พันธมิตรจากต่างมิติ

"หยุดมือเดี๋ยวนี้ เซร่า! ถ้าเธอพุ่งเข้าไปอีกก้าวเดียว หัวใจของเธอจะกลายเป็นเศษเนื้อที่ถูกบดขยี้ด้วยแรงกดอากาศมหาศาลนั่นเสียก่อน" ผมตะโกนก้อง เสียงของผมสั่นสะท้านไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นความตื่นตะลึงที่สัมผัสได้ถึง 'ตัวตน' อันตรายที่กำลังก้าวพ้นออกมาจากรอยแยกมิติบิดเบี้ยวเบื้องหน้า เซร่าชะงักฝีเท้า ดาบสีเงินในมือของเธอสั่นระริก เธอหันมามองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บใจ "แต่คริส! ถ้าเราไม่ตัดวงจรมันตอนนี้ พลังงานมิติจะระเบิดและทำลายล้างเมืองทั้งเมือง! นายจะให้ฉันยืนดูคนบริสุทธิ์ตายไปต่อหน้าต่อตาอย่างนั้นหรือ!" ผมไม่ตอบ แต่สายตาของผมจับจ้องไปยังใจกลางพายุหมุนสีดำสนิทที่กำลังก่อตัว กลิ่นอายของมันไม่ใช่พลังฮันเตอร์ธรรมดา แต่มันคือ 'เจตจำนง' ของสิ่งมีชีวิตที่อยู่เหนือชั้นกว่าพวกเราหลายขุม *ครืนนนน...* เสียงกัมปนาทดังสนั่นจนพื้นดินใต้เท้าเราแตกแยกออกเป็นเสี่ยงๆ กองทัพเงาของผมที่เรียกออกมาดูเหมือนจะตระหนกจนสั่นสะท้าน พวกมันถอยกรูดไปด้านหลังโดยอัตโนมัติราวกับสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่พบกับนักล่าที่แท้จริง ทันใดนั้น มือขนาดมหึมาที่ปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีดำทมิฬราวกับเหล็กกล้าที่ผ่านการหลอมในนรกก็ฉีกกระชากมิติออกมา รอยแยกนั้นกว้างขึ้นจนเผยให้เห็นดวงตาคู่หนึ่ง... ดวงตาที่ไร้ซึ่งความปรานี มีเพียงความเงียบงันที่แผ่ขยายออกไปจนอากาศรอบข้างหนาวเหน็บจนเป็นน้ำแข็ง "มนุษย์... ช่างเป็นเผ่าพันธุ์ที่พยายามฝืนโชคชะตาอย่างน่าเวทนา" เสียงนั้นดังก้องอยู่ในหัวของผม ไม่ใช่ผ่านการได้ยิน แต่มันดังมาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณ จักรพรรดิมังกรทมิฬ... ศัตรูตัวฉกาจที่ผมตามหามาตลอดบัดนี้ปรากฏตัวขึ้นแล้ว มันไม่ได้เป็นเพียงมอนสเตอร์ แต่มันคือหายนะที่ถูกส่งมาเพื่อล้างบางโลกใบนี้โดยเฉพาะ ผมก้าวขึ้นไปยืนเคียงข้างเซร่า ความรู้สึกขี้ขลาดในอดีตมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความเย็นชาในฐานะผู้ปกครองเงามืด ผมเรียก 'ราชันย์ดาบเงา' ออกมาในมือ มันคือดาบที่สร้างจากหยดเลือดและพลังของผมเอง "เซร่า ถอยไปที่แนวหลัง คุมระยะห่างเอาไว้" ผมสั่งเสียงเรียบ แววตาของผมจ้องมองร่างมหึมาที่เริ่มก้าวขาออกจากรอยแยก "ตัวนี้... มันไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะสู้ด้วยวิถีเดิมๆ ได้" "แต่ว่า..." "ไม่มีคำว่าแต่!" ผมตวาดตัดบท ทว่าสายตายังคงไม่ละไปจากศัตรู "นี่ไม่ใช่การดวล นี่คือการเอาชีวิตรอด ถ้าเธอตาย... ความแค้นที่พวกเราสร้างมาทั้งหมดจะไม่มีวันได้รับการชำระ" เซร่ากัดริมฝีปากจนห้อเลือด เธอพยักหน้ายอมรับอย่างจำนนก่อนจะถอยร่นไปตั้งหลัก ผมรวบรวมพลังเวทมนตร์ทั้งหมดที่มี กระแสออร่าสีดำทมิฬพุ่งทะลุขึ้นสู่ฟากฟ้า กองทัพเงาที่เคยสั่นสะท้านเริ่มกลับมานิ่งสงบ พวกมันพร้อมจะสละชีพเพื่อผม ตามความตั้งใจของจักรพรรดิ จักรพรรดิมังกรทมิฬแสยะยิ้ม มันขยับตัวเพียงเล็กน้อย แรงกดดันมหาศาลก็กดทับลงมาจนเข่าของผมทรุดลงพื้น พื้นคอนกรีตใต้ร่างแตกละเอียดเป็นฝุ่นผง เลือดสดๆ เริ่มไหลซึมออกมาจากมุมปากของผม "อ่อนแอ..." มันกล่าวเบาๆ แต่น่าขนลุก "เจ้าคิดหรือว่าเงาจอมปลอมเพียงเท่านี้ จะสามารถขวางทางข้าผู้เป็นเจ้าแห่งความมืดมิดตัวจริงได้?" ผมกัดฟันกรอด เค้นพลังเฮือกสุดท้ายพยุงตัวขึ้นยืน "เงาของข้า... ไม่ใช่ของปลอม แต่มันคือผลผลิตจากความเจ็บปวดและการทรยศที่เจ้าและสมาคมเน่าเฟะนั่นก่อขึ้น!" ผมพุ่งตัวออกไปพร้อมกับเงาจำลองนับพันที่แยกตัวออกจากร่าง แสงจากดาบเงาฟาดฟันเข้าใส่เกล็ดของมัน เกิดประกายไฟสว่างวาบไปทั่วบริเวณ แต่มันกลับไร้รอยขีดข่วน... การโจมตีที่รุนแรงที่สุดของผม กลับทำได้เพียงแค่ทำให้มันรำคาญใจเท่านั้น ทันใดนั้น ฝ่ามือมหึมาก็ตบลงมา รวดเร็วจนดวงตาของผมมองตามไม่ทัน ผมสัมผัสได้ถึงความตายที่จ่ออยู่ตรงหน้า แต่ทว่าก่อนที่คมเล็บนั้นจะกระชากร่างของผมให้แหลกคามือ เงาสีเทาประหลาดสายหนึ่งก็พุ่งเข้ามาแทรกระหว่างเรา! มันไม่ใช่เงาของผม... และไม่ใช่ฝีมือของเซร่า ชายปริศนาในชุดคลุมสีเงินสวมหน้ากากครึ่งซีกก้าวออกมาจากอากาศที่ว่างเปล่า เขายกมือขึ้นเพียงข้างเดียว ฝ่ามือของมังกรทมิฬก็หยุดชะงักราวกับโดนกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นเอาไว้ ชายคนนั้นหันกลับมามองผม แววตาของเขาซ่อนความลับบางอย่างที่ทำให้หัวใจของผมเต้นรัวด้วยความสงสัย "เจ้ายังไม่ถึงเวลาตาย... คริส" ชายแปลกหน้าเอ่ยน้ำเสียงเยือกเย็น "เพราะถ้าเจ้าตายตอนนี้ ความทรงจำที่สมาคมฮันเตอร์ซ่อนไว้เรื่อง 'วันสิ้นโลก' ก็จะสูญหายไปตลอดกาล" เขาดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว พลังงานสีขาวบริสุทธิ์ก็ระเบิดออกผลักร่างของมังกรทมิฬให้ถอยหลังไปหลายก้าว ก่อนที่เขาจะหันมามองผมอีกครั้งด้วยสายตาที่เหมือนกับ... เหมือนกับว่าเขารู้จักผมมานานแสนนาน "เตรียมตัวให้พร้อม... เพราะมังกรตัวนี้เป็นแค่จุดเริ่มต้นของสงครามที่เจ้ายังคาดไม่ถึง" หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับความเข้มข้นในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ โดย เงาฮันเตอร์ไร้เงาครับ