฉันเป็นเพียงขยะแรงก์ F ที่ไร้ค่า วันนั้นฉันตายไปแล้ว เหลือเพียง 'จักรพรรดิ' ที่รอวันทวงคืนสิ่งที่ควรจะเป็น" คริสสะบัดมือขวา กองทัพเงาที่ซ่อนเร้นอยู่ในความว่างเปล่าพุ่งทะยานออกมา พวกเขาไม่ใช่ทหารรับจ้างทั่วไป แต่เป็นเหล่าอัศวินและสัตว์ประหลาดที่เขาเคยพิชิต พวกมันนับพันนับหมื่นตนสร้างกำแพงล้อมรอบใจกลางประตูมิติที่กำลังจะระเบิดออก "คริส! ถ้าคุณปิดประตูมิตินี้ด้วยวิธีนั้น พลังวิญญาณของคุณจะถูกดูดกลืนจนไม่เหลือแม้แต่ความทรงจำ!" เซร่าตะโกนสุดเสียง เสียงของเธอแหบพร่า น้ำตาเอ่อล้นดวงตา "อย่าทำแบบนี้! เรายังมีทางอื่น!" "ไม่มีทางอื่นแล้ว" คริสตอบพลางเดินก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ทุกย่างก้าวที่เขาวางเท้าลง พื้นมิติด้านล่างแตกร้าวราวกับกระจก "พลังของฉันคือสิ่งที่จักรพรรดิมังกรต้องการ เพื่อจะปิดประตูนี้ ฉันต้องใช้มันเป็นโซ่ตรวนขังมันไว้ในรอยแยกของกาลเวลา หากฉันไม่สละพลัง... โลกนี้จะพินาศภายในเวลาไม่ถึงนาที" เขาสัมผัสที่แก้มของเซร่าด้วยมือที่เย็นเฉียบ ผิวสัมผัสของเขาหยาบกร้านแต่ทว่ากลับแฝงความอ่อนโยนที่หลงเหลือเพียงเศษเสี้ยว "ดูแลตัวเองด้วย เซร่า... ไม่ว่าใครจะขึ้นมาเป็นผู้ปกครองโลกในวันพรุ่งนี้ จงจำไว้ว่าเราเคยยืนหยัดอยู่เคียงข้างกันในฐานะฮันเตอร์ที่สมาคมตราหน้าว่าล้มเหลว" ทันใดนั้น คริสระเบิดพลังมหาศาลออกมาจากร่างกายของเขา ท้องฟ้าในมิติเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ร่างกายของเขาส่องแสงสีทองสลับกับสีดำมืดมิด กองทัพเงาทั้งหมดเข้าโอบล้อมประตูมิติ ร่างของพวกเขาค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นโซ่ตรวนแห่งพลังงานที่หนาแน่นและทรงพลัง คริสแหงนหน้ามองจักรพรรดิมังกรทมิฬที่กำลังคำรามด้วยความโกรธแค้น "เจ้าคิดว่าจะขังข้าได้หรือไอ้เด็กน้อย! พลังระดับนั้นมันแค่เศษเสี้ยวของข้า!" "ใช่... มันอาจจะเป็นเศษเสี้ยวของเจ้า แต่สำหรับข้า... มันคือทั้งหมดที่ฉันมี" คริสคำรามกลับ ร่างกายของเขาเริ่มเลือนลางกลายเป็นละอองแสง เซร่ากรีดร้อง พยายามจะไขว่คว้ามือของคริสไว้ แต่ทว่าแรงผลักจากกำแพงพลังนั้นรุนแรงจนเธอถูกดีดกระเด็นออกมาไกลหลายร้อยเมตร เธอเห็นคริสยืนอยู่ตรงจุดกึ่งกลางของประตูมิติ ร่างของเขาที่เริ่มแตกสลายกลายเป็นเงานับล้านสายพุ่งเข้ายึดเหนี่ยวกับร่างของมังกรทมิฬ แสงสีขาวเจิดจ้ากลบทุกสรรพสิ่ง เสียงระเบิดที่ดังสนั่นเลื่อนลั่นราวกับโลกกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เซร่าพยายามลืมตาขึ้นมองท่ามกลางฝุ่นควันและละอองพลังที่ร่วงหล่นราวกับหิมะสีดำ ความเงียบงันกลับมาเยือนอีกครั้ง... แต่ในความเงียบนั้น ไม่มีเสียงของคริส ไม่มีแม้แต่เงาของเขาเหลืออยู่บนพื้นดิน เซร่าคลานเข่าไปที่รอยแยกของประตูมิติที่ปิดสนิทลงแล้ว หัวใจของเธอแตกสลายเมื่อเห็นเพียงดาบสีดำเล่มหนึ่งที่หักเป็นสองท่อนปักอยู่บนพื้นดินที่ว่างเปล่า ทว่า ท่ามกลางซากปรักหักพัง เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้ากลับดังขึ้นจากมุมมืดด้านหลังเธอ—มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ที่เธอนึกถึง แต่มันเป็นเสียงที่คุ้นเคยเสียยิ่งกว่าอะไรทั้งสิ้น "ข้าบอกแล้วใช่ไหม... ว่าสงครามยังไม่จบ" เซร่าหันขวับไปมอง ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงาที่ควรจะว่างเปล่า ใบหน้านั้นซีกหนึ่งถูกหน้ากากสีเงินปิดบังไว้ แต่ดวงตาที่เหลืออยู่นั้น... มันคือดวงตาของคริส ทว่ากลับไม่ใช่คริสที่เธอเคยรู้จักอีกต่อไป ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเหล่าฮันเตอร์ผู้กล้าหาญมาจนถึงจุดวิกฤตนี้ครับ!