ขีดจำกัดของร่างกาย

“ถอนมีดเล่มนั้นออกไปซะ เซร่า... ถ้าเจ้ายังอยากเห็นฉันหายใจเกินห้านาที” เสียงของคริสแหบพร่าราวกับเศษแก้วที่ถูกบดขยี้อยู่ในลำคอ เลือดสีแดงฉานไหลทะลักออกมาจากรอยแผลเหวอะหวะที่หน้าท้อง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วห้องโถงลับใต้ดินที่พังทลาย สิ่งที่คริสเรียกว่า ‘มีด’ นั้น แท้จริงแล้วคือเศษโลหะอาบเวทมนตร์จากอาวุธของจักรพรรดิมังกรทมิฬที่ฝังลึกเข้าไปจนถึงกระดูกสันหลัง เซร่ากัดริมฝีปากจนห้อเลือด มือของเธอสั่นเทาขณะที่พยายามประคองร่างของชายผู้เป็นความหวังสุดท้ายของมวลมนุษยชาติ ดวงตาคู่สวยที่เคยเด็ดเดี่ยวบัดนี้กลับคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้น “ถ้าฉันดึงมันออก นายจะตายทันทีคริส! เลือดพวกนี้... มันไม่มีวันหยุดไหลด้วยพลังรักษาของฉัน!” เธอกรีดร้องเบาๆ แววตาเต็มไปด้วยความสับสนและหวาดกลัวต่อสิ่งที่จะเกิดขึ้น คริสยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน แม้กระทั่งในวาระที่ความตายอยู่ใกล้เพียงเอื้อม เขาก็ยังรักษาความสงบเยือกเย็นเอาไว้ได้ ใบหน้าที่ซีดเผือดไม่ได้แสดงความเจ็บปวด แต่มันกลับเต็มไปด้วยความสมเพชต่อชะตากรรมของตัวเอง “ขีดจำกัด... นี่น่ะหรือขีดจำกัดของร่างกายที่พวกสมาคมมันพร่ำบอก?” เขากระอักเลือดออกมาคำโต พลางกวาดสายตามองไปยังกองทัพเงาที่คุกเข่ารอคำสั่งอยู่รอบข้าง ทหารเงาเหล่านั้นไร้ชีวิต ไร้ความรู้สึก แต่นั่นคือขุมกำลังเดียวที่เขาเหลืออยู่ “พวกมันหลอกใช้ฉันให้เป็นภาชนะรับแรงกระแทก... จนวันหนึ่งที่ร่างกายนี้พังทลายลง พวกมันก็จะแค่หาเบี้ยตัวใหม่มาวางแทนที่” เซร่าไม่ได้ตอบ เธอพยายามใช้เวทมนตร์ชั้นสูงสกัดกั้นบาดแผล แต่ดูเหมือนพลังมานาของเธอกำลังถูกกัดกินโดยอาคมของมังกรทมิฬที่เคลือบอยู่บนเศษโลหะ “ฉันจะไม่ยอมให้มันเป็นแบบนั้น!” เซร่าตะคอก พลางตัดสินใจคว้าด้ามเหล็กนั้นด้วยมือเปล่า “ถ้าฉันต้องแลกด้วยพลังชีวิตทั้งหมดของฉัน เพื่อดึงไอ้สารเลวนี่ออกมา... ฉันก็จะทำ!” “หยุด!” คริสคว้าข้อมือเธอไว้ด้วยแรงเฮือกสุดท้าย “อย่าเอาชีวิตของเธอไปทิ้งให้กับความโง่เขลาของฉัน... เซร่า ฟังนะ ถ้าฉันพลาดไปจริงๆ เงาของฉันจะไม่สลายไป มันจะหลอมรวมเข้ากับใครสักคน... ซึ่งฉันหวังว่าคนคนนั้นจะไม่ใช่คนของสมาคม” บรรยากาศในห้องโถงเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงหอบหายใจของคริสที่ดังเป็นจังหวะกระชั้นชิด ทันใดนั้น เงาที่อยู่เบื้องหลังคริสก็เริ่มขยับตัวอย่างประหลาด มันไม่ได้เป็นเพียงร่างจำลอง แต่ราวกับมีชีวิตขึ้นมาจริงๆ ดวงตาสีม่วงมรกตของเงาจ้องมองมาที่ร่างของคริสด้วยความโหยหา คริสหลับตาลง ภาพความทรงจำในวัยเด็กที่ถูกทรยศโดยสมาคมฮันเตอร์ฉายชัดขึ้นมาอีกครั้ง เขาเห็นใบหน้าของประธานสมาคมที่แสยะยิ้มให้กับเขาในวันที่เขากลายเป็นฮันเตอร์แรงก์ F ที่ไร้ค่า... วันนี้ เขาไม่ใช่คนคนนั้นอีกต่อไป เขาคือจักรพรรดิผู้ที่แม้จะสิ้นลม แต่จิตวิญญาณจะไม่มีวันดับสูญ “เซร่า...” คริสเรียกเบาๆ ก่อนจะลืมตาขึ้น ดวงตาสีดำสนิทของเขาบัดนี้เปลี่ยนเป็นสีเงินยวงอย่างน่าสะพรึงกลัว “หยิบมีดของเธอขึ้นมา... ตัดแขนขวาของฉันทิ้งซะ” เซร่าเบิกตากว้าง “นายพูดเรื่องบ้าอะไร!” “ถ้าฉันไม่สละส่วนหนึ่งของร่างกาย... ไอ้เศษโลหะนี่ก็จะลามเข้าไปในหัวใจ... ตัดมันทิ้ง! นี่คือคำสั่งของจักรพรรดิเงา!” ท่ามกลางความตึงเครียดที่แทบจะหยุดหายใจ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังก้องขึ้นจากเงามืดของประตูทางออก ไม่ใช่เสียงของทหารเงา และไม่ใช่เสียงของมังกรทมิฬ แต่เป็นเสียงรองเท้าหนังที่คุ้นเคย ร่างในชุดสูทสีขาวสะอาดตาเดินเข้ามาในห้องโถงที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง เขาไม่ได้พกอาวุธ แต่บรรยากาศรอบตัวเขากลับทำให้ทหารเงาของคริสถอยกรูดด้วยความหวาดเกรง ชายคนนั้นหยุดยืนอยู่ตรงหน้าทั้งสองคนก่อนจะค่อยๆ ถอดถุงมือออกอย่างใจเย็น “ผมไม่นึกเลยว่า ‘ผลงานชิ้นเอก’ ที่พวกเราสร้างขึ้นมา จะต้องมาจบลงด้วยสภาพที่น่าสมเพชขนาดนี้... คริส” ใบหน้าของคริสกระตุกทันทีที่เห็นหน้าผู้มาเยือน เขาคือบุคคลที่คริสตามล่ามาตลอดทั้งชีวิต บุคคลที่อยู่เบื้องหลังการตายของครอบครัวเขา คนคนนั้นคือ 'ประธานสมาคมฮันเตอร์' ผู้ที่ควรจะอยู่ที่สำนักงานใหญ่ใจกลางเมือง เขาไม่ได้มาคนเดียว รอบข้างเขามีเหล่านักฆ่าระดับแรงก์ S ที่ปิดบังใบหน้ายืนเรียงรายนับสิบชีวิต ประธานสมาคมก้มลงมองคริสด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนจะหยิบมีดสั้นเล่มหนึ่งขึ้นมาจ่อที่คอของเซร่าที่กำลังไร้ทางสู้ “เกมจบลงแล้วครับคริส... และขอบคุณมากที่ทำให้อาณาจักรเงาที่ผมตามหามานานนับร้อยปี มันถูกปลดล็อกด้วยเลือดของนายเอง” หวังว่าทุกท่านจะสัมผัสได้ถึงความสิ้นหวังและความเดือดดาลในตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไป โดย เงาฮันเตอร์ไร้เงาครับ