โมเมนต์กลางดึก

หน้าจอมือถือยังคงสว่างวาบด้วยชื่อ **"กรณ์ (เดียวนายโดนดี)"** ที่สั่นกระดืออยู่บนฝ่ามือที่ชื้นเหงือกเล็กน้อยของพรีม หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก เมื่อสายตาเจ้ากรรมดันเหลือบไปเห็นเงาร่างสูงโปรดของใครบางคนกำลังยืนพิงเสาไฟอยู่ตรงมุมตึกฝั่งตรงข้ามหอพักหญิงพอดิบพอดี ร่างสูงในเสื้อฮู้ดสีดำตัวโคร่งเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเธอผ่านกระจกหน้าต่างห้องพักที่เปิดรับลมพอดี ราวกับเขามีเรดارจับความเคลื่อนไหวได้ว่าเธอกำลังยืนทำหน้าเหวออยู่ตรงนี้ ให้ตายเถอะ! นี่มันตีสองแล้วนะ! ตาบ้านี่ว่างมากหรือไงถึงมาเดินเล่นใต้หอหญิงแถมยังโทรมาหลอกหลอนกันยามวิกาลแบบนี้เนี่ย! พรีมสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ พยายามรวบสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับเข้าร่าง นิ้วเรียวกดรับสายด้วยความจำยอม เพราะขืนปล่อยให้ตัดสายไป มีหวังพรุ่งนี้ไอ้รุ่นพี่ตัวแสบคนนี้ได้เอาไปล้อเธอยันเรียนจบปีสี่แน่ๆ "นี่นาย! ประสาทหรือไงยะ โทรมาทำไมตอนนี้ ตีสองแล้วนะ! คนจะหลับจะนอน!" เสียงหวานตวาดแว้ดใส่ทันทีที่ปลายนิ้วปัดรับสาย ไม่ทันได้รอให้อีกฝ่ายได้พูดทักทายก่อนสักแอะเดียว ความง่วงที่เคยมีมลายหาย WX สิ้น เหลือเพียงความหงุดหงิดปนความประหม่าที่ตีรวนอยู่ในอกจนบอกไม่ถูก [โห… ใจคอจะไม่ให้พี่ทักทายกันหน่อยเลยเหรอครับน้องพรีม โดนเปิดมาก็โดนดفชุดใหญ่ไฟกระพริบเลยนะเนี่ย เจ็บช้ำน้ำใจแท้…] เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านลำโพงโทรศัพท์ออกมาฟังดูแหบพร่ากว่าปกติ ราวกับเจ้าตัวเพิ่งตื่นนอนหรืออาจจะยังไม่ได้นอนเลยจริงๆ แถมน้ำเสียงติดกวนประสาทแบบนั้นอีก… ให้ตายเถอะ ทำไมแค่ได้ยินเสียงผ่านโทรศัพท์ หัวใจเจ้ากรรมถึงได้เต้นแรงแปลกๆ แบบนี้ล่ะ พรีมขยับตัวเดินหนีจากหน้าต่าง ถือโทรศัพท์เดินมาทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงนอนนุ่ม พยายามทำเสียงให้เข้มที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียงของตัวเอง "ถ้าโทรมาไร้สาระแค่นี้ ฉันจะวางแล้วนะ ง่วง!" [เดี๋ยวๆๆ อย่าเพิ่งวาง! คนสวยใจเย็นก่อนสิครับ พี่ไม่ได้โทรมาเล่นๆ นะเว้ย พอดีมีเรื่องคอขาดบาดตายต้องรบกวนท่านสตรีมเมอร์คนดังช่วยหน่อยจริงๆ] "เรื่องคอขาดบาดตายอะไรของนายยะ? พรุ่งนี้ค่อยคุยไม่ได้หรือไง!" [ไม่ได้ครับ งานคณะสถาปัตย์นะ ไม่ใช่งานส่งการบ้านเด็กประถม พรุ่งนี้เก้าโมงเช้าต้องพรีเซนต์โมเดลให้คณะกรรมการดูแล้ว แต่ประเด็นคือ… โปรแกรมเรนเดอร์ภาพ 3D ของพี่มันรันไม่ไปเว้ยพรีม ตัวโมเดลหลักมันดันแครชตอนเซฟครั้งสุดท้าย แล้วไฟล์แบ็คอัพมันดันไปค้างอยู่ในคอมพิวเตอร์แล็ปที่ตึกคณะ ซึ่ง… ตึกมันปิดแล้วครับคุณพระคุณเจ้า!] พรีมขมวดคิ้วมุ่น ฟังจากน้ำเสียงร้อนรนปนเหนื่อยล้าของอีกฝ่ายแล้ว แม้จะมีความกวนโอ๊ยผสมอยู่ครึ่งต่อครึ่ง แต่เธอก็พอจะรู้ว่าช่วงนี้โปรเจกต์ส่งท้ายปีของเด็กสถาปัตย์ปีสามมันโหดหินขนาดไหน "อ้าว แล้วเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะยะ? ลืมกุญแจแล็ปเหรอ? ก็ไปตามภารโรงสิ หรือไม่ก็ปีนหน้าต่างเข้าไปเองเลยไป!" [โหดร้ายอ่ะ… พี่เป็นรุ่นพี่เธอนะพรีม ใจคอจะให้พี่ไปปีนตึกเสี่ยงตายตอนตีสองเนี่ยนะ? ที่โทรมาเนี่ย… เพราะจำได้ว่าตอนวันเปิดบ้านวิชา 3D เธอบอกว่าเธอถนัดเรื่องกู้ไฟล์พังๆ กับเขียนสคริปต์แก้บั๊กไม่ใช่เหรอวะ ช่วยหน่อยน่าพรีมนะ… นะครับคนสวย… เดี๋ยวพี่เลี้ยงชาไทยปั่นหน้ามอเจ็ดวันติดเลยเอ้า!] คำว่า "ชาไทยปั่นเจ็ดวันติด" เกือบจะทำให้พรีมเคลิ้มตามอยู่แล้วเชียว ถ้าไม่ใช่เพราะน้ำเสียงออดอ้อนแบบเจ้าเล่ห์ที่จงใจลากเสียงยาวตรงคำว่า "คนสวย" นั่นน่ะ! "ใครคนสวยของนายไม่ทราบ! แล้วอีกอย่าง ฉันง่วงโว้ย! ไม่ช่วยโว้ย!" พรีมทำท่าจะกดตัดสายจริงๆ จังหวะนั้นเอง เสียงทุ้มๆ จากปลายสายก็เปลี่ยนโทนลง นุ่มนวลขึ้นจนน่าใจหาย ราวกับเขากำลังขยับโทรศัพท์เข้ามาใกล้ริมฝีปากมากขึ้น [พรีม… ช่วยพี่หน่อยนะ… ไฟล์นี้พี่ทุ่มเททำมาสองอาทิตย์เต็มไม่ได้นอนเลย ถ้าพรีเซนต์ไม่ผ่าน พี่ตายแน่ๆ นะ… นะครับ… ยอมรับว่าตอนนี้คิดถึง… เอ้ย! หมายถึงพึ่งพาได้แต่เธอคนเดียวแล้วจริงๆ] ฮึ่ม! ไอ้บ้านี่! เกือบจะหลุดคำว่าคิดถึงออกมาแล้วมั้ยล่ะ! หน้าเนียนจริงๆ เลยเชียว! แม้จะบ่นกระpปอดกระpแปดในใจ แต่สุดท้ายพรีมก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างจำยอม ปากบอกว่าไม่ช่วย แต่ร่างกายกลับลุกขึ้นยืน คว้าเสื้อกันหนาวตัวโปรดมาสวมทับชุดนอนลายการ์ตูนอย่างรวดเร็วซะงั้น "เออๆ! ยอมแพ้แล้ว! ยืนรออยู่ตรงเสาไฟหน้าหอสินะ ห้ามขยับไปไหนนะยะ เดี๋ยวลงไป!" [ฮ่าๆๆ รู้งานตลอด น่ารักที่สุดเลยว่ะคนนี้] เสียงหัวเราะทุ้มต่ำอย่างอารมณ์ดีดังลอดมาจากปลายสาย ก่อนที่สายจะถูกตัดไป พรีมยืนมองหน้าจอมือถือที่ดับลงพลางยกมือขึ้นแตะแก้มตัวเองที่ร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ทั้งๆ ที่อากาศยามดึกเริ่มเย็นยะเยือก ให้ตายสิ… เสียงทุ้มๆ ของนายคนนั้นตอนอ้อนเมื่อกี้ มันวนเวียนอยู่ในหัวจนเธอนอนไม่หลับแน่ๆ คืนนี้! พรีมก้าวเท้าเดินลงมาจากตึกหอพักด้วยฝีเท้าเร่งรีบ ความเงียบสงบของยามวิกาลทำให้เสียงฝีเท้าของเธอดังก้องไปทั่วบริเวณ ลมหนาวพัดโชยมาเบาๆ จนต้องกระชับเสื้อกันหนาวเข้าหากันแน่น พอเดินเลี้ยวมาถึงมุมตึกฝั่งตรงข้าม ก็เห็นเงาร่างสูงโปรดของกรณ์ยืนพิงมอเตอร์ไซค์คู่ใจอยู่จริงๆ เจ้าตัวอยู่ในชุดฮู้ดสีดำตัวเดิม กางเกงยีนส์เซอร์ๆ ผมเผ้ายุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการใช้มือขยี้มันด้วยความเครียด แต่พอบอดี้สูงโปรดนั้นหันมาเห็นเธอเดินงقๆ เข้าไปใกล้ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เป็นเอกลักษณ์ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายทันที "มาช้าจังวะ นึกว่าเปลี่ยนใจนอนกอดหมอนข้างไปซะแล้ว" กรณ์เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงติดตลกทันทีที่เธอเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า "บ่นมากนัก เดี๋ยวฉันก็เดินกลับหอซะเลยนี่!" พรีมค้อนขวับใส่ วงหน้าเนียนงอลงเล็กน้อยด้วยความหมั่นไส้ "ไหนล่ะไฟล์ที่พัง พาไปดูซิ จะได้รีบทำรีบจบ ง่วงจะตายอยู่แล้วเนี่ย!" กรณ์อมยิ้มบางๆ สายตาคมกริบมองสำรวจคนตัวเล็กที่ยอมลงทุนแต่งตัวออกจากหอมาช่วยเขากลางดึกแบบนี้ แววตาคู่นั้นมีความอ่อนโยนและประกายระยิบระยับบางอย่างซ่อนอยู่ "ครับๆ เจ้าแม่ไอที… เชิญครับผม" กรณ์ขยับตัวนำทางเดินเคียงคู่เธอไปทางตึกคณะสถาปัตย์ที่อยู่ถัดไปไม่ไกล บรรยากาศยามดึกที่มีเพียงแสงไฟถนนสีส้มสลัวๆ ทอดเงาทับซ้อนของคนทั้งคู่ให้เดินเคียงกันไปเงียบๆ ทว่า… ในขณะที่พรีมกำลังเดินบ่นอุบอิบเรื่องความสะเพร่าของเขาไปตลอดทาง เธอกลับไม่รู้เลยว่า… ความใกล้ชิดยามวิกาลแบบนี้ กำลังจะทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะไปจนถึงเช้าวันใหม่จริงๆ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความฟินปนวุ่นวายของยัยตัวแสบกับตาเดือนคณะคนกวนนะคะ! แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าว่าภารกิจกู้ไฟล์ครั้งนี้จะทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ขยับไปไกลแค่ไหน ห้ามพลาดเด็ดขาดเลยนะคะ! (ชาพีชหวานน้อย)