สมบัติในมิติลับ

"ถ้าแม่ยังไม่หยุดกล่าวหาฉันด้วยถ้อยคำหยาบคายแบบนั้น ก็อย่าหวังว่าจะได้เห็นแม้แต่เศษข้าวติดก้นหม้อในบ้านหลังนี้อีกเลยค่ะ!" เสียงของหลินเยว่ดังก้องไปทั่วห้องโถงแคบๆ แรงกระแทกของฝ่ามือที่ฟาดลงบนโต๊ะไม้เก่าจนจานชามสั่นสะเทือน เรียกให้แม่สามีจอมร้ายที่กำลังแผดเสียงด่าทอต้องชะงักงัน นางอ้าปากค้าง ดวงตาที่เต็มไปด้วยความโลภเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เพราะไม่เคยเห็นลูกสะใภ้ที่เคยอ่อนแอและยอมคนมาตลอด กล้าเผชิญหน้าด้วยสายตาที่เฉียบคมและเด็ดเดี่ยวเช่นนี้ หลินเยว่ไม่รอให้ความเงียบเข้าปกคลุมนานเกินไป เธอหันหลังเดินกลับเข้าห้องนอน ปิดประตูล็อคกลอนแน่นหนาแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด หัวใจของเธอเต้นรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะอะดรีนาลีนที่พลุ่งพล่านจากการได้สู้กลับอย่างที่ใจปรารถนา 'เอาล่ะ... ในเมื่อโลกภายนอกมันโหดร้ายนัก ก็ถึงเวลาไปสำรวจอาณาจักรส่วนตัวของฉันเสียที' หลินเยว่หลับตาลง รวบรวมสมาธิเพียงครู่เดียว ภาพของฟาร์มสีเขียวขจีและโกดังสินค้าขนาดยักษ์ก็ปรากฏขึ้นในมโนภาพ ความรู้สึกเบาหวิวเหมือนร่างของเธอถูกดึงดูดเข้าไปในมิติหนึ่งผ่านกระแสลมเย็นๆ พริบตาต่อมา กลิ่นดินชื้นและกลิ่นหอมอ่อนๆ ของรวงข้าวสุกก็แตะจมูก เธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง สิ่งที่เห็นเบื้องหน้าคือผืนดินกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ด้านซ้ายเป็นแปลงผักผลไม้ที่อุดมสมบูรณ์เกินกว่าจะเป็นยุค 70 ส่วนด้านขวาคือโกดังเหล็กกล้าที่ตั้งตระหง่านราวกับป้อมปราการ หลินเยว่เดินตรงไปที่หน้าประตูโกดัง หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ มือเรียวสั่นเล็กน้อยขณะแตะที่บานประตูเหล็กเย็นเฉียบ *ครืด...* ประตูเลื่อนเปิดออกเองอย่างเงียบเชียบ เผยให้เห็นชั้นวางสินค้าที่จัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ ตั้งแต่ถุงข้าวหอมมะลิคุณภาพเยี่ยม น้ำมันพืชที่หาได้ยากยิ่งในยุคนี้ ไปจนถึงเครื่องปรุงรสและของแห้งที่เรียงรายจนนับไม่ถ้วน หลินเยว่เดินสำรวจไปตามทางเดินด้วยความตื่นเต้น ราวกับได้พบขุมทรัพย์มหาศาล เธอหยิบถุงแป้งสาลีเนื้อละเอียดขึ้นมาสัมผัส มันนุ่มนวลและสะอาดตา... นี่คือสมบัติที่จะเปลี่ยนฐานะครอบครัวของเธอให้พ้นจากความอดอยากได้ในพริบตา "ถ้าฉันเอาสิ่งเหล่านี้ออกไป กู้เฉิงคงจะตกใจมากสินะ" เธอพึมพำกับตัวเอง พลางนึกถึงใบหน้าคมเข้มของสามีทหารหนุ่มที่มักจะทำหน้าขรึมใส่คนทั้งโลก แต่กลับอ่อนโยนและคลั่งรักเธอจนน่าหมั่นไส้ในยามที่อยู่กันตามลำพัง หลินเยว่ตัดสินใจหยิบไข่ไก่สดครึ่งโหลและเนื้อหมูชิ้นงามจากตู้แช่ในมิติออกมา เธอหลับตาเรียกสติ พริบตาเดียวเธอก็กลับมานั่งอยู่บนเตียงในห้องนอนที่แสนจะทรุดโทรมเหมือนเดิม บนตักของเธอมีวัตถุดิบชั้นดีที่คนยุคนี้ไม่มีวันได้เห็นวางอยู่จริงๆ ทว่า ความเงียบในบ้านกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่เดินตรงมาที่หน้าประตูบ้าน "เยว่เอ๋อร์... ผมกลับมาแล้ว" เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยความโหยหาของกู้เฉิงดังขึ้น หลินเยว่รีบซ่อนของในมือไว้ใต้ผ้าห่มก่อนจะลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู ทันทีที่ประตูเปิดออก ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่ยังไม่ได้เปลี่ยนก็ก้าวเข้ามาประชิดตัว เขากวาดสายตามองเธออย่างสำรวจ ก่อนจะคว้าเอวบางของเธอเข้าไปกอดแน่นโดยไม่สนสายตาใคร "ผมได้ยินคนข้างบ้านบอกว่าแม่มาหาเรื่องคุณอีกแล้วใช่ไหม? บอกผมมา... ใครทำอะไรคุณ" กู้เฉิงถาม น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความเย็นชาและดุดันทันทีที่พูดถึงคนที่รังแกเธอ หลินเยว่แหงนหน้ามองชายหนุ่มผู้เป็นที่พักพิงในโลกใบใหม่ เธอสัมผัสได้ถึงความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าบึ้งตึงนั่น หัวใจของเธอกระตุกวูบ เธอตัดสินใจแล้ว... เธอจะแบ่งปันความลับนี้กับเขา แต่ไม่ใช่ตอนนี้ "ฉันไม่เป็นไรค่ะกู้เฉิง แค่เหนื่อยนิดหน่อย..." หลินเยว่ซบหน้าลงกับแผงอกแกร่ง พยายามสูดกลิ่นสะอาดของผงซักฟอกและกลิ่นอายบุรุษจากตัวเขา แต่แล้วเธอก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อได้ยินเสียงที่กู้เฉิงกระซิบข้างใบหู "คุณโกหก... กลิ่นรวงข้าวหอมๆ ที่ติดตัวคุณอยู่ตอนนี้ มันไม่ใช่กลิ่นในบ้านของเรา" ลมหายใจของหลินเยว่สะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อในอ้อมกอดของเขา กู้เฉิงค่อยๆ ผละออกช้าๆ สายตาคมกริบของเขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาเธอราวกับจะทะลวงถึงความลับที่เธอพยายามปิดบังไว้ เขายกมือขึ้นแตะที่รอยเปื้อนฝุ่นดินเล็กน้อยบนแขนเสื้อของเธอ ก่อนจะยิ้มมุมปากที่เป็นยิ้มแบบเดียวกับเวลาที่เขากำลังจับพิรุธผู้ร้ายในค่ายทหาร "บอกผมมา... สิ่งที่คุณซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มนั่น คืออะไรกันแน่ครับ... ภรรยาของผม?" หวังว่าตอนที่ 4 นี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปกับความลับของหลินเยว่และไหวพริบของกู้เฉิงกันนะคะ! - ส้มหวานมิติลับ