ความลับที่ถูกเปิดเผย

“พี่กรณ์! นี่มันหมายความว่ายังไงคะ!” เสียงของพรีมดังลั่นห้องชมรมจนคนข้างนอกต้องหันมามอง ฉันกำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด หน้าจอที่เปิดค้างไว้คือหน้าต่างแชตกลุ่มของพวกเด็กสถาปัตย์ที่ฉันบังเอิญกดเข้าไปเจอระหว่างที่ไทด์ทิ้งโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะคอมฯ ตอนที่ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ “อะไรครับตัวเล็ก? ตะโกนซะเสียงหวานเชียว... ไม่ใช่สิ เสียงแปดหลอดเชียว” ร่างสูงโปร่งของกรณ์เดินเข้ามาใกล้ แววตาขี้เล่นคู่นั้นยังคงทอประกายหยอกเย้าเหมือนทุกครั้งที่เขาตั้งใจจะกวนประสาทฉัน แต่วันนี้มันไม่เหมือนเดิม พรีมแค่นยิ้ม พลางชูหน้าจอให้เขาดู “ไม่ต้องมาทำไขสือเลยค่ะ เรื่องกล้องตัวใหม่ที่พี่บอกว่า ‘คิดราคามิตรภาพ’ น่ะ จริงๆ แล้วพี่สั่งทำเรื่องคืนเงินค่ามัดจำให้ร้านตั้งแต่วันแรกที่ฉันทำพังแล้วใช่ไหม? แล้วไอ้ที่มาทวงเงินฉันหยิกๆ ทุกวันเนี่ย คืออะไร? อยากเล่นบทเจ้าหนี้โหดหรือไงคะ!” กรณ์ชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มมุมปากที่เคยยียวนค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความเงียบที่ทำให้อากาศในห้องดูหนักอึ้งขึ้นมาทันที เขาไม่ได้หลบตา แต่กลับเดินเข้ามาใกล้จนฉันถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงาน “รู้แล้วเหรอครับ?” “ทำไมต้องทำแบบนี้คะ? พี่จะแกล้งกันไปถึงไหน สนุกมากนักเหรอที่เห็นฉันต้องนั่งไลฟ์สตรีมปั่นยอดโดเนทจนแทบไม่ได้นอนเพื่อเอาเงินมาใช้หนี้พี่น่ะ!” น้ำเสียงของฉันสั่นเครือไม่ใช่เพราะโกรธอย่างเดียว แต่มันคือความรู้สึกโหวงในอกที่อธิบายไม่ถูก ฉันนึกว่าเขาเป็นคนกวนประสาทที่เห็นเงินสำคัญกว่าความรู้สึกมาตลอด แต่กลายเป็นว่าเขาแบกความลับนี้ไว้เพื่อ... เพื่ออะไร? เพื่อให้ฉันเกรงใจเขาเหรอ? หรือเพื่อหาเรื่องให้เราต้องคุยกันทุกวัน? “ถ้าไม่ทำแบบนั้น... พรีมจะยอมคุยกับพี่เหรอครับ?” ประโยคนั้นทำเอาฉันนิ่งไป กรณ์ถอนหายใจยาว ก่อนจะวางมือลงบนขอบโต๊ะข้างตัวฉัน ล้อมกักขังฉันไว้ในพื้นที่ส่วนตัวของเขา สายตาของเขามันลึกซึ้งจนฉันไม่กล้าสบตาตรงๆ “พรีมเป็นคนหยิ่งนะ ถ้ารู้ว่าพี่ช่วย ก็ต้องเอาเงินมาคืนแล้วก็เลิกยุ่งกับพี่ไปเลยใช่ไหมล่ะ? พี่ก็แค่อยากมีเรื่องให้ทักหา อยากให้เรามีเรื่องต้องคุยกันทุกวัน... แค่นั้นจริงๆ” “พี่มันบ้า...” ฉันพึมพำ ใจที่เคยเต้นรัวด้วยความโกรธเริ่มเปลี่ยนจังหวะเป็นความตื่นเต้นที่อันตรายกว่าเดิม “พี่เอาเวลาไปทำอะไรที่มันสร้างสรรค์กว่านี้ไม่ได้หรือไงคะ เดือนคณะสถาปัตย์ว่างงานขนาดนั้นเลยเหรอ” “สร้างสรรค์กว่านี้เหรอ?” กรณ์โน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกเราเกือบชิดกัน กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวเขาทำให้สติฉันกระเจิง “สำหรับพี่ การได้จีบพรีมคือโปรเจกต์ที่สำคัญที่สุดในชีวิตแล้วนะ” คำหยอดแบบหน้าตายทำเอาฉันหน้าร้อนผ่าวไปถึงใบหู ฉันพยายามจะเบี่ยงตัวหนี แต่เขากลับขยับมาขวางไว้ได้ทันท่วงที จังหวะการสนทนาที่ควรจะมีการโต้เถียงกันต่อ กลับกลายเป็นความเงียบที่มีเพียงเสียงหัวใจของฉันที่ดังกลบทุกอย่าง “เลิกกวนประสาทได้แล้วค่ะ... พรีมจะกลับไปเอาเงินมาคืนพี่เดี๋ยวนี้แหละ” “ไม่รับครับ” เขาพูดสั้นๆ พร้อมกับใช้นิ้วชี้จิ้มที่หน้าผากฉันเบาๆ “ถือซะว่าเป็นค่าตัวที่พี่ลงทุนไปจีบเด็กนิเทศฯ สุดแสบละกันนะ ถือว่าวินวินทั้งคู่” ฉันเม้มปากแน่น ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่าคนตรงหน้าดี ยิ่งเขาทำตัวอ่อนโยนและยอมรับตรงๆ แบบนี้ มันยิ่งทำให้ความโกรธที่มีมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรู้สึก ‘แพ้ทาง’ ที่ทวีความรุนแรงขึ้นทุกวัน “พี่กรณ์...” “ครับ?” “พี่... พี่ชอบฉันจริงๆ เหรอ หรือแค่เหงา?” คำถามที่หลุดปากออกไปทำเอาเราสองคนนิ่งอึ้ง กรณ์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาที่เคยขี้เล่นแปรเปลี่ยนเป็นความจริงจังที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน เขาขยับตัวถอยออกไปครึ่งก้าวเหมือนจะถอยห่าง แต่แล้วเขาก็หยิบมือถือขึ้นมาแล้วพิมพ์อะไรบางอย่างลงไปอย่างรวดเร็ว *‘ตึ๊ง!’* เสียงแจ้งเตือนข้อความเด้งขึ้นบนหน้าจอมือถือของฉัน ฉันก้มลงมองด้วยหัวใจที่เต้นรัว ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความบนหน้าจอแชต [กรณ์]: เลิกไลฟ์สตรีมวันนี้ตอนสองทุ่ม... เดี๋ยวพาไปดูความลับอีกอย่างที่พี่ไม่อยากให้ใครรู้ นอกจากแฟนพี่คนเดียว [กรณ์]: ถ้าไม่ไป... พรุ่งนี้พี่จะไปนั่งเฝ้าหน้าห้องเรียนพรีมตั้งแต่คาบเช้าจนถึงเย็นเลย คอยดู! ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความตกใจ แต่คนตรงหน้ากลับทำแค่ส่งยิ้มกวนประสาทแล้วเดินหันหลังกลับไปหาไทด์ที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้อง ทิ้งให้ฉันยืนตัวแข็งอยู่กับที่พร้อมกับหัวใจที่เต้นจนแทบจะหลุดออกมาจากอก บ้าเอ๊ย... แบบนี้มันเกินไปแล้วนะ! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความแสบของยัยน้องกับพี่เดือนคณะนะคะ แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ! - ชาพีชหวานน้อย