สตรีมเมอร์สาวกับภารกิจแอบถ่าย

“ไอ้พรีม! แกจะยืนแข็งเป็นรูปปั้นไปถึงเมื่อไหร่ มดจะขึ้นเท้าอยู่แล้วเนี่ย!” เสียงแป้นพิมพ์ของน้ำหวานที่รัวใส่หูฟังทำเอาฉันสะดุ้งสุดตัว มือไม้ที่ถือโทรศัพท์เกือบจะร่วงลงพื้น ถ้าไม่ใช่เพราะกล้องไลฟ์สดที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า ฉันคงเผลอสบถคำหยาบออกมาให้แฟนคลับสี่พันกว่าชีวิตได้ฟังไปแล้ว ให้ตายเถอะ... ไอ้ข้อความที่ฉันเผลอส่งไปหา 'พี่กรณ์' เดือนคณะสถาปัตย์จอมกวนคนนั้น มันอ่านไปแล้ว! แถมยังไม่มีการตอบกลับใดๆ นอกจากสถานะ *Read* ที่เหมือนตบหน้าฉาดใหญ่ให้ฉันรู้ตัวว่าทำพลาดมหันต์ “พรีม... สรุปวันนี้จะพาพวกเราไปดูอะไรนะ เห็นบอกว่าวันนี้มีภารกิจลับ?” คอมเมนต์จากแฟนคลับตัวยงเด้งขึ้นมาบนหน้าจอ ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ทั้งที่ข้างในใจเต้นแรงจนเหมือนกลองชุดชุดใหญ่ มือสั่นระริกขณะปรับกล้องมือถือให้เข้าที่ ฉันต้องทำภารกิจส่งงานวิชาถ่ายภาพพื้นฐาน ซึ่งโจทย์ที่ได้คือ ‘ความตั้งใจ’ และเป้าหมายที่ฉันเล็งไว้น่ะเหรอ... ก็คือเจ้าของแชตที่เพิ่งทำฉันใจสั่นเมื่อกี้ยังไงล่ะ! ฉันเดินเนียนๆ เข้ามาในสตูดิโอคณะสถาปัตย์ที่เต็มไปด้วยโมเดลตึกระฟ้า กลิ่นกาวและกระดาษชานอ้อยจางๆ อบอวลอยู่ในอากาศ ฉันกวาดสายตาหาเป้าหมายจนเจอ... กรณ์กำลังนั่งอยู่หลังโต๊ะดราฟต์ มุมข้างของเขามันดูดีเกินไป ดีจนฉันเผลอลืมตัว “หืม... สเปกใครบ้างคะเนี่ย เห็นรุ่นพี่คณะสถาปัตย์ตั้งใจทำงานแบบนี้แล้วใจมันบางเนอะว่าไหมทุกคน” ฉันเผลอพูดออกไปพร้อมกับปรับกล้องให้ซูมเข้าที่ใบหน้าคมสันนั่นชัดๆ โดยลืมตัวไปสนิทว่ากำลังไลฟ์สดอยู่ [‘โห พี่กรณ์ป่ะเนี่ย! แฟนพรีมเหรอคะ?’] [‘สายตาละมุนมากกกก พรีมอย่าจ้องนาน ใจหนูจะละลาย!’] [‘เขินแทนว้อยยย พี่เขารู้ตัวยังว่าโดนแอบถ่าย!’] “บ้า! ใครแฟน! อย่ามั่วสิคะทุกคน แค่... แค่เพื่อนพี่ของเพื่อนอีกทีหรอกน่า” ฉันแก้ต่างเสียงหลง พยายามคุมน้ำเสียงให้เป็นธรรมชาติที่สุด แต่สายตาเจ้ากรรมกลับไม่ยอมละจากใบหน้าของคนที่กำลังตั้งใจตัดโมเดลอย่างเอาเป็นเอาตาย จังหวะที่กรณ์วางคัตเตอร์ลง แล้วเสยผมขึ้นอย่างลวกๆ เขาทำเหมือนสัมผัสได้ว่ามีคนมอง ก่อนจะหันขวับมาทางที่ฉันยืนอยู่... สายตาคมคู่นั้นกวาดมองมาที่ฉัน นิ่ง... เฉียบ... แล้วเขาก็คลี่ยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ทำให้หัวใจฉันแทบหยุดทำงาน “แอบมองบ่อยๆ เดี๋ยวก็ได้เป็นของจริงหรอก พรีม” เสียงเขาทุ้มต่ำและนิ่งสนิท แต่ดันชัดเจนพอที่จะหลุดเข้าไปในไมโครโฟนของฉัน! ช่องแชตในไลฟ์ระเบิดตูมตามทันที ข้อความรัวจนฉันอ่านแทบไม่ทัน “พี่กรณ์! พี่พูดอะไรเนี่ย!” ฉันหน้าแดงแปร๊ด หันไปโวยวายใส่คนที่เดินนวยนาดเข้ามาใกล้ สติฉันกระเจิงไปหมดแล้ว ลืมไปแล้วว่าคนทั้งมหาวิทยาลัยกำลังดูอยู่ กรณ์ก้าวเข้ามาประชิดตัว กลิ่นน้ำหอมจางๆ แบบผู้ชายคลีนๆ ปะทะเข้าที่ปลายจมูก เขาถือวิสาสะหยิบโทรศัพท์ในมือฉันไปถือเอง ก่อนจะหันกล้องเข้าหาหน้าตัวเองและฉันที่ยืนเอ๋ออยู่ข้างๆ “ไลฟ์อยู่เหรอครับ?” เขาถามยิ้มๆ สายตาเจ้าเล่ห์คู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาฉัน “พอดีเลย... ฝากบอกน้องพรีมด้วยนะ ว่าแชตที่ส่งมาเมื่อกี้ พี่อ่านแล้ว... และคำตอบคือ 'ตกลง' นะครับ” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ฉันเบิกตากว้างจนแทบถลนออกจากเบ้า นี่เขา... เขาพูดเรื่องอะไร! เขาไม่ได้หมายถึงแชตที่ฉันเผลอส่งไปผิดว่า 'ชอบชุดสีขาววันนี้ของพี่จัง' ใช่ไหม! กรณ์ขยิบตาให้กล้องหนึ่งที ก่อนจะกดปิดไลฟ์สดของฉันไปดื้อๆ แล้วยื่นเครื่องคืนมาพร้อมรอยยิ้มที่เหมือนผู้ชนะ “ไว้เจอกันตอนเย็นนะครับ... แฟนคนใหม่” เขาเดินจากไปทิ้งให้ฉันยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางสตูดิโอ ท่ามกลางเสียงหัวใจที่เต้นรัวจนเหมือนจะระเบิดออกมารอบที่ร้อยของวัน นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่! ขอบคุณที่ติดตามอ่านความหวานปนกวนของยัยพรีมกับพี่กรณ์นะคะ หวังว่าจะอมยิ้มไปกับความเด๋อด๋าของน้องพรีมนะคะ แล้วมาลุ้นต่อกันตอนหน้านะคะ!