วันแรกในสตูดิโอ

"บอกแล้วไงคะว่าถ้ายังเดินมากวนประสาทอีกก้าวเดียว พรีมจะเอาแฟ้มโปรเจกต์นี้ปาใส่หน้าหล่อๆ ของรุ่นพี่จริงๆ ด้วย!" เสียงแหลมใสที่พยายามกดให้ต่ำลงด้วยความอดกลั้นดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของสตูดิโอชั้นสาม คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ร่างบางในเสื้อฮู้ดโอเวอร์사이즈สีพาสเทลกำลังยืนกำหมัดแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ดวงตากลมโตตวัดมองร่างสูงโปร่งของรุ่นพี่ปีสามที่ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์กาแฟด้วยท่าทีสบายอารมณ์ รอยยิ้มมุมปากที่ส่งมาให้เธอนั้นช่างกวนประสาทเสียจนคนมองอยากจะกระโดดเตะก้านคอให้รู้แล้วรู้รอด "โอ๊ะๆ ใจเย็นก่อนสيครับคุณสตรีมเมอร์คนดัง เดี๋ยวยอดฟอลโลว์จะตกเอาหรอกนะ มาทำงานวันแรกทำไมอารมณ์ร้อนเป็นไฟแบบนี้ล่ะ หรือว่า..." กรณ์ยกยิ้มร้าย แกล้งโน้มใบหน้าหล่อเหลาเข้าไปใกล้จนพรีมต้องผถะถอยหลังก้นชนขอบโต๊ะทำงาน "กลัวว่าจะแพ้พนันที่ตกลงกันไว้เมื่อวานล่ะสิ" "ใครกลัวคะ! พรีมไม่ได้กลัวสักหน่อย แค่รำคาญแมวแถวนี้ที่ชอบเดินมาเกะกะแถวโต๊ะทำงานต่างหากเล่า!" พรีมเถียงเสียงแข็ง ใบหน้านวลขึ้นสีแดงจัดด้วยความเคือง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอากาศในห้องหรือเพราะไอความร้อนจากคนที่ยืนประชิดตัวกันแน่ เธอเพิ่งก้าวเข้ามาเหยียบตึกนี้เป็นวันแรกในฐานะผู้ช่วยโปรเจกต์พิเศษตามข้อตกลงมัดมือชก แต่นายกรณ์ เดือนคณะสุดกวนคนนี้กลับหาเรื่องแกล้งเธอตั้งแต่ยังไม่ทันได้เปิดคอมพิวเตอร์เปิดโปรแกรมด้วยซ้ำ ตั้งแต่เรื่องสลับแฟ้มงาน แกล้งซ่อนเมาส์ไร้สาย จนกระทั่งเดินมาทำเนียนเทกาแฟหกใส่โต๊ะข้างๆ เพื่อดูเธอโวยวาย นี่เขาว่างมากหรือเกิดมาเพื่อผลาญประสาทเธอเล่นกันแน่คะเนี่ย! น้ำหวานที่นั่งกุมขมับอยู่ตรงโต๊ะมุมห้องอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงเตือนเพื่อนสนิท "พรีม แกเบาเสียงหน่อยเถอะ นี่มันตึกคณะเขานะ เดี๋ยวรุ่นพี่คนอื่นก็แห่กันมาดูหรอกว่าทำไมยัยสตรีมเมอร์ช่อง *PreemLive* ถึงกำลังอาละวาดใส่เดือนคณะ" "ก็ดูพี่มันสิคะน้ำหวาน! ดูสิ่งที่เขาทำกับพรีม..." พรีมชี้หน้าพระเอกตัวแสบด้วยความคับแค้นใจ แต่ยังไม่ทันได้ฟ้องเพื่อนรัก กรณ์ก็ชิงสวนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงทะเล้นแพรวพราวตามสไตล์ "พี่ทำอะไรเหรอครับ หืม? พี่ก็แค่อยากจะต้อนรับน้องพรีมเข้าสู่ทีมให้สมเกียรติเท่านั้นเอง... อ๊ะๆ อย่าเพิ่งหยิบไม่บรรทัดมาฟาดพี่นะ ไม่งั้นพี่จะฟ้องอาจารย์ที่ปรึกษาว่าน้องขู่ทำร้ายร่างกายรุ่นพี่นะจะบอกให้" "หน้าไมอายที่สุด!" พรีมกัดริมฝีปากแน่นอย่างเจ็บใจ เธอสะบัดหน้าหนีแล้วทิ้งตัวลงนั่งกระแทกกระทั้นกับเก้าอี้หมุน เปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์เพื่อเริ่มจัดการงานตัดต่อวิดีโอที่กองเป็นภูเขาเล่ากาให้เสร็จๆ ไป จะได้ไม่ต้องมาทนมองหน้าคนเจ้าเล่ห์นี่อีก กรณ์หัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ดวงตาคมกริบพราวระยับมองท่าทางฮึดฮัดพองขนเหมือนแมวเปอร์เซียถูกขัดใจของคนตัวเล็กแล้วรู้สึกสนุกจนหยุดยิ้มไม่ได้ นานแค่ไหนแล้วนะที่เขาไม่ได้แกล้งใครแล้วได้ผลลัพธ์น่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้ ตั้งแต่เจอกันในไลฟ์สตรีมวันนั้น จนถึงวันที่บังเอิญมาปะทะกันที่โรงอาหาร ยัยนี่ก็เข้ามาปั่นป่วนหัวใจเขาจนแทบไม่เป็นอันทำโปรเจกต์จบอยู่แล้ว ชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของพรีมอีกครั้ง คราวนี้เขาวางแก้วโกโก้เย็นเจี๊ยบแนบลงที่ข้างแก้มเนียนนุ่มโดยไม่ทันตั้งตัว "อุ๊ย! อะไรเนี่ย!" พรีมสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปหมายจะวีนใส่ แต่ความเย็นจัดของแก้วเครื่องดื่มที่แตะโดนผิวทำให้เธอชะงัก "ไถ่โทษที่แกล้งเมื่อกี้... สั่งหวานน้อยมาให้เป็นพิเศษเลยนะ เห็นบ่นว่าเหนื่อยตั้งแต่เช้า" กรณ์พูดเสียงนุ่ม น้ำเสียงที่เปลี่ยนจากโหมดกวนประสาทมาเป็นโหมดอบอุ่นกะทันหันทำเอาพรีมถึงกับไปไม่เป็น หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย กลิ่นหอมจางๆ ของโคโลญจน์ผู้ชายที่ลอยมาแตะจมูกทำเอาสติที่กำลังจะพุ่งกระچายกลับมารวมกันแทบไม่ทัน พรีมก้มมองแก้วโกโก้ในมือสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่ส่งยิ้มละมุนมาให้ ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความรู้สึกแปลกๆ ที่ตีรันอยู่ในอกจนเธอต้องรีบหลบสายตา "คะ... ใครบอกว่าอยากกินกันเล่า! เอาคืนไปเลยนะ!" เธอยื่นแก้วกลับไปส่งๆ ทั้งที่มือสั่นนิดๆ แต่มือหนากลับรวบจับข้อมือเล็กเอาไว้เบาๆ ไม่ยอมรับคืน "ถ้าไม่กิน ระวังพี่จะป้อนให้ดูจริงๆ ด้วยนะ..." คำขู่เจือเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอทำเอาพรีมหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เธอสะบัดข้อมือออกจากการกุมมือของเขาอย่างแรง รีบก้มหน้าก้มตาจ้องจอคอมพิวเตอร์ทำเป็นสนใจงานตรงหน้าสุดฤทธิ์ พยายามซ่อนใบแดงก่ำที่ลามไปถึงใบหูจากสายตาเจ้าเล่ห์คู่นั้น ในขณะที่บรรยากาศในสตูดิโอเริ่มกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์มือถือที่วางคว่ำอยู่บนโต๊ะของพรีมก็สั่นครืดคราดขึ้นมาขัดจังหวะ พรีมเหลือบสายตาไปมองหน้าจอที่สว่างวาบ ชื่อของคนที่ส่งข้อความเข้ามาปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ... เป็นข้อความจากกรณ์ที่นั่งอยู่ห่างจากเธอไม่ถึงสองเมตรนี่เอง! *[กรวิชญ์]: หน้าแดงใหญ่แล้ว ยัยสตรีมเมอร์ขี้โวยวาย* *[กรวิชญ์]: หรือว่า... แอบเขินพี่เข้าจริงๆซะแล้วล่ะครับ?* พรีมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาหมายจะพิมพ์ข้อความด่ากลับไปให้ยาวเป็นหางว่าว แต่เพราะความลนลานและนิ้วมือที่สั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก ทำให้ปลายนิ้วของเธอพลาดไปกดโดนปุ่มฟังก์ชันบางอย่างบนหน้าจอแชตเข้าอย่างจัง! หน้าจอมือถือแสดงสถานะการส่งข้อความเสียงยาวสามวินาทีพ่วงด้วยประโยคสารภาพความในใจที่เธอเผลอพูดพึมพำออกมาคนเดียวเมื่อกี้ออกไปในแชตกลุ่มรวมงานโปรเจกต์ที่มีสมาชิกทั้งคณะและอาจารย์อยู่ครบถ้วน... *“ฮึ่ย! คนบ้าอะไรก็ไม่รู้... ทำไมถึงทำให้ใจเต้นแรงได้ตลอดเลยวะเนี่ย!”* เสียงใสแจ๋วของพรีมที่ดังชัดแจ๋วผ่านลำโพงโทรศัพท์ในแชตกลุ่มสะท้อนก้องไปทั่วสตูดิโอเงียบเชียบ ทุกสายตาในห้องหันขวับมามองเธอเป็นตาเดียว รวมถึงดวงตาคมกริบของกรณ์ที่หันกลับมามองเธอพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่กว้างกว่าเดิมหลายเท่า ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะเวียนมาร่วมวงความวุ่นวายในตอนนี้นะคะ --- ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะเวียนมาร่วมวงความวุ่นวายในตอนนี้นะคะ