กาแฟแก้วนั้นที่สั่นคลอนหัวใจ

"บอกว่าอย่ามาสะเออะไงคะรุ่นพี่กรณ์!" เสียงตวาดปนหอบแฮกของพรีมดังลั่นห้องพักผ่อนเด็กนิเทศฯ จนโต๊ะประชุมตัวยาวแทบสั่นสะเทือน ร่างบางในชุดนักศึกษาปีหนึ่งยืนเท้าสะเอว หน้าตาบึ้งตึงจนแก้มป่องเป็นปลาปักเป้า ดวงตากลมโตถลึงมองไอ้รุ่นพี่ตัวดีที่ยืนยิ้มกริ่มพิงกรอบประตูด้วยท่าทางกวนประสาทขั้นสุด เหตุการณ์เมื่อวานซืนยังติดตรึงอยู่ในสมองไม่เสื่อมคลาย... ให้ตายสิ ใครใช้ให้พ่อเดือนคณะสถาปัตย์คนนี้แกล้งเธอแรงขนาดนั้นด้วยการแอบสลับสคริปต์สตรีมเกมของเธอจนเกือบทำเธอเสียหน้าต่อหน้าผู้ชมเป็นแสนคนเล่า! แม้ว่าสุดท้ายเธอจะพลิกสถานการณ์กลับมาได้แถมยังได้โดเนทถล่มทลายก็เถอะ แต่ความแค้นนี้มันต้องชำระค่ะ! "โหน้องพรีมครับ... เอ๊ย ไม่ใช่ ห้ามใช้คำนี้สินะ พรีมจ๋าาา พี่สำนึกผิดไม่ทันแล้วเนี่ย" กรณ์ลากเสียงยาวอย่างออดอ้อน ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อช็อปสีกรมท่าพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นท่อนแขนแข็งแรงก้าวเข้ามาใกล้ทีละนิด เขายกมือขึ้นยอมแพ้ระดับหัวไหล่ แต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากนี่สิ... มันชวนให้น่าหมั่นไส้เสียจนพรีมอยากจะหยิกเนื้อแน่นๆ สักทีสองที "ไม่ต้องมาทำเป็นพูดดีเลยนะคะ! ออกไปจากคณะหนูเลยนะ เดี๋ยวนี้ด้วย!" พรีมก้าวถอยหลังทีละก้าวเมื่ออีกฝ่ายรุกคืบเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาดๆ เจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นเปปเปอร์มินต์ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส กรณ์ไม่ยอมถอยแถมยังก้าวเข้าไปประชิดยิ่งกว่าเดิม ดวงตาคมกริบพราวระยับราวกับแมวเจ้าเล่ห์ที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ เขายื่นมือข้างที่ซ่อนไว้ด้านหลังออกมาข้างหน้า เผยให้เห็นแก้วกาแฟกระดาษสีน้ำตาลอ่อนคุ้นตา "พี่ไม่ได้มาหาเรื่องสักหน่อย... นี่ ดูนี่ก่อน" พรีมชะงัก ก้มมองสิ่งที่อยู่ในมือเขาตามสัญชาตญาณ มันคือแก้วกาแฟจากร้านโปรดหน้ามหาวิทยาลัย ร้านที่เธอชอบบ่นในสตอรี่ไอจีบ่อยๆ ว่า *'ถ้าไม่ได้กินคาราเมล macchiato หวานน้อยร้านนี้ ชีพจรจะหยุดเต้นค่ะ'* "อะไรคะ?" พรีมเชิดหน้าขึ้น ทำเป็นไขสือทั้งที่จมูกเจ้ากรรมดันซื่อตรงได้กลิ่นหอมหวานของคาราเมลและเอสเพรสโซ่คั่วเข้มพอดิบพอดี "ก็เครื่องบรรณาการไถ่โทษไงครับ" กรณ์วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะตรงหน้าเธออย่างเบามือ ก่อนจะโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกัน ดวงตาคู่นั้นมองตรงมาที่เธอด้วยแววตาที่เปลี่ยนจากความขี้เล่นเป็นความจริงจังวูบหนึ่ง จนพรีมเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "พี่จำได้นะว่าเราชอบหวานน้อย... เหมือนใครแถวนี้เลย" *ตักศิลา! หัวใจเจ้ากรรมทำไมต้องเต้นแรงผิดจังหวะด้วยเล่า!* พรีมแอบกรีดร้องในใจ พยายามดึงสติแล้วตีสีหน้ายักษ์ใส่เพื่อกลบเกลื่อนอาการใจสั่นที่เริ่มลามเลียไปถึงใบหู ปากบางเม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะสวนกลับทันควันด้วยน้ำเสียงที่แข็งกระด้างที่สุดเท่าที่จะทำได้ "เอาคืนไปเลยนะ! คิดว่าเอาของกินมาล่อแล้วพรีมจะหายโกรธเหรอ? ง่ายไปมั้งคะรุ่นพี่!" "อ้าว ไม่ชอบเหรอเนี่ย..." กรณ์ทำหน้าสط๋อยราวกับเด็กโดนขัดใจ แต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากกลับฟ้องชัดเจนว่าเขากำลังสนุกที่ได้แกล้งเธอลึกซึ้งแค่ไหน "งั้นพี่กินเองดีกว่า..." พูดจบ มือหนาก็ทำท่าจะคว้าแก้วกาแฟนั้นกลับเข้าไปหาตัว "เดี๋ยวสิคะ!" พรีมเผลอยื่นมือไปคว้าข้อมือหนาไว้โดยอัตโนมัติ ร่างบางชะงักกึกเมื่อรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความอุ่นจากผิวเนื้อของอีกฝ่ายผ่านเนื้อผ้าช็อป กรณ์ก้มมองมือเล็กที่จับข้อมือเขาไว้ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ระบายกว้างขึ้นจนดวงตาพราวระยับ "อ๊ะ... ติดใจเหรอครับ หื้ม?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแซวเบาๆ อย่างได้ใจ พรีมรีบชักมือกลับราวกับโดนไฟลวก ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอยกมือขึ้นกอดอกแล้วหันหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนพวงแก้มที่แดงก่ำจนลามไปถึงต้นคอ "ใครติดใจกันคะ! โรคจิตชัดๆ! เอามานี่เลยนะ!" เธอคว้าแก้วกาแฟบนโต๊ะมาถือไว้แนบอก ทำทีเป็นกระแทกเสียงใส่เพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่กำลังกัดกินหัวใจ "ถือว่าไถ่โทษแล้วกันนะคะ! แต่เรื่องอื่น... ยังไม่ยกโทษให้หรอกนะบอกไว้ก่อน!" กรณ์หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นช่างน่าฟังและบาดลึกเข้ามาในความรู้สึกของคนฟังเสียจริง เขามองท่าทางปากแข็งแต่หูแดงแจ๋ของแม่สตรีมเมอร์ตัวแสบด้วยความเอ็นดูระคนมันเขี้ยว "ครับๆ ตามใจท่านพริมาเลยครับผม" กรณ์ยอมจำนนด้วยรอยยิ้มอบอุ่นที่นานๆ ครั้งจะได้เห็น "งั้นพี่ไปเรียนก่อนนะ... คืนนี้อย่าลืมเปิดสตรีมล่ะ จะไปป่วน เอ๊ย ไปซัพพอร์ตเหมือนเดิม" พรีมทำเสียงฮึดฮัดในลำคอ ไม่ยอมหันกลับไปมองตอนที่ร่างสูงหมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทว่าทันทีที่เสียงฝีเท้าก้าวพ้นประตูและบรรยากาศกลับมาเงียบสงบ มือเรียวที่ถือแก้วกาแฟอยู่ก็ยกขึ้นมาแนบแก้มตัวเองที่ร้อนผ่าวราวกับมีคนเอาเตารีดมาแนบ เธอหลุบตาลงมองแก้วกาแฟในมือ... หลอดดูดถูกเสียบรอไว้เรียบร้อย พร้อมดื่ม พรีมเม้มปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมยังคงเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ ปากก็บอกว่าโกรธนักโกรธหนา แต่ทำไมปลายนิ้วที่สัมผัสความเย็นจากแก้วกาแฟนี้ถึงได้สั่นเทานักก็ไม่รู้ *'บ้าที่สุด... ซื้อมาแบบหวานน้อยถูกใจได้ยังไงกันนะไอ้รุ่นพี่บ้า!'* เธอบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะตัดสินใจยกแก้วขึ้นดูดน้ำหวานเข้าปากเพื่อดับความร้อนรุ่มในอก แต่ทว่า... ในจังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความในแอปพลิเคชันแชตยอดฮิตก็ดังขึ้นสั้นๆ จากโทรศัพท์มือถือในกระโปรงนักศึกษา พรีมหยิบขึ้นมาเปิดดูอย่างสงสัย ข้อความถูกส่งมาจากบัญชีไลน์ของคนที่เพิ่งเดินออกไปเมื่อครู่ **[กรณ์]:** *'กาแฟแก้วนั้น... หวานสู้คนถือไม่ได้หรอกนะพรีม'* ดวงตากลมโตเบิกกว้างค้างกลางอากาศ ลมหายใจสะดุดกึก สมองขาวโพลนไปชั่วขณะในเสี้ยววินาทีนั้น ก่อนที่สติจะทันได้ประมวลผล นิ้วเรียวรีบกดปุ่มยกเลิกข้อความอย่างลนลาน แต่ทว่า... มันขึ้นเตือนตัวแดงโร่ว่า *'คุณได้ยกเลิกข้อความนี้แล้ว'* แต่ไม่ทันเสียแล้ว เพราะหน้าจอของเธอขึ้นสถานะว่า **"Read"** ไปเรียบร้อยตั้งแต่วินาทีแรกที่มันเด้งขึ้นมา! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปด้วยกันนะคะ... ชาพีชหวานน้อยชงมาเสิร์ฟความฟินให้รี้ดทุกท่านแล้วค่ะ!