การเปิดเผยเบื้องหลัง

"บอกผมมา... ว่าทำไมตราประทับของสมาคมฮันเตอร์ ถึงไปปรากฏอยู่บนสร้อยคอของศัตรูที่เพิ่งตายไป" เสียงของคริสเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก เขากดปลายดาบเงาสีดำสนิทลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คราคาแพงของ 'ประธานกิตติมศักดิ์ วินเซนต์' จนเนื้อไม้ปริแตกเป็นทางยาว เซร่ายืนกอดอกอยู่ข้างหลัง ดวงตาของเธอฉายแววอาฆาต เธอไม่ได้พูดอะไร แต่แรงกดดันจากพลังเวทแรงก์ A ของเธอก็เพียงพอที่จะทำให้บรรยากาศในห้องทำงานหรูหราแห่งนี้กลายเป็นห้องสอบสวนที่บีบคั้นหัวใจ วินเซนต์ไม่ได้สะทกสะท้าน ชายชราในชุดสูทเนี้ยบกริบยังคงจิบชาเอิร์ลเกรย์อย่างใจเย็น ก่อนจะวางถ้วยลงบนจานรองเสียงดัง *กริ๊ก* เบาๆ ที่ดูเหมือนจะแฝงนัยบางอย่าง "คริส... ผมเคยบอกคุณแล้วใช่ไหม ว่าการรีบร้อนจะรู้ความจริง มันมักจะนำพาหายนะมาให้เด็กหนุ่มผู้เปี่ยมด้วยศักยภาพเช่นคุณเสมอ" วินเซนต์เงยหน้าขึ้น สายตาที่เคยดูเมตตาบัดนี้กลับว่างเปล่าและลึกซึ้งราวกับห้วงเหว "สมาคมไม่ได้ทำหน้าที่เพียงแค่คัดกรองฮันเตอร์ แต่เราทำหน้าที่ 'คัดเลือก' ว่าใครควรมีชีวิตอยู่เพื่อรักษาสมดุลของมิตินี้" "สมดุล?" คริสเค้นหัวเราะ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเคียดแค้น "สมดุลคือการส่งฮันเตอร์แรงก์ต่ำไปเป็นอาหารให้สัตว์อสูรในดันเกี้ยนปิดตายเพื่อเก็บเกี่ยวผลึกพลังงานงั้นหรือ? ครอบครัวของผม... พ่อของผมตายเพราะแผนการ 'คัดเลือก' บ้าบอนั่น!" เซร่าก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างของเธอสั่นสะท้านด้วยความโกรธ "พวกคุณขายข้อมูลให้พวกมัน พวกคุณเปิดทางให้มอนสเตอร์จากต่างมิติแทรกซึมเข้ามาในหน่วยบริหาร เพื่อกำจัดคนที่ขวางทางผลประโยชน์ของพวกคุณ!" วินเซนต์ลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาลูบปกเสื้อตัวเองเบาๆ ก่อนจะกดปุ่มใต้โต๊ะเพียงครั้งเดียว ทันใดนั้น เงารอบห้องก็บิดเบี้ยวไป ไม่ใช่เงาที่คริสคุ้นเคย แต่มันเป็น 'เงาสีม่วงคล้ำ' ที่ส่งกลิ่นอายความตายแผ่ออกมา "พวกคุณฉลาด... ฉลาดเกินไปจนน่ากลัว" วินเซนต์พึมพำ แต่ทว่าน้ำเสียงของเขากลับเปลี่ยนไป กลายเป็นเสียงที่ทับซ้อนกันเหมือนคนสองคนพูดพร้อมกัน "เสียดายที่โลกใบนี้เป็นเพียงแค่ฟาร์มชั้นดีสำหรับท่านจักรพรรดิมังกรทมิฬ... และพวกคุณ ก็เป็นเพียงแค่ 'ปุ๋ย' เกรดพรีเมียมเท่านั้น" คริสสัมผัสได้ถึงอันตรายในทันที เขาตวัดดาบเงาขึ้นหมายจะฟันเข้าที่คอของอีกฝ่าย แต่ทว่าร่างของวินเซนต์กลับสลายกลายเป็นละอองสีดำ แล้วไปปรากฏตัวอยู่อีกฝั่งหนึ่งของห้องอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่ดวงตาของฮันเตอร์แรงก์ A อย่างเซร่าจะมองทัน "เซร่า ถอยไป!" คริสตะโกนเตือนพร้อมกับเรียกกองทัพเงาของเขาออกมา กองทัพทหารเงาสีดำสนิทนับสิบตนพุ่งทะลุพื้นขึ้นมา ล้อมรอบวินเซนต์ไว้ทุกทิศทาง "กองทัพเงาของจักรพรรดิผู้ตื่นขึ้น..." วินเซนต์หัวเราะร่วน ร่างกายของเขาสั่นไหว ก่อนที่ผิวหนังจะปริแตกออก เผยให้เห็นเกล็ดมังกรสีทมิฬที่ฝังรากลึกอยู่ใต้เนื้อหนังมนุษย์ "คริส เจ้าคิดว่าพลังที่เจ้าใช้ มันมาจากไหน? เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นผู้ควบคุมเงางั้นหรือ? ผิดถนัด... เจ้าเป็นแค่ภาชนะที่มังกรทมิฬสร้างขึ้นเพื่อ 'บ่มเพาะ' พลังงานก่อนจะมาเก็บเกี่ยวในวันที่ถึงเวลา!" คำพูดของวินเซนต์เหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจคริส ความทรงจำที่สับสน ความสามารถที่ได้มาง่ายดายเกินไป ทุกอย่างถูกตั้งคำถามด้วยประโยคเดียว "ไม่จริง..." คริสกัดฟันแน่น มือที่ถือดาบเริ่มสั่นระริก "ฉันคือผู้กุมชะตาชีวิตของตัวเอง ไม่ใช่หุ่นเชิดของใครทั้งนั้น!" "งั้นลองดูนี่สิ" วินเซนต์ยื่นมือออกไปกลางอากาศ มิติรอบข้างเริ่มแตกสลายราวกับกระจกที่ถูกทุบ สิ่งที่เผยให้เห็นเบื้องหลังคือภาพของ 'คริสในโลกคู่ขนาน' อีกนับหมื่นร่างที่กำลังตายลงในรูปแบบเดียวกัน ถูกดูดกลืนพลังงาน และกลายเป็นอาหารให้กับมังกรทมิฬ ทันใดนั้น เสียงเตือนจากระบบที่คริสไม่เคยได้ยินมาก่อนก็ดังลั่นสนั่นในหัว *[แจ้งเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบรหัสพันธุกรรมของ 'ผู้บงการ' ในร่างของเป้าหมาย]* *[ระบบกำลังเข้าสู่โหมดบังคับบัญชา... ยกเลิกคำสั่งเจ้าของ... เริ่มต้นกระบวนการเชื่อมต่อกับจักรพรรดิมังกรทมิฬ!]* ร่างของคริสกระตุกอย่างรุนแรง ดาบในมือร่วงหล่นสู่พื้น ดวงตาของเขาค่อยๆ เปลี่ยนจากสีดำสนิทกลายเป็นสีแดงฉานดั่งเลือด เซร่าเบิกตากว้าง เธอพุ่งเข้ามาหาเขาด้วยความตื่นตระหนก แต่สิ่งที่รอเธออยู่ไม่ใช่คริสคนเดิมที่เธอรู้จัก คริสค่อยๆ เงยหน้าขึ้น รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและเยือกเย็นปรากฏบนใบหน้า ก่อนที่เขาจะตวัดมือเพียงครั้งเดียว พลังมหาศาลก็ซัดร่างของเซร่ากระเด็นไปกระแทกกำแพงจนเลือดกบปาก "วินเซนต์..." คริสที่ไม่ได้เป็นคริสคนเดิมพูดด้วยน้ำเสียงก้องกังวาน "ข้าพร้อมที่จะเริ่มพิธีการ 'ล้างโลก' แล้ว" ทว่า ก่อนที่วินเซนต์จะได้ตอบรับ แสงสีขาวนวลตาจากสร้อยคอที่คริสเคยได้รับจากพ่อของเขาก็ส่องสว่างวาบขึ้นมาภายในอกเสื้อ มันบีบอัดพลังมืดในร่างของเขาจนคริสล้มลงไปดิ้นทุรนทุรายบนพื้น ในเสี้ยววินาทีนั้น เงาที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าของคริสไม่ได้ทำตามคำสั่งของจักรพรรดิมังกรทมิฬอีกต่อไป แต่มันกลับก่อตัวเป็นรูปร่างของบุคคลที่ทุกคนคิดว่าตายไปแล้ว... "พ่อ...?" คริสเค้นเสียงออกมาด้วยความตกใจสุดขีด ในขณะที่เงาร่างนั้นจับไหล่เขาไว้แน่น ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความจริงอันโหดร้ายนี้ไปกับผม แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ โดย เงาฮันเตอร์ไร้เงา