การล้างแค้นครั้งแรก

"แกคิดว่าแกเป็นใคร?" คริสเค้นยิ้ม ทั้งที่เลือดไหลออกจากจมูก "ในอาณาจักรแห่งเงาของฉัน... ใครกันแน่ที่ต้องกลัว?" เสียงของเขาราบเรียบ ทว่าสั่นประสาท คนกลุ่มหนึ่งที่ยืนล้อมรอบเขาอยู่ในดันเจี้ยนระดับ E ที่ถูกปิดตายชะงักงัน 'เคน' หัวหน้าทีมฮันเตอร์แรงก์ C ผู้มีฉายาว่า 'นักล่าทมิฬ' ก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว มันสะบัดดาบในมือที่เปื้อนเลือดของฮันเตอร์ผู้โชคร้ายที่ถูกทิ้งให้ตายเป็นเหยื่อล่อเมื่อครู่ "ปากดีไม่เปลี่ยนนะไอ้เศษสวะแรงก์ F" เคนพ่นน้ำลายลงพื้น แววตาของมันเหี้ยมเกรียม "แกคิดว่ารอดจากฝูงก๊อบลินมาได้แล้วจะเปลี่ยนสถานะตัวเองได้งั้นเหรอ? วันนี้แกต้องตายที่นี่ เพื่อให้สมาคมรายงานได้ว่า 'ฮันเตอร์คริสเสียชีวิตในระหว่างปฏิบัติภารกิจ' จบเรื่องเสียที" คริสไม่ตอบ เขาเพียงแค่ปาดเลือดที่ริมฝีปากออกช้าๆ ดวงตาของเขาเปลี่ยนจากสีดำสนิทกลายเป็นสีเทาหม่นดั่งเถ้าถ่าน บรรยากาศรอบตัวเริ่มหนักอึ้งเหมือนอากาศถูกสูบออกไปจากห้องโถงกว้างแห่งนี้ "เซร่า ถอยไป" คริสกล่าวเบาๆ เซร่า ฮันเตอร์สาวแรงก์ A ที่ยืนกอดอกพิงผนังถ้ำอยู่ห่างออกไปเผยรอยยิ้มที่มุมปาก เธอไม่ได้ขยับตัวตามคำสั่ง แต่เธอกลับหยิบมีดสั้นออกมาหมุนเล่น "ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าถ้าเล่นสนุกเกินไปฉันจะโกรธ? แต่นี่... ฉันยอมให้คุณจัดการเองก็ได้ 'จักรพรรดิ' ของฉัน" เคนและสมุนอีกสามคนเริ่มลนลาน ความกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างผอมบางของคริสไม่ใช่สิ่งที่ฮันเตอร์ระดับต่ำจะรับมือได้ มันเป็นความรู้สึกเหมือนถูกสัตว์ร้ายสายเลือดสูงกดทับ "ฆ่ามัน! ลุมมันเลย!" เคนตะโกนสั่ง ลูกน้องทั้งสามพุ่งเข้าใส่คริสด้วยความเร็วสูง ดาบและเวทมนตร์ธาตุไฟสว่างวาบไปทั่วโถงหิน คริสไม่ได้ขยับตัวแม้แต่นิ้วเดียว เขาหลับตาลง วินาทีนั้น เสียงกระซิบที่ฟังดูเหมือนเสียงปีศาจนับหมื่นตัวดังก้องอยู่ในหัวของเขา *'จงสั่งการ... ข้าแต่ผู้เป็นนาย'* "เงา... จงตื่น" ทันใดนั้น เงาที่พื้นดินใต้เท้าของคริสก็ขยายตัวออกราวกับน้ำหมึกที่หกกระจาย มันพุ่งขึ้นมาเหมือนหนวดปลาหมึกยักษ์พันธนาการขาของฮันเตอร์ทั้งสามคนไว้แน่น เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นเมื่อเงาเหล่านั้นแทรกซึมเข้าไปในชุดเกราะ ฉีกกระชากเนื้อหนังเบาๆ เป็นการขู่ "นี่มันวิชาอะไร! แกไปได้พลังปีศาจมาจากไหน!" เคนหน้าถอดสี รีบชักโล่โลหะออกมากันตัว คริสลืมตาขึ้น ดวงตาคู่นั้นเย็นชาไร้ความปรานี "พลังที่พวกแกมอบให้ไง... ความแค้นของคนที่ถูกหักหลังและปล่อยให้ตายในดันเจี้ยน พวกแกคิดว่ามีแต่พวกแกหรือไงที่เขียนกฎเกณฑ์ได้?" เขาก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว เงาทุกสายที่พื้นขยับตามราวกับมันมีชีวิต คริสชี้ปลายนิ้วไปที่ฮันเตอร์ทั้งสาม เงาที่เกาะกุมร่างพวกมันก็บีบอัดจนกระดูกแตกละเอียด เสียงกระดูกลั่นเปรี๊ยะดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงัน หนึ่งในลูกน้องของเคนพยายามจะปล่อยลูกไฟใส่คริส แต่เปลวไฟนั้นกลับถูกกลืนกินโดยเงามืดที่ลอยมาปัดเป่าราวกับควันไฟ "แก... แกมันตัวประหลาด!" เคนสติแตก มันทิ้งโล่แล้ววิ่งหนีไปทางทางออกของดันเจี้ยนอย่างไม่คิดชีวิต คริสเพียงแค่มองตามด้วยสายตาสมเพช เขาดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว เงาที่พื้นพุ่งขึ้นเป็นรูปร่างของนักรบไร้หัวถือดาบสีดำสนิท ตัดผ่านร่างของเคนจนขาดครึ่งในพริบตา เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นย้อมผนังหินสีเทา เซร่าเดินเข้ามาใกล้คริส กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไม่ได้ทำให้เธอขยับเขยื้อน เธอเอื้อมมือไปจับไหล่ของคริสที่ยังคงสั่นน้อยๆ จากแรงเค้นของพลัง "คุณทำได้ดีมากคริส แต่นี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น สมาคมฮันเตอร์ไม่ได้มีแค่คนระดับเคน... พวกเบื้องบนที่บงการเรื่องนี้ พวกมันกำลังจับตาดูคุณอยู่" คริสถอนหายใจยาว ก่อนจะหันมามองเซร่า แววตาที่เย็นชาเริ่มกลับมาเป็นปกติ แต่ยังคงความลุ่มลึกที่อ่านไม่ออก "ฉันรู้ เซร่า... และฉันจะทำให้พวกมันเห็นว่าการหักหลังฉัน คือความผิดพลาดครั้งสุดท้ายที่พวกมันจะได้ทำ" เซร่าหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันเป็นตราประทับสีทองของสมาคมฮันเตอร์กลาง "คุณคริสคะ... จดหมายฉบับนี้ถูกส่งมาที่บ้านของคุณก่อนที่เราจะออกมาที่นี่ เนื้อหาข้างในบอกว่า... 'พวกเราพบเบาะแสของเหตุการณ์ที่ดันเจี้ยนเมื่อสามปีก่อนแล้ว โปรดเข้าพบสภาผู้บริหารในวันพรุ่งนี้พร้อมกับความลับที่คุณเก็บไว้'" คริสรับจดหมายมาอ่าน สายตาของเขากวาดผ่านตัวอักษรอย่างรวดเร็ว ก่อนจะขยำมันจนยับคามือ "พวกมันไม่ได้มาเชิญฉันไปหารือ" คริสแค่นเสียง "พวกมันเชิญฉันไป... เพื่อฆ่าปิดปาก" เซร่าหรี่ตาลง "แล้วเราจะทำอย่างไรต่อไปคะ? พรุ่งนี้เราต้องบุกเข้าสมาคมใจกลางเมืองเลยไหม?" คริสเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าทางออกของดันเจี้ยนที่แสงสว่างเริ่มลอดผ่านเข้ามา เขาหันกลับมามองเงาของตัวเองที่เริ่มขยายตัวกว้างขึ้นและมีรูปร่างคล้ายกษัตริย์ผู้ถือครองบัลลังก์ "ไม่... เราจะไม่บุก" คริสกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "เราจะทำให้ที่นั่นกลายเป็นอาณาจักรใหม่ของฉัน และเริ่มพิพากษาพวกมัน... จากข้างใน" ทว่า ในขณะที่คริสกำลังจะก้าวพ้นประตูมิติ เขาก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นเงาปริศนาหนึ่งที่ไม่ได้เกิดจากพลังของเขา มันยืนเด่นอยู่ตรงหน้าทางเข้าดันเจี้ยนในลักษณะที่ดูสง่างามและคุ้นตาอย่างประหลาด ใบหน้าภายใต้ฮู้ดสีดำนั้นเผยให้เห็นรอยยิ้มที่ทำให้คริสถึงกับเบิกตากว้าง เพราะมันคือชายที่ควรจะเสียชีวิตไปพร้อมกับครอบครัวของเขาเมื่อสามปีก่อน... พ่อของเขายืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกับดาบเล่มเดิมที่สมาคมเคยประกาศว่าถูกทำลายไปแล้ว! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของจักรพรรดิเงาในตอนนี้นะครับ ครั้งหน้าเราจะมาดูกันว่าคริสจะรับมือกับคนในอดีตที่โผล่มาอย่างไม่คาดฝันนี้อย่างไรครับ!