พลังแห่งเงา

"เจ้าคิดว่าความตายคือจุดจบงั้นรึ คริส?" เสียงทุ้มต่ำดังก้องในโสตประสาท ราวกับเสียงกระซิบจากก้นบึ้งของขุมนรก ร่างของคริสกระตุกเฮือก แรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่จนกระดูกสันหลังลั่นเปรี๊ยะ เขาไม่ได้นอนอยู่บนเตียงนุ่มๆ ในห้องพักราคาถูกอีกต่อไป แต่เขากำลังคุกเข่าอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่าที่มืดมิด ไร้ซึ่งพื้นดิน มีเพียงหยดน้ำที่หยดลงบนผิวน้ำนิ่งสงบเป็นจังหวะสม่ำเสมอ... ติ๋ง... ติ๋ง... "ตอบข้ามา" เสียงนั้นไม่ได้มาจากทิศทางใดทิศทางหนึ่ง แต่มันมาจากทุกทิศทาง คริสกัดฟันแน่นจนเลือดซิบที่มุมปาก ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศโดยสมาคมฮันเตอร์ที่เขามอบความไว้ใจให้ยังคงฝังลึกในใจ เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยสั่นไหวด้วยความหวาดกลัวบัดนี้เริ่มฉายแววแห่งความกระหายบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัว "ถ้าความตายคือจุดจบ... ผมก็คงไม่ยืนอยู่ตรงนี้เพื่อถามหาอำนาจในการทำลายพวกมัน" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่ความมืดรอบกายจะเริ่มหมุนวนราวกับพายุทอร์นาโด เงาสีดำสนิทที่เต้นเร่าดั่งมีชีวิตค่อยๆ หลอมรวมเข้ากับแผ่นหลังของคริส *ติ๊ง!* [ระบบเริ่มกระบวนการเปลี่ยนผ่าน: เงาต้องสยบต่อผู้ที่กล้าก้าวข้ามขีดจำกัด] [ได้รับสกิลพิเศษ: 'เชิดเงา' (Shadow Raise) – ระดับ: เริ่มต้น] [คำอธิบาย: ผูกมัดวิญญาณของผู้ที่พ่ายแพ้ต่อหน้าคุณ ให้กลายเป็นกองทัพไร้เงาภายใต้คำสั่งของคุณ] ความรู้สึกเหมือนมีเข็มหมื่นเล่มทิ่มแทงเข้าสู่เส้นประสาทคริสขบกรามแน่นจนขากรรไกรแทบค้าง เหงื่อเย็นเยียบไหลซึมผ่านเสื้อฮู้ดขาดวิ่น เขาเห็นร่างของเหล่าฮันเตอร์ที่เคยรุมสังหารเขาในดันเจี้ยนเมื่อวันก่อนปรากฏขึ้นในมิตินี้ พวกมันไร้สติสัมปชัญญะ ดวงตาว่างเปล่ามีเพียงไอหมอกสีดำจางๆ "ลุกขึ้น" คริสเค้นเสียงออกมาด้วยความยากลำบาก ร่างไร้วิญญาณเหล่านั้นขยับตัวอย่างเชื่องช้า ก่อนจะคุกเข่าลงต่อหน้าเขา เสียงเหล็กกระทบกันดังกังวานไปทั่วความว่างเปล่า นี่ไม่ใช่แค่เวทมนตร์ นี่คือการครอบงำโดยสมบูรณ์ "คริส... เจ้ามองเห็นหรือยัง?" เซร่าปรากฏตัวขึ้นจากเงามืดด้านหลัง มือเรียวบางของเธอแตะลงบนไหล่ที่สั่นเทาของเขา สายตาของเธอมองไปยังกองทัพเงาด้วยความสะพรึงผสมความตื่นเต้น "นี่ไม่ใช่แค่พลัง แต่มันคือบัลลังก์ที่รอการครอบครอง" "พวกมันเคยเป็นคนฆ่าผม" คริสลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาที่ทอดตัวยาวอยู่เบื้องหลังเขากลายเป็นรูปร่างของนักรบชุดเกราะสีดำทมิฬที่น่าเกรงขาม "แต่วันนี้ พวกมันจะเป็นดาบที่หันปลายแหลมไปทางสมาคม" เซร่าก้าวออกมาข้างหน้า แสงสลัวในมิตินี้ตกกระทบใบหน้าของเธอที่ดูเด็ดเดี่ยว "สมาคมไม่ได้แค่หักหลังเรา คริส พวกมันกำลังรวบรวมชิ้นส่วนของ 'กุญแจมิติ' เพื่อเปิดประตูบานสุดท้าย และถ้าเจ้าไม่หยุดมันก่อนพระจันทร์สีเลือดจะขึ้นเหนือยอดหอคอย... โลกใบนี้จะไม่เหลือแม้แต่ซากของความแค้น" คริสกำหมัดแน่น พลังแห่งเงาสั่นไหวตามอารมณ์ที่พลุ่งพล่านของเขา "ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อรักษาโลก เซร่า ผมมาเพื่อดูพวกมันคุกเข่าอ้อนวอนขอชีวิตเหมือนที่ผมเคยเป็น" ทันใดนั้น บรรยากาศก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง มิติจำลองแห่งนี้สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับมีบางสิ่งที่ทรงพลังเกินกว่าที่มิตินี้จะรับไหวพุ่งเข้ามาหาพวกเขา *โครม!* ผนังมิตินี้แตกร้าวเป็นเสี่ยงๆ เผยให้เห็นดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งที่จ้องมองทะลุผ่านความมืดเข้ามา มันไม่ใช่ดวงตาของมนุษย์ แต่มันคือดวงตาของ 'ผู้คุมกฎ' แห่งสมาคมฮันเตอร์ที่พวกเขาสงสัยมาตลอด "เจอตัวจนได้นะ... ไอ้สวะแรงก์ F ที่รอดชีวิตมาได้" เสียงนั้นเย็นเยียบและเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย เงาสีดำที่คริสเพิ่งครอบครองเริ่มแผดเสียงร้องโหยหวนอย่างหวาดกลัวเมื่อสัมผัสได้ถึงตัวตนที่อยู่เบื้องหลังรอยร้าว คริสหันไปมองเซร่าที่หน้าซีดเผือดลงอย่างกะทันหัน เธอคว้าข้อมือเขาแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ "คริส... นั่นไม่ใช่ตัวตนที่เจ้าจะรับมือได้ในตอนนี้" เธอสั่นเทา "นั่นคือ 'เงาดำคนแรก' ที่จักรพรรดิมังกรทมิฬส่งมาเพื่อเก็บกวาด... และมันรู้จักชื่อของเจ้าตั้งแต่วันที่เจ้าลืมตาดูโลกแล้ว" เงาดำนั้นค่อยๆ ก้าวผ่านรอยร้าวเข้ามา ร่างของมันไร้รูปทรงแต่แผ่รัศมีที่กดทับจนคริสรู้สึกเหมือนปอดจะระเบิด ทว่าในวินาทีที่เงาดำนั้นเงื้อคมดาบหมายจะปลิดชีพคริส มือของเขาก็ขยับไปเองตามสัญชาตญาณ—ไม่ใช่ด้วยทักษะ แต่ด้วยอำนาจการครอบครองที่เหนือกว่า "แกคิดว่าแกเป็นใคร?" คริสเค้นยิ้ม ทั้งที่เลือดไหลออกจากจมูก "ในอาณาจักรแห่งเงาของฉัน... ใครกันแน่ที่ต้องกลัว?" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในฐานะจักรพรรดิผู้ถูกทอดทิ้งคนนี้ครับ