ศึกชิงพื้นที่นั่ง

“ขอโทษนะคะ... พอดีตรงนี้ ‘จอง’ แล้วค่ะ” น้ำเสียงหวานใสที่พยายามดัดให้ดูนิ่งที่สุดเอ่ยขึ้น พร้อมกับที่ร่างบางของฉันทิ้งตัวลงนั่งเบียดกรพชญ์ทันทีจนไหล่เราชนกัน กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวู้ดดี้จางๆ จากเสื้อช็อปของเขาทำเอาสติฉันแทบกระเจิง แต่สถานการณ์ตรงหน้ามันบังคับ! ยัยรุ่นพี่หน้าหมวยคณะบริหารนั่นกำลังทำหน้าเหวอค้างอยู่ตรงหน้า “เอ่อ... น้องคะ คือพี่ถามคุณกรณ์นะ ไม่ได้ถามน้อง” รุ่นพี่คนนั้นขมวดคิ้วแน่น มือที่ถือแก้วกาแฟสั่นเล็กน้อยด้วยความประหม่าปนหงุดหงิด ฉันแสร้งทำเป็นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดจอค้างไว้ แล้วหันไปฉีกยิ้มหวานหยดย้อยใส่คนข้างๆ “เนอะ พี่กรณ์? เมื่อกี้เรายังตกลงกันอยู่เลยว่าจะติววิชาประวัติศาสตร์สถาปัตย์กันตรงนี้ ใครจะไปรู้ว่าจะมีคนอื่นเดินมาแทรกคิว” กรพชญ์นิ่งไปอึดใจหนึ่ง ดวงตาคมกริบเหลือบมองฉันที่กำลังส่งสายตา ‘ถ้ามึงกล้าไล่กู กูตายแน่’ ไปให้ ก่อนที่มุมปากร้ายกาจนั่นจะกระตุกยิ้มขึ้นมาอย่างรู้ทัน “อ๋อ... ใช่ครับ” เขาตอบเสียงนุ่มทุ้ม แขนแกร่งยกขึ้นพาดพนักเก้าอี้กึ่งโอบไหล่ฉันไว้อย่างเนียนๆ “โทษทีนะครับพอดีตารางนัดผมค่อนข้างแน่น วันนี้ผมให้คิว ‘ติวเตอร์ส่วนตัว’ คนนี้ไปแล้ว พี่คงต้องรอรอบหน้า หรือไม่ก็... หาที่นั่งตรงอื่นดูนะครับ” น้ำเสียงนุ่มนวลแต่ปฏิเสธได้เจ็บแสบชะมัด! รุ่นพี่คนนั้นหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย ก่อนจะกระทืบเท้าเดินหนีไปทางอื่น ทิ้งให้บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบกริบเหลือเพียงเสียงหัวใจของฉันที่เต้นรัวเหมือนกลองชุด “ติวเตอร์ส่วนตัว?” ฉันหันไปแหวใส่ทันทีที่ลับหลังนาง “ใครไปรับปากติวให้มึงตอนไหน! อย่ามามั่ว ไอ้คนฉวยโอกาส!” “ก็เมื่อกี้ไง” กรพชญ์เลิกคิ้วกวนประสาท มือที่พาดอยู่บนไหล่ฉันเริ่มเลื่อนมาจิ้มแก้มฉันเล่นเบาๆ “ไม่งั้นพรีมจะมานั่งเบียดจนแขนเราจะสิงกันอยู่แล้วแบบนี้เหรอ หืม?” “ก็มันจำเป็น! เห็นยัยนั่นมองมึงตาเยิ้มจนจะกลืนกินอยู่แล้ว หมั่นไส้!” ฉันสะบัดหน้าหนี พยายามก้มหน้าก้มตาเปิดไอแพดทำเป็นอ่านหนังสือ ทั้งที่ในหัวตอนนี้มีแต่หน้าหล่อๆ ของไอ้เดือนคณะคนนี้เต็มไปหมด “หึงเหรอ?” “หึงบ้าบออะไร! แค่รำคาญตา!” ฉันเถียงเสียงแข็ง “อ๋อ... รำคาญตา” กรพชญ์พยักหน้าหงึกๆ ลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นจนลมหายใจอุ่นๆ รดที่ข้างหู “งั้นที่เถียงเนี่ย เพราะห่วงผมจริงๆ สินะ” “ไอ้กรณ์! มึงอย่าหลงตัวเองให้มันมากนักนะ!” ฉันโวยวายเบาๆ พลางรีบยัดหูฟังใส่หู หวังจะตัดขาดจากสถานการณ์อันตรายนี่ แต่เขากลับดึงหูฟังออกข้างหนึ่งแล้วกระซิบประโยคที่ทำเอาฉันตัวชาไปทั้งร่าง “งั้นลองดูไหม... ถ้าผมจีบจริงๆ พรีมจะยังใจแข็งได้นานแค่ไหน” ตึกตัก... ตึกตัก... ฉันหันขวับไปมองเขา เห็นเพียงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งมาให้ ท่ามกลางความวุ่นวายของโรงอาหารคณะสถาปัตย์ เสียงจอแจรอบข้างเหมือนดับหายไปหมดเหลือเพียงแค่เราสองคน “เออ... ก็ลองดู!” ฉันประกาศท้าทาย ทั้งที่ในใจมันสั่นไปถึงดาวอังคาร “ถ้าจีบไม่ติดขึ้นมา อย่ามาร้องไห้ขี้มูกโป่งใส่กูแล้วกัน!” “หึ... ดีครับ” เขาหัวเราะในลำคอ “งั้นเริ่มตั้งแต่วินาทีนี้เลยละกัน” ยังไม่ทันที่ฉันจะหาวิธีรับมือกับความรุกหนักของเขา หน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะก็สั่นครืดแรงๆ มันเป็นข้อความจากไอจีสตอรี่ที่เพิ่งลงไปเมื่อครู่—ไม่ใช่ข้อความธรรมดา แต่เป็น DM จากบัญชีผู้ติดตามที่ฉันเพิ่งสังเกตเห็นเมื่อกี้ ข้อความนั้นเขียนว่า: *‘ติวเสร็จแล้ว อย่าลืมให้รางวัลติวเตอร์ด้วยนะครับ’* ฉันเงยหน้ามองกรพชญ์ที่กำลังจ้องหน้าจอตัวเองอยู่เช่นกัน เขากดล็อกหน้าจอแล้วเงยหน้าขึ้นสบตาฉันด้วยสายตาที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหยอกล้อเหมือนทุกที “พรีม...” เขาเรียกชื่อฉันเบาๆ น้ำเสียงดูจริงจังขึ้นจนน่าตกใจ “ไอ้ที่ผมบอกว่าจะจีบน่ะ... ผมไม่ได้พูดเล่นนะ” ทันใดนั้นเอง แรงสั่นสะเทือนจากมือถือในกระเป๋ากางเกงฉันก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่ข้อความธรรมดา แต่เป็นสายเรียกเข้าจาก ‘แม่’... ซึ่งตามกำหนดการแล้ว แม่ไม่ควรจะโทรมาหาฉันในเวลานี้เด็ดขาด! ใจฉันหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นชื่อบนหน้าจอ... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของพรีมและกรณ์นะคะ หวังว่าตอนหน้าทุกคนจะช่วยกันเป็นกำลังใจให้สองคนนี้ฝ่าฟันอุปสรรคไปด้วยกันนะคะ ชาพีชหวานน้อยจะรีบมาอัปตอนต่อไปให้ไวที่สุดเลยค่ะ!