ความเย็นชาที่ละลาย

ดวงตาสีทองนับพันคู่บนฟากฟ้าราตรีกาลหาได้เป็นเพียงภาพลวงตาไม่ แรงกดดันมหาศาลระดับพลิกคว่ำมหาสมุทรแผ่ซ่านลงมาจนพื้นศิลาใต้ฝ่าเท้าของฉินอวี้แตกร้าวละเอียดเป็นผุยผง มิติรอบกายบิดเบี้ยวโค้งงอราวกับกระจกที่ถูกเผาด้วยเปลวเพลิง ทว่าในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายที่รอยแยกสีม่วงเข้มระเบิดลำแสงพิฆาตพุ่งตรงมายังจุดที่เขายืนอยู่นั้น... เงาร่างสีขาวบริสุทธิ์ดั่งหิมะแรกฤดูได้พุ่งทะยานตัดผ่านความมืดมิดเข้ามาขวางกั้นไว้ทันท่วงที "ถอยไป!" เสียงหวานกังวานราวกับเสียงกระทบกันของหยกเย็นชาดังขึ้น พร้อมกับประกายกระบี่สีครามที่สะท้อนแสงดาวจนเจิดจ้าบาดตา มู่หรงเซียนสะบัดข้อมือเพียงคราเดียว ปรากฏค่ายกลกระบี่เหมันต์เก้าชั้นฟ้าปรากฏขึ้นเบื้องหน้า นางรวบรวมลมปราณทั่วร่างแผ่พุ่งออกไปเป็นม่านพลังน้ำแข็งหนาทึบเพื่อต้านทานลำแสงทำลายล้างจากฟากฟ้า ตูม! คลื่นกระแทกสะท้านสะเทือนเลื่อนลั่นจนยอดเขาหลักของสำนักสั่นไหวอย่างรุนแรง เศษหินและอสนีบาตสีม่วงกระเด็นกระจายไปทั่วสารทิศ แรงสะท้อนกลับทำให้มุมปากของมู่หรงเซียนปรากฏรอยโลหิตสีชาดไหลรินตัดกับผิวขาวราวกระเบื้องเคลือบ ชุดคลุมสีขาวของนางพลิ้วไหวอย่างรุนแรงตามกระแสลมปราณที่ปั่นป่วน แต่ร่างของนางยังคงยืนหยัดตระหง่านราวกับเทือกเขาที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ผู้ใด ฉินอวี้หรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาที่ปกติสุขุมเยือกเย็นกลับไหววูบไปชั่วขณะ มือข้างหนึ่งของเขาที่ถือพู่กันอักขระสั่นน้อย ๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความรู้สึกบางอย่างที่ไหลผ่านเข้ามาในใจ ความรู้สึกที่เขาไม่ได้สัมผัสมานานนับร้อยปี... ความห่วงใยจากผู้อื่น "เจ้า..." ฉินอวี้เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ก้าวเข้าไปประชิดร่างบางที่กำลังยืนหอบหายใจเบา ๆ พร้อมกับยื่นมือออกไปถ่ายทอดลมปราณบริสุทธิ์เพื่อช่วยกดจุดระงับอาการบาดเจ็บภายในให้นาง มู่หรงเซียนสะดุ้งเล็กน้อยยามที่ฝ่าฝุ่นไออุ่นจากปลายนิ้วของเขาแตะลงที่แผ่นหลัง ทว่านางไม่ได้ปัดป้องดังเช่นเคย ดวงเนตรคู่คมที่มักจะเยียบเย็นและมองสรรพสิ่งราวกับธุลีดิน บัดนี้กลับสั่นระริก เจือไปด้วยความซับซ้อนที่ยากจะหยั่งถึง นางหันกลับมาสบตาเขา ลมหายใจอุ่นร้อนปะปนกับกลิ่นอายจาง ๆ ของโลหิต "ข้าบอกให้เจ้าถอย..." น้ำเสียงของนางแผ่วเบาลงกว่าปกติ ไม่มีความถือดีหรือความเย่อหยิ่งหลงเหลืออยู่ มีเพียงความห่วงหาที่ถูกเก็บงำไว้ภายใต้ความเย็นชามาเนิ่นนาน "ข้าคือผู้ใช้ค่ายกล เจ้าคือผู้ถือกระบี่ ในยุทธภพนี้ หากข้าถอยหลังให้ความตายก่อน เจ้าจะเอาตัวรอดจากคมดาบของสวรรค์ได้อย่างไร" ฉินอวี้กล่าวด้วยรอยยิ้มจาง ๆ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและความทะนงตนในวิถีแห่งปัญญาของตนเอง คำพูดนั้นเรียบง่าย ทว่ากลับทรงพลังราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของนางเซียนผู้สูงส่ง มู่หรงเซียนนิ่งงันไปชั่วขณะ หัวใจที่เคยถูกแช่แข็งด้วยกฎเกณฑ์อันเข้มงวดของสำนักกระบี่เหมันต์ บัดนี้กลับเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ นางไม่เคยคิดเลยว่า ในวันที่ฟ้าดินพิโรธและทุกผู้คนต่างหวาดกลัวจนตัวสั่น จะมีบุรุษผู้หนึ่งยืนหยัดเคียงข้างนาง พร้อมกับใช้มันสมองและวิชาอักขระพลิกสถานการณ์คับขันให้กลายเป็นช่องทางเอาตัวรอด บนท้องฟ้า ดวงตาสีทองนับพันคู่เริ่มขยับเคลื่อนไหว แรงกดดันระลอกใหม่ถาโถมลงมาหนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม เสียงคำรามดังขึ้นจากเบื้องลึกราวกับเยาะหยุ่ยความอาจหาญของมดปลวก "พวกมันกำลังจะรวมพลังโจมตีระลอกที่สอง" ฉินอวี้กล่าวเสียงเรียบ สายตาคมกริบกวาดมองลวดลายอักขระที่ปรากฏขึ้นบนพื้นดินรอบตัว เขาเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "เซียนเอ๋อร์ เชื่อใจข้าหรือไม่?" สรรพนามที่เปลี่ยนไปทำให้มู่หรงเซียนหัวใจกระตุกวูบ ใบหน้างามขึ้นสีแดงระเรื่อจาง ๆ อย่างควบคุมไม่อยู่ แต่นางพยักหน้าช้า ๆ อย่างไม่ลังเล "ข้าฝากชีวิตไว้ที่เจ้า" "ดี" ฉินอวี้สะบัดข้อมือ พู่กันในมือวาดลวดลายกลางอากาศอย่างรวดเร็วราวกับสายน้ำไหล ปรากฏอักขระโบราณสีทองอร่ามสว่างวาบขึ้นนับหมื่นตัว ลอยเคว้งคว้างอยู่รอบตัวพวกเขาทั้งสอง รัศมีพลังปราณสวรรค์ถูกดึงดูดเข้ามาหล่อเลี้ยงจนเกิดเป็นม่านพลังรูปทรงดอกบัวเพลิงเก้ากลีบ "วิชากระบี่เหมันต์ผสานอักขระสุริยัน... จงทะยาน!" คำสั่งสิทธิ์ขาดหลุดจากปากฉินอวี้ มู่หรงเซียนไม่รอช้า นางซัดกระบี่ในมือพุ่งทะยานผสานเข้ากับค่ายกลอักขระของเขา กลายเป็นลำแสงกระบี่มังกรน้ำแข็งคำรามก้อง แหวกอากาศพุ่งสวนขึ้นไปปะทะกับดวงตาสีทองบนฟ้าอย่างดุเดือดตระการตา แรงระเบิดสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งอาณาจักรเซียน ทว่า ในขณะที่ค่ายกลกำลังต้านทานพลังฟ้าดินเอาไว้ได้นั้นเอง เงาดำสนิทสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นอย่างไร้สุ้มเสียงจากรอยแยกมิติเบื้องหลังของฉินอวี้ ปลายกระบี่อาบยาพิษสีดำสนิทพุ่งตรงเข้าเสียบทะลุกกลางหลังของเขาโดยไม่มีใครคาดคิด! "ระวัง!" มู่หรงเซียนกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจสุดขีด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเป็นครั้งแรกในรอบหลายร้อยปี ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ "หมึกทองคำข้ามภพ"