ความจริงที่น่าตกใจ

โลหิตสีดำคล้ำหยดหนึ่งร่วงหล่นจากปลายกระบี่เยือกแข็ง กระทบพื้นศิลาหยกขาวจนเกิดเสียงดังสะท้อนก้องกังวานในโถงใหญ่แห่งสำนักกระบี่เหมันต์ บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยกลิ่นไอความตายที่หนาแน่นเสียจนแม้แต่ลมหายใจยังจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็ง "เจ้า... มิใช่ผู้อาวุโสซูที่พวกเรารู้จัก" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็น ฉินอวี้ก้าวเท้าถอยหลังครึ่งก้าว มือขวาตวัดวาดอักขระสีทองกลางอากาศอย่างรวดเร็วเป็นค่ายกลคุ้มกาย แสงสีทองเรืองรองสกัดกั้นไอปีศาจที่พยายามแทรกซึมเข้าสู่ผิวเนื้อ ดวงตาคู่นคมกริบของเขาไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงประกายแห่งความเข้าใจที่กระจ่างแจ้งดั่งกระจกเงา เบื้องหน้าของเขาคือผู้อาวุโสซู ผู้อาวุโสสูงสุดผู้ทรงคุณธรรมแห่งสำนัก ทว่าในยามนี้ ร่างกายของอีกฝ่ายกลับบิดเบี้ยวผิดรูป เส้นเลือดสีดำปูดโปนขึ้นตามลำคอและใบหน้า ดวงตาทั้งคู่กลายเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิต เปล่งรังสีอำมหิตที่ไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์ มู่หรงเซียนยืนนิ่งอยู่เบื้องข้าง ร่างระหงของนางอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์พลิ้วไหวตามแรงลมปราณที่แปรปรวน กระบี่เหมันต์ในมือสั่นระริกด้วยความโกรธเกรี้ยว นางมองภาพเบื้องหน้าด้วยความเจ็บปวดร้าวลึก สำนักที่บรรพบุรุษร่วมสร้างมานับพันปี บัดนี้กลับถูกชักใยและครอบงำจากสิ่งมีชีวิตที่ต่ำช้าที่สุดในวัฏสงสาร "ฮ่า ๆ ๆ ๆ... เพิ่งรู้ตัวเอาป่านนี้ รังแต่จะสายเกินไปกระมัง เจ้าเด็กน้อยผู้ไร้รากปราณ!" เสียงหัวerะที่แหบพร่าและดังก้องเหมือนเสียงกะโหลกกระทบกันดังออกมาจากลำคอของผู้อาวุโสซู ร่างนั้นขยับตัวด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ เงาดำสายหนึ่งพุ่งเข้าประชิดตัวในพริบตา นี่คือพลังของปีศาจจากแดนเบื้องล่าง! ภพภูมิที่ควรถูกผนึกไว้ด้วยกฎสวรรค์ แต่บัดนี้กลับแทรกซึมเข้ามาถึงใจกลางสำนักอันศักดิ์สิทธิ์ได้ "ระวัง!" มู่หรงเซียนอุทานเบาๆ ร่างของนางพลุ่งพล่านด้วยไอเย็นยะเยือก นางเตรียมจะชักกระบี่เข้าขัดขวางเพื่อปกป้องชายหนุ่มผู้เป็นดั่งดวงใจ ทว่า... ฉินอวี้กลับยกมือขึ้นห้ามปรามอย่างนุ่มนวล รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา "เซียนเอ๋อร์ อยู่เฉยๆ สักครู่เถอะครับ" คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่มั่น คงยิ่งกว่าภูเขาไท่ซาน ในสายตาของฉินอวี้ โลกใบนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยกำลังปราณที่รุนแรงเพียงอย่างเดียว แต่ขับเคลื่อนด้วย 'กฎเกณฑ์' และ 'จุดอ่อน' ที่ซ่อนอยู่ "วิถีมารฝืนฟ้า ใช้โลหิตบรรพชนเป็นสะพานเชื่อม... ค่ายกลดาราดับสูญ แปดทิศปิดผนึก!" ฉินอวี้สะบัดแขนเสื้อ อักขระนับร้อยตัวที่สลักไว้ล่วงหน้าใต้พื้นศิลาพล่งสว่างวาบขึ้นพร้อมกัน แสงสีทองเจิดจ้าดั่งดวงอาทิตย์ยามเที่ยงวันพุ่งทะยานขึ้นจากพื้นดิน พันธนาการร่างของผู้อาวุโสซูไว้ในกรงข่ายพลังอันไร้รูป ไอปีศาจที่พวยพุ่งออกมาถูกแผดเผาจนกลายเป็นควันสีเทา ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา "อ๊ากกก! เจ้า... เจ้าใช้เล่ห์กลอันใดกัน! นี่มันวิชาของ..." ผู้อาวุโสซูผู้ถูกครอบงำดิ้นรนสุดชีวิต แต่ยิ่งดิ้นรน ค่ายกลอักขระก็ยิ่งรัดแน่นขึ้นราวกับงูยักษ์ที่กลืนกินเหยื่อ มู่หรงเซียนมองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า หัวใจที่เคยเยือกชาและปิดตายมาตลอดชีวิตของนาง กลับสั่นไหวอย่างรุนแรง ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดแผ่ซ่านไปทั่วสรรพang ในยุทธภพนี้ ผู้คนต่างกราบไหว้ผู้ที่แข็งแกร่งด้วยพลังปราณ แต่นางกลับค้นพบว่า มีเพียงชายผู้ใช้ปัญญาเหนือฟ้าผู้นี้เท่านั้น ที่สามารถทำให้พายุที่โหมกระหน่ำในใจของนางสงบลงได้อย่างแท้จริง สายตาของนางที่มองเขาเต็มไปด้วยความลึกซึ้งและความอาทรที่หาได้ยากยิ่ง ฉินอวี้หันกลับมาสบตากับนาง แววตาของเขาสงบสุขุมเช่นเคย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่น่าฟัง "สำนักกระบี่เหมันต์ไม่ได้ถูกทำลายจากภายนอกหรอกครับ... แต่หนอนบ่อนไส้ตัวจริง ย่อมอยู่ลึกเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด" เขากวาดสายตามองไปรอบโถงใหญ่ รอยยิ้มที่มุมปากจางหายไป กลายเป็นความจริงจังที่กดดัน บรรยากาศรอบตัวเริ่มเย็นเยียบลงอีกครั้งเมื่อเขาเอ่ยประโยคต่อมา "และดูเหมือนว่า... สิ่งที่พวกมันต้องการ ไม่ใช่แค่การครอบงำสำนักของเรา แต่คือ 'กุญแจ' ที่หลับใหลอยู่ใต้หุบผากระบี่สวรรค์ต่างหาก" สิ้นเสียงคำพูดนั้น พื้นศิลาเบื้องล่างก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับมีบางสิ่งขนาดมหึมาที่ถูกกักขังไว้มานับหมื่นปี กำลังจะตื่นขึ้นจากการหลับใหล และในวินาทีนั้นเอง... เสียงหัวเราะอันเยือกเย็นและคุ้นเคยอย่างประหลาด ก็ดังสะท้อนก้องมาจากมิติความว่างเปล่าเบื้องบน พร้อมกับเงาร่างของบุคคลที่ทุกคนคิดว่าตายไปแล้วก้าวเดินออกมาจากความมืด! ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของผมด้วยดีเสมอมาครับ - หมึกทองคำข้ามภพ