ศัตรูหัวใจโผล่มา

"พี่ว่า... น้องกรณ์น่าจะจำเบอร์พี่ผิดนะคะ ตั้งแต่เปิดเทอมมา น้องแทบไม่เคยทักพี่ก่อนเลย" น้ำเสียงหวานหยดย้อยที่จงใจลากเสียงยาวจนน่าหมั่นไส้ ดังแทรกขึ้นกลางโต๊ะกาแฟสุดชิลหน้าคณะนิเทศศาสตร์ ทำเอาพรีมที่กำลังจะยกแก้วชาไทยขึ้นดูดถึงกับชะงักกึก ดวงตากลมโตตวัดมองไปยังต้นเสียงทันทีด้วยสัญชาตญาณของการป้องกันอาณาเขต... ไม่สิ ป้องกันพื้นที่ส่วนตัว! ผู้หญิงคนนั้นคือ 'พี่มิน' ดาวคณะบริหารธุรกิจปีสาม ดีกรีความฮอตระดับท็อปยูที่เคยมีข่าวหน้าหนึ่งเพจมหาลัยคู่กับกรณ์เมื่อเทอมก่อน ร่างเพรียวระหงในชุดนักศึกษาเข้ารูปพอดีตัวกำลังยืนค้ำหัวโต๊ะ ส่งยิ้มพิมพ์ใจแบบฉบับดาวคณะมาให้พ่อเดือนคณะสถาปัตย์ที่นั่งหน้ามึนอยู่ฝั่งตรงข้ามพรีม ให้ตายเถอะ นี่มันสถานการณ์อะไรกันเนี่ย! เมื่อกี้หน้าจอโทรศัพท์ของกรณ์เพิ่งจะเด้งชื่อรุ่นพี่สุดฮอตจากคณะวิศวะที่ทำเอาพรีมเกือบสำลักน้ำลายตัวเองไปหยกๆ แต่ยังไม่ทันที่สมองอันปราดเปรื่องของเธอจะได้ประมวลผลเสร็จสิ้น พี่มินตัวจริงเสียงจริงก็โผล่พรวดมาประชิดตัวถึงที่แถมยังทำทีเป็นทวงสัญญาอะไรไม่รู้อีกต่างหาก "อ้าว พี่มิน...บังเอิญจังครับ" กรณ์ช้อนตาขึ้นมองเล็กน้อย รอยยิ้มขี้เล่นแบบฉบับนายตัวแสบระบายขึ้นบนมุมปากอย่างเป็นกันเอง แต่มันกลับทำให้พรีมรู้สึกเหมือนมีหนามแหลมๆ มาสะกิดอยู่ในอกอย่างไรอย่างนั้น "บังเอิญอะไรล่ะคะ น้องกรณ์ก็พูดเกินไป พี่ตั้งใจเดินมาหาต่างหาก นึกว่าน้องจะลืมคำสัญญาที่งานแฟร์ซะแล้ว" พี่มินหัวคิกคักอย่างอารมณ์ดี พร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งลงบนเก้าอี้ว่างข้างกายกรณ์หน้าตาเฉย ราวกับว่าตรงนั้นไม่มีร่างของเด็กปีหนึ่งอย่างพรีมนั่งหัวโด่อยู่ก่อนแล้ว พรีมเม้มริมฝีปากแน่นโดยอัตโนมัติ มือเล็กกำหลอดชาไทยในมือจนพลาสติกยุบย้วย เธอแสร้งทำเป็นก้มหน้าไถฟีดหน้าจอโทรศัพท์แก้เก้อ แต่หูผึ่งตั้งใจฟังบทสนทนาของคนทั้งคู่อย่างจดจ่อ ยัยพี่มินนี่มันอะไรกัน หน้าด้านหน้าทนเป็นบ้า จู่ๆ ก็เนียนมานั่งเบียดผู้ชายคนอื่นเขากลางวันแสกๆ แบบนี้ มารยาทในสังคมไทยไม่มีสอนเหรอไงยะ! "สัญญาอะไรเหรอครับ ผมจำไม่ค่อยเก่งซะด้วยสิ" กรณ์แกล้งตีหน้าซื่อ ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ แอบชำเลืองมองปฏิกิริยาของคนตัวเล็กฝั่งตรงข้ามที่ตอนนี้แก้มป่องเป็นปลาปักเป้าเข้าไปทุกที "ก็น้องกรณ์เคยบอกว่าจะเลี้ยงกาแฟพี่เป็นการไถ่โทษเรื่องวันนั้นไงคะ จำไม่ได้จริงๆ เหรอเนี่ย ใจร้ายจัง" พี่มินเอื้อมมือไปแตะแขนแกร่งของกรณ์เบาๆ อย่างสนิทสนม เกินขอบเขตของคำว่ารุ่นพี่รุ่นน้องทั่วไปชัดเจน พรีมเห็นภาพนั้นแล้วรู้สึกร้อนๆ หูพิกล เหมือนมีใครเอาเตารีดมาจี้อยู่ใกล้ๆ แก้มเนียนแดงก่ำด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทั้งที่เธอกับกรณ์ก็ไม่ได้เป็นอะไรกันแท้ๆ เขาจะเป็นจะตาย ไปกินกาแฟกับใครที่ไหน มันก็เรื่องของเขาสซิ! ทำไมเธอต้องมานั่งหงุดหงิดจนอกจะแตกตายอยู่ตรงนี้ด้วยนะ! "นี่!" พรีมเผลอหลุดปากอุทานออกมาเสียงดังลั่น จนคนรอบข้างหันมามองเป็นตาเดียว รวมถึงกรณ์และพี่มินที่หันขวับมามองเธอพร้อมกัน "หืม? ว่าไงนะพรีม" กรณ์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มกวนประสาทระบายเต็มใบหน้าหล่อเหลา แววตาส่อประกายรู้ทันอย่างชัดเจน "เปล่า... เสียงมันหลงค่ะ พอดีเจ็บคอ" พรีมรีบแก้ตัวเสียงแข็ง เบือนหน้าหนีไปทางอื่นทันทีด้วยความอับอาย ขายหน้าชะมัดเลยยัยพรีมเอ๊ย! ไปโวยวายใส่เขาก่อนทำไมเนี่ย "เจ็บคอเหรอคะน้องพรีม สงสัยช่วงนี้ฝุ่นเยอะเนอะ หรือว่า... แพ้ควันแถวนี้?" พี่มินหันมาส่งยิ้มหวานหยดแบบเคลือบยาพิษให้พรีมเชิงเหน็บแนมเบาๆ ตามประขารุ่นพี่สายแซ่บ "อ๋อ ฝุ่นไม่เท่าไหร่หรอฃค่ะพี่... แต่แถวนี้แมลงวันมันเยอะไปหน่อย น่ารำคาญน่ะค่ะ เลยเผลอเสียงดังไปนิด" พรีมสวนกลับทันควัน รอยยิ้มการค้าถูกงัดขึ้นมาสู้แบบตาต่อตาฟันฟันไม่ยอมแพ้ ใครกลัวพี่เขาก็บ้าแล้ว ยัยปีหนึ่งอย่างพรีมไม่เคยยอมใครหรอกนะเว้ย! พี่มินหุบยิ้มลงเล็กน้อยเมื่อโดนเด็กปีหนึ่งกัดเข้าให้ แต่นางก็ยังรักษามารยาทความหน้าทนไว้ได้ดีเยี่ยม หันไปอ้อนกรณ์ต่อ "น้องกรณ์คะ ตกลงว่ายังไงล่ะคะ วันนี้ว่างไหมเอ่ย พี่เลี้ยงข้าวกลางวันก็ได้นะ ถ้าน้องกรณ์ยอมไปเป็นเพื่อนพี่" กรณ์ไม่ได้ตอบทันที ดวงตาคมคายคู่นั้นเบนกลับมาสบตาพรีมที่นั่งทำหน้าบึ้งตึงอยู่ฝั่งตรงข้าม นัยน์ตาคู่นั้นพราวระยับด้วยความขบขัน ราวกับอ่านความคิดในหัวของพรีมออกทะลุปรุโปร่ง เขานิ่งเงียบไปอึดใจหนึ่ง บรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกกดให้ช้าลง ท่ามกลางสายตาของพี่มินที่ลุ้นระทึกและสายตาของพรีมที่แอบจิกกัดเขากลายๆ ผ่านทางหางตา "อืม... วันนี้คงไม่สะดวกหรอครับพี่มิน พอดีผมมีภารกิจสำคัญต้องไปทำกับ... คนแถวนี้ซะด้วยสิครับ" กรณ์ตอบเสียงนุ่ม ทอดสายตาเจ้าเล่ห์มาหยุดอยู่ที่ใบหน้าเนียนของพรีมที่ตอนนี้ร้อนผ่าวขึ้นมาอีกรอบ "ภารกิจอะไรเหรอคะ?" พี่มินขมวดคิ้วอย่างขัดใจ "ภารกิจง้อเด็กแถวนี้แหละครับ กลัวว่างอนจนหูตูบไปซะก่อน" กรณ์พูดหน้าตาเฉย พร้อมกับส่งวิ้งค์แพรวพราวมาให้พรีมที่แทบจะสำลักน้ำลายรอบสอง "ใคร... ใครงอนนายไม่ทราบ หหลงตัวเองชะมัด!" พรีมโวยวายลั่น หน้าแดงแจ๋ลามไปถึงใบหู รีบคว้ากระเป๋าผ้าสะพายขึ้นบ่าเตรียมตัวลุกหนีความน่าอายนี้ทันที "น้ำหวานโทรตามพอดี ฉันตัวก่อนนะ!" พูดจบร่างบางก็ลุกพรวดเดินหนีออกจากโต๊ะทันทีด้วยความเร็วสูง ไม่อยากอยู่ตรงนั้นให้ไอ้บ้านั่นมันหยอดคำหวานชวนใจสั่นเล่นอีกแล้ว แต่เดินหนีได้ไม่ทันถึงสามก้าว เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือเครื่องเล็กในมือก็สั่นครืดคราดขึ้นมาเสียก่อน พรีมก้มลงมองหน้าจอด้วยความหงุดหงิด นิ้วเรียวกดเปิดดูข้อความที่ถูกส่งตรงมาจากคนข้างหลังที่เพิ่งจะปฏิเสธนัดรุ่นพี่สาวสวยมาหมาดๆ *[Korn]: เดินหนีเร็วจัง ระวังสะดุดรักพี่ล้มนะเด็กดื้อ* *[Korn]: สรุปคือหึงพี่ว่างั้นเถอะ?* พรีมหยุดเดิน กัดริมฝีปากแน่นด้วยความหมั่นไส้ นิ้วเรียวรีบพิมพ์ข้อความตอบกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความหัวร้อน *[Preem]: หึงบ้าบออะไรเล่า! ฝันไปเถอะไอ้รุ่นพี่หลงตัวเอง! เชิญไปกินกาแฟกับพี่มินของนายให้สำราญใจไปเลยนะ!* พิมพ์เสร็จก็กดส่งแบบไม่คิดชีวิต แต่ทว่า... ทันทีที่ข้อความถูกส่งออกไป เสียงฝีปากหนักๆ ของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอจากด้านหลัง พร้อมกับลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอจนขนลุกซู่ "ปากแข็งจังนะ... แต่ในแชตตะกี้นี่พิมพ์ซะยาวยืด แสดงว่าอ่านแล้วอินสินะครับ?" พรีมสะดุ้งสุดตัว หันขวับกลับไปหมายจะต่อว่าคนฉวยโอกาส แต่ใบหน้าหล่อเหลากลับอยู่ห่างจากเธอไม่ถึงคืบ ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ขั้นสุดรอยยิ้มร้ายกาจที่มุมปากทำเอาหัวใจดวงน้อยๆ ของพรีมกระตุกวูบตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ตายแน่... ยัยพรีมเอ๊ย นายบ้านี่มันร้ายกาจเกินไปแล้ว! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและจิกหมอนไปพร้อมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!