ความพ่ายแพ้ของสมาคม

“ประธานสมาคม... คุณเคยลองนับดูไหมครับว่า ตลอดสิบปีที่ผ่านมา คุณส่งคนไปตายในดันเจี้ยนเกรด S เพื่อแลกกับผลึกมานาระดับสูงกี่ชีวิต?” คริสเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกพยางค์ที่หลุดออกมากลับหนักอึ้งราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงบนหัวใจของชายชราเบื้องหน้า เขาไม่ได้ตะโกน ไม่ได้เกรี้ยวกราด แต่ดวงตาสีเทาหม่นของเขากลับสะท้อนภาพความสิ้นหวังของฮันเตอร์นับพันที่เคยถูกทอดทิ้ง ประธานสมาคมวินเซนต์ หัวเรือใหญ่ผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จเหนือฮันเตอร์ทั้งมวล นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ราคาสูงลิ่วในห้องทำงานชั้นสูงสุดที่ตัดขาดจากโลกภายนอก มือที่สั่นเทาของเขาพยายามเอื้อมไปกดปุ่มสัญญาณเตือนภัยที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะ แต่ทว่า... ฉับพลันนั้น ร่างเงาสีดำสนิทที่โผล่ขึ้นมาจากพื้นห้องได้คว้าข้อมือของเขาไว้แน่น แรงบีบมหาศาลทำให้กระดูกข้อมือของชายแก่ส่งเสียงลั่นดังกรอบ! “ไม่ต้องพยายามหรอกครับ” คริสเดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้ ร่างกายของเขามีออร่าสีดำแผ่ซ่านจนอากาศรอบข้างสั่นไหวราวกับจะฉีกขาด “เพราะกองทัพเงาของผมได้จัดการ 'ทำความสะอาด' คนของคุณที่เฝ้าหน้าประตูห้องนี้ไปหมดแล้ว” เซร่าก้าวเข้ามาขนาบข้างคริส เธอไม่ได้เอ่ยคำใด แต่มือที่กุมด้ามดาบพิฆาตมังกรสั่นระริกด้วยความแค้น เธอจำได้ดีว่าพ่อของเธอ... ฮันเตอร์ผู้ซื่อสัตย์คนหนึ่ง ถูกสมาคมสั่งเก็บเพียงเพราะเขาพบความลับเรื่องการทำข้อตกลงกับ 'จักรพรรดิมังกรทมิฬ' “แก... แกมันก็แค่ไอ้สวะแรงก์ F ที่โชคดีได้พลังปีศาจมาครอบครอง!” วินเซนต์คำรามพลางพ่นเลือดออกมา “คิดว่าฆ่าฉันแล้วทุกอย่างจะจบหรือไง? ประตูมิติที่พวกแกเห็นนั่นน่ะ มันคือทางรอดเดียวของมนุษยชาติ! ถ้าไม่มีการเสียสละของพวกชั้นล่าง พวกแกทุกคนก็ต้องตาย!” คริสหยุดยืนตรงหน้าเขา รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏบนใบหน้าก่อนจะจางหายไปแทนที่ด้วยความเย็นชาถึงขั้วหัวใจ “ทางรอด? หรือทางผ่านสำหรับการรุกรานกันแน่? คุณไม่ได้เสียสละพวกเราเพื่อมนุษยชาติหรอกวินเซนต์... คุณแค่ขายจิตวิญญาณเพื่ออำนาจที่เป็นอมตะ” คริสสะบัดมือเบาๆ ทันใดนั้น กองทัพอัศวินเงาที่รายล้อมอยู่รอบห้องก็พุ่งเข้าใส่เหล่าผู้บริหารสมาคมที่พยายามจะกรูเข้ามาปกป้องประธาน เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้อง เสียงกรีดร้องสลับกับเสียงของคมดาบเงาที่ตัดผ่านเนื้อหนังดังระงมไปทั่วโถงกว้าง เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นเปื้อนพรมหรูหรา วินเซนต์ทรุดฮวบลงกับพื้น แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุดเมื่อเห็นคริสชักดาบสีดำสนิทออกมา มันไม่ใช่ดาบธรรมดา แต่มันคือศาสตราที่กลืนกินแสงสว่างรอบข้างจนหมดสิ้น “คำตัดสินของผมคือ... การล่มสลายของสมาคมเริ่มขึ้น ณ วินาทีนี้” คริสเงื้อดาบขึ้นสูง ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะฟาดฟันลงมา สัมผัสถึงจิตสังหารที่รุนแรงมหาศาลก็แผ่ซ่านเข้ามาจากหน้าต่างบานใหญ่ที่แตกละเอียด กระจกนิรภัยหนาหลายนิ้วระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับร่างในชุดเกราะทมิฬที่พุ่งทะลุเข้ามา! แรงปะทะนั้นมหาศาลจนพื้นห้องสั่นสะเทือน คริสต้องรีบกระโดดถอยหลังเพื่อตั้งหลัก สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าเขาไม่ใช่ฮันเตอร์ แต่เป็นแม่ทัพจากกองทัพมิติเบื้องหลังที่สมาคมคอยรับใช้มาตลอด “ช้าไปก้าวเดียวสินะ คริส” เสียงทุ้มต่ำและกังวานราวกับเสียงคำรามของมังกรดังออกมาจากภายใต้หมวกเกราะ วินเซนต์ที่ใกล้ตายเงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาเปี่ยมความหวัง “ท่าน... ท่านมาช่วยข้าแล้ว!” แต่สิ่งที่ตอบกลับมาคือใบดาบสีม่วงเข้มที่แทงทะลุอกของประธานสมาคมจนร่างนั้นกระเด็นไปติดผนังอย่างง่ายดาย ผู้มาใหม่ก้าวผ่านร่างที่ไร้วิญญาณของวินเซนต์มาหาคริส พลางเปิดหมวกเกราะออกเผยให้เห็นใบหน้าที่คริสจำได้ขึ้นใจ ใบหน้าที่เป็นต้นแบบของรอยแผลเป็นที่เขามีในอดีต... ใบหน้าของพ่อที่เขาเคยเชื่อว่าตายไปแล้วในดันเจี้ยนเมื่อสิบปีก่อน! “พ่อ...” คริสพึมพำด้วยเสียงที่สั่นเครือ ความแค้นที่มีต่อสมาคมมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความว่างเปล่าและคำถามที่ประดังเข้ามาในหัว “มาสิ ลูกชาย... มาเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิมังกรทมิฬเสียดีๆ หรือจะตายอยู่ที่นี่ไปพร้อมกับความแค้นที่ไม่มีวันได้รับคำตอบ” คริสชะงัก ดาบในมือตกลงพื้นเบาๆ เขาไม่ได้หันไปมองเซร่าที่ยืนอึ้งอยู่ข้างหลัง แต่สายตาของเขาจับจ้องไปยังชายที่เขารักและเกลียดที่สุดในคราวเดียวกัน และในวินาทีที่เงาของพวกเขาทั้งสองทาบทับกันนั้น ความมืดมิดรอบข้างก็เริ่มบิดเบี้ยว... ประตูมิติขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นกลางห้องทำงาน กวาดเอาทุกคนและทุกอย่างให้หายวับไปในชั่วพริบตา! หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับความเข้มข้นในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ โดย เงาฮันเตอร์ไร้เงาครับ