จุดเปลี่ยนความสัมพันธ์

"ฉันบอกว่าไม่ต้องมาไงเล่า! หูหนวกหรือไงยะนายกรณ์!" เสียงตวาดแว้ดของพรีมดังลั่นห้องนั่งเล่นขนาดกะทัดรัดในคอนโดมิเนียมของเธอเอง เจ้าของร่างเล็กในชุดนอนลายเป็ดน้อยกำลังยืนเท้าสะเอว หน้าตาบึ้งตึงจนแก้มป่องเป็นลูกโป่ง แต่ดวงตากลมโตกลับไม่กล้าสบมองผู้ชายตัวสูงใหญ่ที่ยืนยิ้มแป้นอยู่หน้าประตูเลยแม้แต่น้อย กรณ์ในชุดเสื้อฮู้ดสีดำตัวโคร่งกับกางเกงยอร์ชสบายๆ ยกมือขึ้นยอมแพ้แบบขอไปที แต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากนั่นมันชวนให้คนหมั่นไส้จนอยากเอาหมอนฟาดหน้าสักสามทีติด "โหย คุณสตรีมเมอร์คนดัง ใจร้ายจังเลยอ่ะ ผมอุส่าห์ขับรถฝ่าฝนมาจากมหาลัยเพื่อเอา 'ยาแก้ปวดท้อง' กับ 'น้ำขิงอุ่นๆ' มาส่งให้ถึงหน้าห้องนะเนี่ย กลัวว่าแม่คุณเอ๊ย ยัยตัวแสบประจำคณะจะปวดท้องจนสตรีมเกมไม่ไหวแล้วพาลมาหงุดหงิดใส่ผมอีก" "ใครหงุดหงิดใส่คุณไม่ทราบ! แล้วฉันก็ไม่ได้สั่งด้วยซ้ำว่าอยากกินน้ำขิง!" พรีมเถียงเสียงแข็ง ทั้งที่ความจริงแล้วกระเพาะของเธอตอนนี้กำลังประท้วงด้วยความปวดหนึบจากโรคประจำตัวที่ชอบกำเริบเวลาเครียด แถมเมื่อคืนเธอยังอดนอนปั่นงานส่งอาจารย์แถมด้วยการนั่งไลฟ์สตรีมจนดึกดื่น น้ำหวาน เพื่อนสนิทสายซัพพอร์ตที่นั่งกุมขมับอยู่บนโซฟาอดไม่ได้ที่จะต้องลุกขึ้นมาตบไหล่เพื่อนรักเบาๆ แล้วส่งสายตาเอือมระอาไปทางพ่อหนุ่มเดือนคณะสถาปัตย์ "พอเถอะค่ะยัยพรีม แกนี่มันปากไม่ตรงกับใจจริงๆ พี่กรณ์เขาอุส่าห์โทรมาถามฉันตั้งแต่ตอนค่ำแล้วนะว่าแกชอบกินน้ำขิงร้านไหน แถมยังสั่งให้ร้านเขาใส่ความหวานน้อยแบบที่แกชอบเป๊ะๆ อีกต่างหาก... ขอบคุณนะคะพี่กรณ์ เกรงใจแย่เลยที่ต้องลำบากพี่เนี่ย" "ไม่ลำบากเลยครับน้ำหวาน ยินดีรับใช้... โดยเฉพาะกับคนแถวนี้ที่ปากบอกว่าไม่แคร์ แต่ตอนผมไม่รับสายเมื่อคืนคือนั่งหน้ามอยเป็นหมาหงอยเลยใช่ไหมล่ะพรีม" กรณ์แกล้งหยרויพรางสาวเท้าเข้ามาในห้องหน้าตาเฉย ไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาตสักคำ เขาสลัดรองเท้าผ้าใบอย่างคุ้นเคย (เพราะมาส่งของบ่อยจนจำรหัสผ่านห้องได้แล้ว) แล้วเดินตรงดิ่งไปที่เคาน์เตอร์ครัวเพื่อรินน้ำขิงอุ่นๆ ลงในแก้วมัคสีพาสเทลที่วางอยู่ พรีมหน้าแดงแจ๋ขึ้นมาทันที เธอฮึดฮัดฟึדฟัดราวกับแมวเปอร์เซียขนฟูที่กำลังโดนขัดใจ "ใครหน้ามอย! มั่วแล้วคุณ! ออกไปเลยนะ ห้องฉันรกจะตาย ไม่ต้อนรับนายหน้ามึน!" "ปากบอกไม่ต้อนรับ แต่ชุดนอนลายเป็ดนี่น่ารักเกินต้านมากเลยนะ... ยอมรับมาเถอะว่าแอบเขินที่ผมตามมาดูแลใช่ไหมล่ะ" กรณ์หันกลับมาพร้อมแก้วน้ำขิงในมือ ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความขี้เล่นที่ทำเอาคนมองต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนอาการใจสั่นที่จู่ๆ ก็เต้นรัวขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล บ้าเอ๊ย... ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงมีอิทธิพลกับจังหวะการเต้นของหัวใจเธอได้ขนาดนี้นะ! พรีมเม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลแทบไม่ทันเมื่อร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมสะอาดอ่อนๆ จากตัวเขา ลมหายใจอุ่นๆ ปะทะเข้ากับข้างแก้วตอนที่กรณ์ยื่นแก้วน้ำขิงมาจ่อตรงหน้า บังคับให้เธอต้องรับมันมาถือไว้โดยปริยาย "ดื่มซะ ยาด้วย... ห้ามดื้อกับผมเข้าใจไหม" น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนจากทีเล่นทีจริงมาเป็นความนุ่มนวลและจริงจังชั่วขณะ ดวงตาที่มักจะกวนประสาทอยู่ตลอดเวลากลับทอประกายความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเขามันช่าง... อันตรายต่อหัวใจดวงน้อยๆ ของเธอยิ่งนัก น้ำหวานที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่เงียบๆ แอบอมยิ้มกริ่มจนแก้มปริ ก่อนจะแกล้งยกมือถือขึ้นมาดูนาฬิกาแล้วทำทีเป็นตกใจ "อุ๊ย ตายจริง! แฟนฉันมารับข้างล่างแล้วอ่ะแก... เอ่อ พี่กรณ์คะ ฝากดูแลยัยพรีมต่อด้วยนะ พอดีฉันมีธุระด่วนจริงๆ ไปก่อนนะแก พรีม!" พูดจบร่างโปร่งของน้ำหวานก็พุ่งตัวออกจากห้องพร้อมปิดประตู "ปัง!" สนั่น เหลือไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด... หรือพูดให้ถูกคือ ความเงียบที่ทำให้ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นดังโครมครามยิ่งกว่ากลองชุด พรีมก้มหน้ามองแก้วน้ำขิงในมือ นิ่งเงียบไม่ยอมปริปากพูดอะไรออกมาสักคำ บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไปจากความวุ่นวายเมื่อครู่กลายเป็นความเงียบสงบที่มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเบาๆ กรณ์ถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาย่อตัวลงนั่งยองๆ ให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับเธอที่นั่งขดตัวอยู่บนโซฟา มือใหญ่เอื้อมไปแตะหน้าผากมนเบาๆ เพื่อวัดไข้โดยไม่ทันได้ขออนุญาต พรีมสะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นสบตาเขาโดยบังเอิญ และวินาทีนั้นเอง... โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน "ตัวยังรุมๆ อยู่เลย ทำไมไม่รู้จักดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้ฮึ... รู้ไหมว่ามีคนเขาเป็นห่วงจนแทบไม่ได้นอนเนี่ย" กรณ์พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ดวงตาคมกริบมองลึกเข้ามาในดวงตากลมโตของเธออย่างไร้ซึ่งความกวนประสาทอย่างที่เคยเป็น มีเพียงความจริงใจและความรู้สึกบางอย่างที่พรีมไม่กล้าแม้แต่จะตีความมัน "คะ... ใครใช้ให้คุณมาห่วงเล่า ฉันดูแลตัวเองได้น่า" พรีมเสียงสั่นโดยอัตโนมัติ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อใบหล่อเหลาของเดือนคณะขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนระยะห่างระหว่างใบ mặt เหลือเพียงแค่คืบเดียว "ปากแข็งจังนะพริมา..." กรณ์กระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักยกยิ้มบางๆ มือข้างหนึ่งเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มให้อย่างเบามือ สัมผัสอุ่นๆ จากปลายนิ้วของเขาทำให้ผิวแก้มของพรีมร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลน หัวใจเจ้ากรรมเต้นรัวแรงจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยินมัน ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอคิดว่าเขาเป็นแค่รุ่นพี่ตัวแสบที่ชอบเข้ามาปั่นป่วนชีวิตสตรีมเมอร์สงบๆ ของเธอให้ปั่นป่วนเล่น แต่พอมาถึงตอนนี้... ในวินาทีที่สายตาของเขาสื่อความหมายชัดเจนขนาดนี้ พรีมก็เพิ่งตระหนักได้ว่า... เธอ "แพ้" ทางผู้ชายคนนี้เข้าให้อย่างราบคาบเสียแล้ว พรีมเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ความรู้สึกแปลกใหม่ที่อัดแน่นอยู่ในอกด้านซ้ายกำลังบอกเธอชัดเจนว่า กำแพงที่เธอสร้างไว้เพื่อกันท่าเขามาตลอด กำลังพังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า... ในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานซึ้งและหัวใจของพรีมกำลังเต้นผิดจังหวะจนแทบจะละลายคาอกของนายตัวแสบอยู่นั้น... จู่ๆ หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกก็สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากใครบางคนที่ถูกส่งเข้ามาขัดจังหวะความโรแมนติก *<ข้อความแจ้งเตือน: "น้องพรีมครับ พรุ่งนี้ว่างไหม พี่มีเรื่องอยากจะสารภาพ...">* กรณ์ชำเลืองมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สว่างวาบขึ้นมาทันที รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่หายวับไปกับตา ใบหน้าหล่อเหลาเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดขึ้นมาทันดล ดวงตาคมกริบหันขวับกลับมาจ้องมองหน้าพรีมด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ขณะที่พรีมเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นชื่อของ "รุ่นพี่สุดฮอตจากคณะวิศวะ" ที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความฟินและรอยยิ้มในตอนนี้นะคะ!