เซร่าเตือนสติ

“หยุดเดี๋ยวนี้ คริส! นายกำลังจะกลายเป็นสิ่งที่นายเกลียดที่สุด!” เสียงตวาดของเซร่าก้องกังวานไปทั่วโถงถ้ำที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพังของดันเจี้ยนแรงก์ S ที่เพิ่งถูกถล่มราบเป็นหน้ากลอง คริสยืนอยู่เหนือร่างที่ไร้วิญญาณของฮันเตอร์จากสมาคมที่พยายามลอบสังหารเขา มือขวาของเขายังคงเรืองแสงสีม่วงดำจากสกิล ‘หัตถ์เงาสังหาร’ ซึ่งพร้อมจะกระชากวิญญาณดวงสุดท้ายให้แตกดับ คริสไม่ได้หันกลับมามอง ดวงตาสีอำพันของเขาเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มไร้แววตาแห่งความเป็นมนุษย์ “เซร่า... พวกมันทรยศครอบครัวฉัน พวกมันทำลายทุกอย่างที่ฉันมี ความตายของพวกมันยังน้อยไปสำหรับสิ่งที่สมาคมทำไว้” “แต่นั่นไม่ใช่นาย!” เซร่าพุ่งเข้ามาคว้าไหล่เขาไว้ แรงมหาศาลจากฮันเตอร์แรงก์ A ไม่ได้ทำให้คริสสะเทือนแม้แต่นิดเดียว เขาเพียงแค่เหลือบมองด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก “ฉันคือ ‘เงา’ ที่สมาคมสร้างขึ้นมาเองไม่ใช่หรือ? พวกเขาต้องการให้ฉันเป็นอาวุธ ฉันก็จะเป็นให้... แต่อาวุธชิ้นนี้จะเป็นคนตัดสินว่าใครควรจะเป็นเป้าหมายถัดไป” คริสกล่าวเสียงเรียบ แต่แฝงด้วยรังสีอำมหิตที่กดทับจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว เซร่ากัดริมฝีปากแน่นจนเลือดซึม เธอเห็นความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความบ้าคลั่งนั้น คริสไม่ได้ต้องการแก้แค้นเพียงอย่างเดียว แต่เขากำลังถูก ‘ระบบ’ กลืนกินตัวตนไปทีละน้อย ทุกครั้งที่เขาใช้พลังเงาที่เหนือระดับ หัวใจของเขาก็จะด้านชาลงไปอีกขั้น “ถ้าวันนี้มือนายเปื้อนเลือดผู้บริสุทธิ์เพื่อสนองความสะใจของปีศาจในใจตัวเอง นายก็จะไม่ต่างอะไรจากพวกมันที่ฆ่าพ่อแม่นาย” เซร่าก้าวข้ามผ่านไอเย็นเยียบไปประจันหน้ากับเขาโดยตรง เธอใช้นิ้วเรียวสัมผัสที่แผงอกของคริส ตรงตำแหน่งที่หัวใจของเขาเต้นอย่างรุนแรง “มองหน้าฉันสิ คริส... นายจำได้ไหมว่าวันแรกที่เราเจอกัน นายบอกฉันว่าอะไร?” คริสนิ่งไป จังหวะการเต้นของหัวใจเริ่มเปลี่ยนไปจากความเกรี้ยวกราดเป็นความสับสน ภาพในอดีตฉายชัดขึ้นมา—ภาพของเด็กหนุ่มแรงก์ F ที่แบกความฝันเล็กๆ ว่าอยากจะปกป้องผู้คน ไม่ใช่การเข่นฆ่าตามสัญชาตญาณสัตว์ป่า “ฉัน... ฉันแค่...” คริสพยายามรวบรวมสติ เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ “ถ้าฉันไม่แข็งแกร่งกว่าพวกมัน พวกมันก็จะกลับมาทำลายคนรอบข้างฉันอีก” “เราจะแข็งแกร่งขึ้น แต่ต้องไม่ใช่ด้วยวิธีนี้!” เซร่าใช้น้ำเสียงอ่อนลงแต่เด็ดขาด “ถ้าจักรพรรดิมังกรทมิฬมันบงการเรื่องนี้อยู่ มันก็กำลังรอให้เราหลงผิดแบบนี้ไงล่ะ การฆ่าคนเหล่านี้ทิ้งคือกับดัก เพื่อให้โลกตราหน้าว่านายคืออาชญากร ไม่ใช่ฮันเตอร์ผู้กอบกู้” คริสหลับตาลงแน่น พลังเงาที่ห่อหุ้มร่างกายค่อยๆ จางหายไป ทิ้งไว้เพียงร่างของเขาที่ทรุดลงกับพื้นด้วยความอ่อนล้าจากการใช้พลังเกินขีดจำกัด เซร่ารีบเข้าไปประคองร่างนั้นไว้ ก่อนที่เงาของคริสจะแปรปรวนและพยายามจะเข้ายึดครองร่างของเขาอีกครั้ง “จำเอาไว้ คริส... ศัตรูที่แท้จริงของเราคือสมาคมที่อยู่บนยอดพีระมิด ไม่ใช่หมากบนกระดานที่พวกมันส่งมาตายแทน” เซร่ากระซิบข้างหูของเขา คริสลืมตาขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้แววตาของเขากลับมามีความเป็นมนุษย์อีกครั้ง แม้จะเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นทางจิตใจ “ขอบใจนะ... เซร่า ถ้าไม่ได้เธอ ผมคง...” เขายังพูดไม่ทันจบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากความมืดมิดภายในส่วนลึกของดันเจี้ยน เป็นเสียงที่ไม่ได้มาจากการเดินปกติ แต่มันคือเสียงลากดาบยักษ์ครูดไปกับพื้นหิน เสียงนั้นหยุดลงตรงหน้าทางเข้าโถงถ้ำที่ทั้งคู่กำลังพักเหนื่อย “ช่างเป็นฉากรักที่น่าประทับใจเสียจริง” เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังขึ้น คริสเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกตะลึง เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือบุคคลที่เขาไม่คาดคิดว่าจะปรากฏตัวออกมาด้วยตัวเองในเวลานี้ ท่ามกลางหมอกสีดำทมิฬที่เริ่มก่อตัวขึ้น ร่างของ ‘ผู้บัญชาการหน่วยล่าเงา’ คนที่เคยเป็นหัวหน้าเก่าของคริสในสมาคมฮันเตอร์ก้าวออกมา พร้อมกับดาบเล่มใหญ่ที่ปักลงพื้นจนดินแตกร้าว เขายิ้มแสยะพลางเอ่ยออกมาว่า “ในเมื่อแกไม่ยอมฆ่าพวกมันให้จบๆ ไป... งั้นฉันคงต้องเป็นคนปิดฉากแกด้วยมือของฉันเอง คริส... หรือควรจะเรียกว่า ‘เบี้ยที่ไร้ค่า’ ดีล่ะ?” สถานการณ์พลิกผันทันทีเมื่อศัตรูที่คริสเคยเคารพรักกลับกลายเป็นหุ่นเชิดของมังกรทมิฬที่มาทวงคืนทุกอย่าง! ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นนี้ แล้วเรามาพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ โดย เงาฮันเตอร์ไร้เงา