แชทเดือดปะทะกลุ่ม

หน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะไม้สีอ่อนสั่นครืดคราดติดต่อกันจนแทบจะเดินได้ แรงสั่นสะเทือนนั้นสะท้อนความเดือดดาลของปลายสายที่กำลังรัวนิ้วพิมพ์ข้อความราวกับจะระบายความคับแค้นใจลงบนแป้นพิมพ์ พรีมสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นการแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชทยอดฮิตเด้งขึ้นมาไม่หยุด ชื่อกลุ่ม "แก๊งคนสวยขาพาน้องรอดตาย" กำลังลุกเป็นไฟด้วยข้อความยาวเหยียดจากน้ำหวาน เพื่อนสนิทสายซัพพอร์ตที่ตอนนี้สวมบทบาทเป็นทนายหน้าหอจำเป็น กำลังพิพากษาความผิดของเดือนคณะสถาปัตย์ตัวแสบอย่างดุเดือด "อีพรีm!แกดูสิ่งที่พี่กรณ์มันโพสต์ลงสตอรี่เดี๋ยวนี้เลยนะ!หน้าด้านเกินไปแล้วมั้ง ชักจะล้ำเส้นเข้าไปทุกที!" เสียงแจ้งเตือนข้อความเสียงตามมาติดๆ พรีมรีบกดเปิดฟังด้วยความหัวเสีย ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโกรธปนเคืองระคนความเขินอายที่ถูกจี้จุด ทันทีที่เสียงหวานปนเสียงหอบหายใจของน้ำหวานดังขึ้น พรีมก็แทบอยากจะมุดแผ่นดินหนี "แก...คือแบบ...ฉันไม่ไหวแล้วนะเว้ย รูปที่มันแอบถ่ายแกตอนนั่งกินก๋วยเตี๋ยวแล้วแปะสติ๊กเกอร์รูปหัวใจโตๆ ไว้ที่แก้มแกเนี่ย คนแห่กันแชร์ไปครึ่งคณะแล้วมั้ง! แถมแคปชั่นยังเสี่ยวจนไส้จะ ณ์... เอ้ย! ไส้จะทะลัก! มันบอกว่า *'อร่อยกว่าก๋วยเตี๋ยว ก็คนตรงข้ามเนี่ยแหละครับ'* โอ้โห! หยอดแบบนี้ไม่เกรงใจกฎหมายลิขสิทธิ์ความน่ารักของแกเลยสักนิด!" พรีมขบเขี้ยวเคี้ยวฟันจนกรามแทบแตก เธอกำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้ว10 นิ้วขาวซีด ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความฮึดฮัด ปากอิ่มยื่นออกมาโดยอัตโนมัติยามที่รู้สึกว่าตัวเองกำลังตกเป็นเหยื่อของการแกล้ง ยัยสตรีมเมอร์สาวผู้ไม่เคยยอมแพ้ใครในเกมออนไลน์ กำลังพ่ายแพ้ให้กับกลยุทธ์หยอดไม่พักของนายสถาปัตย์หน้ามึนอย่างราบคาบ ย้อนกลับไปเมื่อสิบนาทีที่แล้ว ในขณะที่เธอกำลังจัดเตรียมสตรีมเกมรอบค่ำ จู่ๆ ไลน์ส่วนตัวก็เด้งข้อความจากตัวต้นเรื่องส่งตรงมาเยาะเยื้อน *[กรณ์วิชญ์]: เลิกสตรีมดึกนะเรา เดี๋ยวหน้าโทรมแล้วพี่จะไม่มีคนพาไปเลี้ยงชาไข่มุก* *[พรีม]: ยุ่งอะไรด้วยเล่า! ตัวเองไม่ใช่พ่อสักหน่อย เลิกมากวนประสาทฉันสักทีเถอะค่ะ เดือนคณะว่างมากนักรึไงถึงได้ตามก่อกวนชาวบ้านเขาเนี่ย!* *[กรณ์วิชญ์]: ว่างเฉพาะเวลาก่อกวนเธอคนเดียวนั่นแหละครับ สนใจรับบริการคนดูแลหัวใจเพิ่มสักคนไหม ฟรีตลอดชีพไม่ต้องเติมเกมเพิ่มด้วยนะ* *[พรีม]: ขยะแขยง! ไปไกลๆ เลยไป!* พรีมพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความเร็วแสง พร้อมกับส่งสติ๊กเกอร์ระเบิดหน้าจอเพื่อตัดบทสนทนา แต่ทว่า... ความวุ่นวายยังไม่จบแค่นั้น เมื่อไทด์ เพื่อนสนิทตัวแสบของฝั่งพระเอก ดันทะลิ่งเข้ามาแจมในแชทรวมของกลุ่มคณะนิเทศฯ และสถาปัตย์ที่ถูกดึงมารวมกันตั้งแต่กิจกรรมรับน้อง ไทด์เปิดฉากปะทะคารมกับน้ำหวานทันทีที่เข้ามาในห้องสนทนา *[ไทด์ (เพื่อนพระเอก)]เปิดประเด็น: โห น้ำหวาน เธออย่าเพิ่งดุเพื่อนฉันดิ เพื่อนฉันมันรักจริงหวังแต่งนะเว้ย เมื่อกี้มันยังนั่งเหลาไม้บรรทัดรูปหัวใจอยู่เลย* *[น้ำหวาน (เพื่อนางเอก)]สวนกลับทันควัน: เก็บไม้บรรทัดเหลاความน่ารำคาญของเพื่อนแกไปเก็บไว้ใต้เตียงเถอะค่ะคุณไทด์ บอกเลยนะว่ายัยพรีมไม่หลงกลมุกโบีบ๊ะเกรดต่ำของเพื่อนแกหรอก!* *[ไทด์]: อ้าวๆ พูดงี้ได้ไง ประธานรุ่นสถาปัตย์ออกโรงเองนะเว้ย งานนี้ถ้าไม่ติดว่าติดซ้อมเชียร์นะ ฉันจะพาไอ้กรมันยกขันหมากไปหน้าหอพรีมละ* *[พรีม]: ไทด์! แกหยุดพูดเพ้อเจ้อเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นฉันจะแบนแกออกจากตี้เกมห้ามลงแรงค์ด้วยเด็ดขาด!* บรรยากาศในแชทกลุ่มเดือดพล่านยิ่งกว่ากระทะทอดปูเค็ม ข้อความไหลผ่านหน้าจอด้วยความเร็วสูงจนตามอ่านแทบไม่ทัน เสียงแจ้งเตือนดังติ๊ดๆๆ ไม่ขาดสาย น้ำหวานพิมพ์รัวข้อความยาวเป็นหางว่าวเพื่อปกป้องเพื่อนรัก ขณะที่ฝั่งไทด์ก็ไม่ยอมแพ้ ส่งมุกหยอดคำคมเสี่ยวๆ มาสู้ยิบตา จนกระทั่งตัวการใหญ่อย่างกรณ์โผล่เข้ามา *[กรณ์วิชญ์]: ใจเย็นๆ กันก่อนครับทุกคน โดยเฉพาะคุณน้ำหวาน... เดี๋ยวพรีมเขาจะเหนื่อยพิมพ์เปล่าๆ* *[น้ำหวาน]: ยัง! ยังไม่สำนึกอีกนะนายกร! แกทำอะไรยัยพรีมไว้ รู้ตัวบ้างไหมเนี่ย!* *[กรณ์วิชญ์]: ผมก็แค่วางแผนอนาคตเฉยๆ ครับ... จริงไหมพรีม?* พรีมเม้มปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนดังทะลุซี่โครง เธอจ้องมองข้อความล่าสุดของกรณ์ที่ทิ้งท้ายด้วยเครื่องหมายคำถามชวนหายใจไม่ทั่วท้อง ความโกรธขึงเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความประหม่าอย่างประหลาด ความเงียบโรยตัวลงในห้องนอนกว้าง แม้เสียงพัดลมจะยังคงหมุนเอื่อยๆ แต่ความร้อนรุ่มกลับมาจากใบหน้าที่เริ่มร้อนผ่าวขึ้นทีละน้อย น้ำหวานส่งข้อความส่วนตัวมาหาพรีมเป็นการส่วนตัวทันทีด้วยความเป็นห่วง *[น้ำหวาน]: แก... ไหวป่ะเนี่ย? ดูท่าทางไอ้พี่กรณ์มันเอาจริงนะเว้ย ไม่ได้มาเล่นๆ เหมือนพวกเด็กๆ ทั่วไปแล้วนะ* *[พรีม]: ใครจะไปไหวเล่า! ยัยหวานแกก็รู้ว่าฉันแพ้ทางคนหน้ามึนแบบนี้อ่ะ!* *[น้ำหวาน]: งั้นก็จัดการเคลียร์ให้มันจบๆ ไปดิ จะปล่อยให้มันลอยหน้าลอยตาหยอดอยู่ฝ่ายเดียวได้ไง หรือว่า... จริงๆ แล้วแอบหวั่นไหวเขาอยู่ล่ะสิแม่สตรีมเมอร์คนสวย?* พรีมชะงัก นิ้วเรียวที่กำลังจะพิมพ์ปฏิเสธหยุดค้างอยู่กลางอากาศ เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ ยามนึกถึงแววตาระยิบระยับยามที่อีกฝ่ายมองมา รอยยิ้มมุมปากที่แฝงความเจ้าเล่ห์แต่ก็อบอุ่นจนน่าประหลาดใจ ทุกๆ อย่างที่ประกอบกันเป็นตัวตนของกรวิชญ์กำลังซึม าแซกเข้ามารุกรานพื้นที่ในใจเธอทีละน้อยอย่างไม่ทันตั้งตัว ในจังหวะที่พรีมกำลังลังเลว่าจะพิมพ์ตอบกลับน้ำหวานว่าอย่างไรดี หน้าจอกลับมีสายเรียกเข้าแบบวิดีโอคอลปรากฏขึ้นมาขัดจังหวะ ชื่อที่แสดงอยู่บนหน้าจอทำเอาลมหายใจของเธอสะดุดกึก "กรณ์วิชญ์" กำลังโทรเข้ามา! พรีมเบิกตากว้าง หัวใจกระหน่ำเต้นรัวยิ่งกว่ากลองชุด เธอมองหน้าจอที่สั่นไหวด้วยความตกใจ มือบางสั่นเท้าราวกับถือวัตถุอันตราย นิ้วเรียวชั่งใจว่าจะกดปฏิเสธหรือกดรับดี เสียงริงโทนดังก้องกังวานอยู่ในห้องเงียบๆ ราวกับจะเร่งเร้าการตัดสินใจของเธอให้พังทลายลง ติ๊ด... นิ้วของพรีมเผลอลื่นไถลไปโดนปุ่มรับสายโดยไม่ได้ตั้งใจ เนื่องจากความลนลานขั้นสุด ภาพบนหน้าจอปรับเปลี่ยนเป็นใบหน้าหล่อเหลาได้รูปของเดือนคณะสถาปัตย์ที่กำลังส่งยิ้มกริ่มมาให้ ดวงตาคมกริบพราวระยับสะท้อนแสงไฟสลัวจากห้องฝั่งตรงข้าม เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลลอดผ่านลำโพงออกมาทันทีโดยไม่ต้องรอให้เธอตั้งตัว "รับเร็วจัง... คิดถึงพี่ขนาดนั้นเลยเหรอครับคนดี?" พรีมหน้าชาฮวบ ลมหายใจติดขัด เธอกำลังจะอ้าปากโวยวายใส่หน้าจอเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย แต่ทว่าเสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นสามครั้งจากหน้าห้องนอนของเธอก่อนที่ประโยคต่อว่าใดๆ จะหลุดออกจากริมฝีปาก ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงฝีเท้าแผ่วเบาพร้อมกับเสียงทุ้มที่ดังลอดเข้ามาผ่านบานประตูไม้ ทำให้พรีมต้องแข็งค้างด้วยความตกใจยิ่งกว่าเดิม เพราะเสียงนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นเสียงของคนที่กำลังยิ้มกริ่มผ่านหน้าจอวิดีโอคอลในมือเธอนั่นเอง! "เปิดประตูให้หน่อยสิครับพรีม... พี่ซื้อชานมไข่มุกหวานน้อยมาฝากเจ้าของห้องแถวนี้แล้วนะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะเวียนมาร่วมวงความวุ่นวายในตอนนี้นะคะ