สืบความลับของนายตัวแสบ

"นี่นาย! จะยืนจ้องรอยรั่วบนเพดานไปถึงไหน? ฉันถามว่าทำไมข้อความในมือถือนายมันถึงได้ทำหน้าตาเหมือนเห็นผีขนาดนั้น!" เสียงแหลมสูงของพรีมดังขึ้นท่ามกลางเสียงฝนที่ตกหนักกระทบหลังคาโรงอาหารเก่าหลังตึกคณะ กรณ์สะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะลดมือถือลงช้าๆ นัยน์ตาคมกริบที่เคยแพรวพราวไปด้วยความขี้เล่นเมื่อครู่ หม่นแสงลงจนพรีมที่กำลังจะวีนใส่ถึงกับชะงัก "อยากรู้เหรอว่าเห็นอะไร?" กรณ์หันกลับมา ยิ้มมุมปากเหมือนทุกครั้ง แต่มันดูฝืนจนพรีมรู้สึกหน่วงในอกแปลกๆ "ถ้าไม่อยากบอกก็ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นสิ ฉันแค่... ก็แค่เห็นนายทำตัวประหลาด จะได้รีบๆ เคลียร์ตัวเองไปไกลๆ ทางนี้ไง" พรีมรีบแก้ต่าง พลางยกกล้องไลฟ์สไตล์ตัวจิ๋วขึ้นมาเช็กมุมกล้องเพื่อซ่อนพิรุธ ทั้งที่ใจจริงเธอแค่อยากรู้ว่าอะไรกันที่ทำให้คนหน้ามึนอย่างเขามีอาการมือสั่นขนาดนี้ "อยากสืบความลับของฉันจนตัวสั่นเลยเหรอพริมา" กรณ์ก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกลิ่นฝนทำให้พรีมต้องถอยกรูดไปชนกับโต๊ะไม้ตัวยาว "ใครอยากสืบ! หลงตัวเอง! ฉันแค่... โอ๊ย! นายจะเข้ามาใกล้ทำไมเนี่ย ถอยไปนะ ไอ้รุ่นพี่บ้า!" พรีมโวยวายพยายามผลักอกอีกฝ่าย แต่มือเธอกลับไปสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อแน่นๆ ใต้เสื้อช็อปของเขา จนต้องรีบชักมือกลับแทบไม่ทัน "หน้าแดงเป็นมะเขือเทศเชียว" กรณ์หัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาเหมือนจะทะลุถึงหัวใจ "ถ้านักสืบตัวน้อยอยากรู้นัก... ก็ลองมาค้นดูสิว่าฉันซ่อนอะไรไว้" เขาโยนมือถือเครื่องนั้นลงบนโต๊ะตรงหน้าเธอ แสงหน้าจอยังคงค้างอยู่ที่ข้อความนั้น พรีมกลั้นใจคว้ามันขึ้นมาดูทันที ในหัวจินตนาการไปไกลว่าอาจจะเป็นความลับเรื่องสาวๆ หรือเรื่องดาร์กๆ ในมหาลัย แต่สิ่งที่ปรากฏบนจอทำเอาเธอถึงกับยืนงงเป็นไก่ตาแตก *‘โปรเจกต์มหาลัยที่ส่งไป... พวกเขาบอกว่าธีมงานของเธอไม่ผ่านเกณฑ์การคัดเลือกเข้าค่ายสถาปนิกอาสา เพราะดูเหมือนคนไร้จุดมุ่งหมาย’* พรีมอ่านซ้ำสองรอบ ก่อนจะเงยหน้ามองคนที่ยืนกอดอกพิงเสาอยู่ข้างๆ "แค่เรื่องโปรเจกต์เนี่ยนะ? นายถึงทำหน้าเหมือนโลกจะแตก?" "สำหรับคนอื่นมันอาจจะแค่โปรเจกต์... แต่สำหรับฉัน มันคือสิ่งที่พิสูจน์ว่าฉันไม่ได้เป็นแค่เดือนคณะที่วันๆ เอาแต่กวนประสาทไปวันๆ" กรณ์พูดเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความรวดร้าวที่ทำให้พรีมใจอ่อนยวบ "ก็... ก็แค่แก้ใหม่สิ ไม่เห็นต้องทำหน้าเหมือนหมาหงอยเลย" พรีมพูดเสียงอ่อย พยายามกลบเกลื่อนความใจเต้นที่มันเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ จนกลัวเขาจะได้ยิน "งั้นช่วยติวให้หน่อยสิ... นักสืบพรีม" กรณ์ขยับตัวเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รินรดหน้าผากเธอ "ถ้าเธอช่วยฉันผ่านโปรเจกต์นี้ได้ ฉันจะบอกความลับอีกอย่างที่เธออยากรู้มาตลอด... เรื่องที่ว่าทำไมฉันถึงชอบตามติดเธอทุกฝีก้าวนั่นไง" พรีมหน้าร้อนผ่าวเหมือนจะระเบิด เธอพยายามจะก้าวถอยหลังหนี แต่มือหนาของกรณ์กลับคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ ล็อกให้เธออยู่กับที่ในพื้นที่จำกัดระหว่างเขากับขอบโต๊ะ "ว่าไงครับ? ดีลไหม?" "ด... ดีลอะไรกันล่ะ! ปล่อยนะ!" พรีมโวยวายกลบเกลื่อนความเขิน แต่ในใจกลับยอมจำนนต่อสายตาเจ้าเล่ห์นั่นอย่างราบคาบ "แล้ว... แล้วถ้าฉันติวให้นายแล้ว นายสอบผ่าน นายต้องบอกความลับนั้นจริงๆ นะ ห้ามเบี้ยว!" "คนอย่างกรวิชญ์ไม่เคยคืนคำ... แต่มีข้อแม้หนึ่งอย่าง" กรณ์โน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบแตะกัน พรีมหลับตาปี๋ หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองชุด "อะ... อะไรอีกล่ะ?" "ระหว่างติว... ห้ามใจเต้นแรงจนเสียสมาธิล่ะ เพราะคนสอนน่ะ... สมาธิสั้นง่ายกว่าที่เธอคิดเยอะ" พรีมลืมตาขึ้นมาเจอกับรอยยิ้มกรุ่มกริ่มที่ดูออกว่ากำลังแกล้งกันชัดๆ เธอรีบก้มหน้าหนี พยายามรวบรวมสติที่กระเจิงไปหมด แต่ทว่า... จังหวะที่เธอจะผลักเขาออกจริงๆ เสียงแจ้งเตือนมือถือของกรณ์ก็ดังขึ้นอีกครั้งพร้อมข้อความใหม่ที่เด้งขึ้นมาบนจอที่วางทิ้งไว้ พรีมเหลือบไปเห็นชื่อผู้ส่ง... *‘คุณแม่’* ตามด้วยประโยคสั้นๆ ที่ทำเอาบรรยากาศในใจเธอเย็นวาบ *‘กรณ์... ถ้าลูกไม่ยอมกลับบ้านมาจัดการเรื่องหมั้นที่แม่ตกลงไว้ พ่อเขาจะไม่ให้ลูกเรียนต่อสถาปัตย์อีกต่อไปแล้วนะ’* พรีมชะงักกึก ความเงียบเข้าปกคลุมทั้งสองคนโดยมีเสียงฝนเป็นฉากหลัง กรณ์ที่เพิ่งจะร่าเริงเมื่อครู่ แข็งทื่อไปทันทีที่เห็นข้อความนั้น นัยน์ตาคู่นั้นไหววูบอย่างที่พรีมไม่เคยเห็นมาก่อน "ความลับ... ที่เธออยากรู้ใช่ไหม?" กรณ์พูดเสียงสั่นโดยไม่มองหน้าเธอ "นั่นแหละพรีม... เหตุผลที่ฉันต้องรีบหนีจากตรงนี้ไง" ชาพีชหวานน้อยหวังว่าความลับของนายตัวแสบจะทำให้รี้ดเดอร์ใจเต้นแรงและอยากอ่านตอนต่อไปใจจะขาดนะคะ!