การป้องกันโลก

"ถ้ามึงจะเอาหัวกูไปสังเวยให้กับไอ้พวกสมาคมจอมปลอมนั่น ก็ลงมือเสียตอนนี้เลย คริส อย่าให้กูต้องเสียเวลาหายใจร่วมกับคนทรยศอย่างพวกมึง!" เสียงคำรามแหบพร่าของรองประธานสมาคมฮันเตอร์ดังลั่นห้องโถงที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยไอความตายที่แผ่ออกมาจากกองทัพเงาของคริส ดาบสีดำทมิฬในมือของชายหนุ่มสั่นระริกด้วยแรงกดดันมหาศาล เขาไม่ได้โต้ตอบ แต่ดวงตาสีเงินวาวโรจน์ของเขากลับจ้องมองอีกฝ่ายราวกับกำลังตัดสินความตายของสัตว์ตัวหนึ่ง "การตายของมึงไม่ทำให้โลกที่เน่าเฟะนี่ดีขึ้นหรอก" คริสเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเยือกเย็นจนคนฟังต้องขนลุกซู่ "แต่ที่กูไม่ฆ่ามึงตอนนี้ เพราะมึงคือเบี้ยตัวสุดท้ายที่จะทำให้จักรพรรดิมังกรทมิฬยอมเผยหน้าออกมาจากรอยแยกมิตินั้น" คริสลดดาบลงเล็กน้อย เซร่าที่ยืนอยู่เคียงข้างขยับกายเข้ามาใกล้ เธอได้รับบาดเจ็บจากศึกเมื่อครู่ แต่แววตาของเธอยังคงมุ่งมั่นราวกับคมมีด "คริส อย่าปล่อยให้ความแค้นกัดกินจนลืมเป้าหมายหลัก ประตูมิติระดับ SSS กำลังขยายตัว... ถ้าเราไม่ปิดมันภายในหนึ่งชั่วโมงนี้ สิ่งที่เหลืออยู่จะไม่ใช่แค่สมาคม แต่เป็นมนุษยชาติทั้งหมด" คริสไม่ได้หันไปมองคู่คิดของเขา เขากำลังสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากพื้นพิภพ ไม่ใช่แผ่นดินไหว แต่มันคือแรงบีบอัดจากพลังงานมิติที่กำลังฉีกกระชากชั้นบรรยากาศ โลกที่เขาเคยเกลียดชัง โลกที่เคยตราหน้าเขาว่าเป็นแค่ฮันเตอร์แรงก์ F ที่ไร้ค่า กำลังแขวนอยู่บนเส้นด้ายโดยมีเขาเพียงคนเดียวที่กุมชะตาเอาไว้ "เซร่า... ถ้าวันนี้ฉันไม่รอด ขอให้เธอเป็นคนเขียนจารึกชื่อฉันไว้ ในฐานะมนุษย์คนหนึ่งที่เลือกจะสู้ ไม่ใช่ในฐานะจักรพรรดิเงาที่ใครๆ ก็หวาดกลัว" คริสกล่าวพร้อมก้าวไปข้างหน้า กองทัพเงาเบื้องหลังของเขาเริ่มขยายตัวเป็นเงาดำขนาดมหึมาปกคลุมท้องฟ้าสีแดงฉาน ความมืดมิดไม่ได้เป็นเพียงแค่พลัง แต่มันคือเจตจำนงของเขาที่หลอมรวมกับมิติแห่งความตาย ณ ใจกลางรอยแยกมิติที่กำลังปริแตกออก ร่างมหึมาของจักรพรรดิมังกรทมิฬเริ่มเผยให้เห็นเพียงเสี้ยวหนึ่ง ดวงตาสีม่วงอำพันของมันจ้องมองลงมายังมนุษย์ตัวจ้อยเบื้องล่างด้วยความเหยียดหยาม คลื่นพลังงานที่แผ่ออกมาทำให้สิ่งก่อสร้างรอบข้างกลายเป็นผงธุลีในพริบตา "เจ้ามดปลวก..." เสียงของมันดังก้องในโสตประสาทของทุกคนที่อยู่บริเวณนั้น ทรงพลังและเปี่ยมไปด้วยอำนาจสังหาร "เจ้าคิดว่ามดตัวหนึ่งจะมีปัญญาหยุดยั้งจุดจบของจักรวาลได้งั้นหรือ?" คริสเหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย เขาเรียกพลังเงาทั้งหมดในรัศมีร้อยกิโลเมตรให้พุ่งเข้ามารวมตัวกันที่ปลายดาบ พลังงานสีม่วงเข้มมหาศาลปะทะกับสีดำทมิฬของเขาจนเกิดพายุคลุ้มคลั่ง "ข้าอาจจะเป็นแค่จุดเล็กๆ ในสายตาเจ้า" คริสตะโกนก้อง เสียงของเขาดังพอที่จะให้เหล่าฮันเตอร์ที่เหลืออยู่ทั่วโลกได้ยินผ่านสัญญาณสื่อสารที่ถูกเชื่อมต่อไว้ "แต่จุดเล็กๆ นี่แหละที่จะฝังร่างเจ้าไว้ใต้เศษซากของโลกใบนี้... มาร่วมเป็นสักขีพยานในวาระสุดท้ายของเทพเจ้าจอมปลอมกันได้เลย!" เขากระโดดพุ่งเข้าหามังกรทมิฬด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเสียง ทิ้งรอยแยกของอากาศไว้เบื้องหลัง กองทัพเงาทั้งหมดพุ่งทะยานตามไปราวกับฝูงตั๊กแตนที่หิวโหย ทว่า... ในวินาทีที่คมดาบของเขากำลังจะสัมผัสกับเกล็ดมังกร พื้นที่ว่างเปล่าเบื้องหน้าคริสกลับบิดเบี้ยว กลายเป็นเงาร่างของใครบางคนที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี คนที่ควรจะตายไปตั้งแต่วันที่เขาได้รับพลังครั้งแรก ร่างนั้นยื่นมือออกมาขวางทางดาบของเขาไว้ด้วยนิ้วเดียว สายตาที่มองมาที่คริสไม่มีความโกรธแค้น มีเพียงความผิดหวังที่ลึกซึ้งจนคนมองแทบหยุดหายใจ "หลบไป พ่อ...!" คริสคำรามลั่นเมื่อเห็นใบหน้าของผู้เป็นบิดาที่ตายไปแล้วในคราบของผู้ควบคุมมิติ ทว่าผู้เป็นพ่อกลับกระซิบด้วยเสียงที่แผ่วเบาจนมีเพียงคริสที่ได้ยิน "ลูกไม่ได้ปกป้องโลกหรอกคริส... ลูกกำลังเปิดประตูให้พวกมันเข้ามาทำลายทุกอย่างที่ลูกรัก" คริสชะงัก ดาบในมือสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อเขาสัมผัสได้ว่า พลังเงาที่เขามั่นใจว่าควบคุมได้นั้น กำลังถูกดึงเข้าสู่ช่องว่างในอกของบิดาเขาอย่างบ้าคลั่ง มังกรทมิฬคำรามเสียงสนั่นฟ้า พร้อมกับที่ร่างของบิดาคริสเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเปลวไฟสีดำ กลืนกินร่างของคริสเข้าไปจนหายลับไปในความมืดมิด เซร่ากรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ ขณะที่ประตูมิติที่ควรจะปิดสนิท กลับกว้างขึ้นจนเห็นดวงดาวอีกนับล้านดวงที่กำลังถูกความมืดเข้าครอบงำ ความหวังสุดท้ายของมนุษยชาติ... กลายเป็นกุญแจสำคัญในการล่มสลายเสียเอง หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับความเข้มข้นในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ โดย เงาฮันเตอร์ไร้เงาครับ