เมนูเด็ดกู้ฐานะ

“กลิ่นนี่มัน... กลิ่นเนื้อตุ๋นแบบที่ข้าเคยได้กลิ่นตอนไปส่งเสบียงให้พวกทหารระดับสูงไม่ใช่หรือ?” เสียงกระซิบแหบพร่าของชายวัยกลางคนในมุมมืดของตลาดมืดดังขึ้น ดวงตาของเขาจ้องมองหม้อดินเผาใบใหญ่ที่หลินเยว่เพิ่งเปิดฝาออก กลิ่นหอมฟุ้งของเครื่องเทศสูตรลับที่เธอแอบดึงออกมาจากมิติลับผสมผสานกับเนื้อหมูสามชั้นเคี่ยวจนเปื่อยนุ่ม มันเตะจมูกผู้คนที่เดินผ่านไปมาจนต้องชะงักฝีเท้า หลินเยว่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง เธอทำเพียงใช้ทัพพีไม้คนน้ำซอสสีน้ำตาลเข้มข้นให้เข้าเนื้อ แววตาของเธอเป็นประกายด้วยความมั่นใจ พลางขยับรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้กับลูกค้าคนแรกของคืนนี้ “คุณพี่ตาถึงมากค่ะ นี่คือ ‘หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงสูตรลับ’ ของที่บ้าน ข้าเคี่ยวด้วยไฟอ่อนมานานกว่าหกชั่วโมง รับรองว่าละลายในปาก ไม่ติดมันจนเลี่ยนแน่นอน ชิมสักคำไหมคะ?” กู้เฉิงยืนประจันหน้ากับชายคนนั้น สายตาคมกริบของเขาไม่ได้จับจ้องที่ลูกค้า แต่คอยกวาดตามองรอบข้างด้วยสัญชาตญาณทหารที่ถูกฝึกมาอย่างดี มือหนาของเขาแอบแตะกระเป๋ากางเกงที่มีมีดพกซ่อนอยู่เพื่อความปลอดภัยของภรรยา เขาขยับตัวเข้ามาใกล้หลินเยว่เล็กน้อย กลิ่นอายความเป็นผู้นำและความดุดันของเขาทำให้คนที่คิดจะตุกติกกับแม่ค้าสาวสวยต้องรีบถอยฉากออกไป “เยว่เอ๋อร์... ระวังหน่อย” กู้เฉิงกระซิบข้างหู น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นแฝงไปด้วยความห่วงใยจนคนฟังใจสั่น แต่เขาก็ยอมรับว่าวันนี้ภรรยาของเขาสดใสจนดึงดูดสายตาคนไปทั่ว “ไม่ต้องห่วงค่ะ พี่เฉิงดูทางนี้ให้ข้าดีๆ ก็พอ ส่วนเรื่องปากท้อง... ข้าจัดการเอง” หลินเยว่ส่งยิ้มหวานให้สามี ก่อนจะหันไปตักหมูตุ๋นร้อนๆ ใส่กระทงใบตองที่เธอเตรียมมาอย่างประณีต ยอดขายพุ่งทะยานราวกับมีมนต์สะกด กลิ่นหอมดึงดูดคนไม่ขาดสาย หลินเยว่ใช้ไหวพริบในการเจรจาต่อรอง เธอไม่ได้แค่ขายของ แต่เธอ 'ขายประสบการณ์' ความใส่ใจที่เธอมีให้ลูกค้าทำให้จากที่มาลองชิม กลายเป็นลูกค้าประจำในเวลาไม่ถึงชั่วโมง ทว่า ในขณะที่ธุรกิจกำลังไปได้สวย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มชายฉกรรจ์ที่ดูไม่เป็นมิตรก็ดังแทรกขึ้นท่ามกลางความอึกทึกของตลาดมืด “ใครอนุญาตให้มาตั้งร้านขายอาหารกลิ่นหอมฟุ้งจนรบกวนคนอื่นแถวนี้!” ชายร่างยักษ์ที่มีแผลเป็นบนใบหน้าเดินนำกลุ่มคนเข้ามาหยุดตรงหน้าแผงขายของของเธอ หลินเยว่ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนก เธอเพียงแค่วางทัพพีลงแล้วเลิกคิ้วมองอย่างเยือกเย็น “ตลาดมืดเปิดกว้างให้ผู้ที่มีของดีมาแลกเปลี่ยนไม่ใช่หรือคะ? หรือว่าที่นี่มีกฎว่าห้ามขายของอร่อย... หรือแค่ห้ามไม่ให้ข้าขายได้ดีกว่าพวกคุณกันแน่?” กลุ่มคนเหล่านั้นชะงักไปครู่หนึ่ง กู้เฉิงก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างกายที่กำยำของเขาสร้างแรงกดดันมหาศาล เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่จ้องมองชายแผลเป็นด้วยสายตาที่พร้อมจะปลิดชีพคนได้ทุกเมื่อหากกล้าเข้ามาแตะต้องภรรยาของเขา “กู้เฉิง... อย่าเพิ่งใจร้อนค่ะ” หลินเยว่เอื้อมมือไปดึงแขนเสื้อสามีเบาๆ พลางหยิบหมูตุ๋นอีกกระทงยื่นให้ชายแผลเป็น “ลองชิมดูไหมคะ? เผื่อว่ารสชาติของมันจะทำให้ใจที่ร้อนรุ่มเย็นลงบ้าง” บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุด ชายแผลเป็นรับกระทงไปอย่างไม่เต็มใจนัก เขาคีบชิ้นเนื้อเข้าปาก ความนุ่มละมุนของเนื้อและรสชาติที่กลมกล่อมทำให้เขานิ่งไปชั่วขณะ ทันใดนั้นเอง ชายแปลกหน้าในชุดเสื้อโค้ทตัวยาวที่สังเกตการณ์อยู่มุมมืดก็ก้าวเข้ามา เขาคือ 'เฉินหยวน' ผู้มีอิทธิพลตัวจริงของตลาดแห่งนี้ เขาเดินแหวกกลุ่มคนเข้ามาด้วยท่าทางสุขุมและแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย “รสชาตินี้... เจ้าไปเอาสูตรมาจากที่ไหนกัน?” เฉินหยวนถาม พลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหลินเยว่ “ข้าตามหารสชาตินี้มานานนับสิบปี... รสชาติเดียวกับที่คนรักของข้าเคยทำให้กินก่อนที่นางจะจากไป” หลินเยว่หัวใจเต้นผิดจังหวะ เธอไม่ได้เตรียมใจมาเจอสถานการณ์ที่เกี่ยวข้องกับอดีตของผู้ทรงอิทธิพลแบบนี้ แสงไฟตะเกียงวูบไหวในความมืดทำให้ใบหน้าของเขาดูเศร้าสร้อยอย่างประหลาด กู้เฉิงขยับเข้ามาบังหน้าหลินเยว่ไว้ทันที มือของเขาเตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งที่คาดไม่ถึง แต่นั่นกลับทำให้เฉินหยวนหัวเราะออกมาเบาๆ “ไม่ต้องระวังข้าขนาดนั้นหรอก พ่อหนุ่ม” เฉินหยวนแสยะยิ้ม “แต่ข้าคงต้องบอกเจ้าไว้ตรงนี้... ว่าร้านของเจ้าคงอยู่รอดในตลาดนี้ได้ไม่เกินคืนนี้ ถ้าเจ้าไม่ตกลงทำบางอย่างให้กับข้า” “เรื่องอะไรคะ?” หลินเยว่ถามเสียงเรียบ แม้ในใจจะเริ่มกังวล “เจ้าต้องปรุงอาหารมื้อสุดท้ายให้คนคนหนึ่งก่อนที่เขาจะถูกส่งไปค่ายกักกัน... คนที่เจ้าอาจจะรู้จักดีกว่าใครๆ” เฉินหยวนยื่นรูปถ่ายใบหนึ่งออกมา หลินเยว่ก้มลงมองเพียงแวบเดียว ใบหน้าของเธอก็ซีดเผือดลงทันที เมื่อคนในรูปนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น 'แม่สามีจอมร้าย' ที่กำลังถือจดหมายลับที่เธอกำลังตามหาอยู่! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความลับและรสชาติแห่งยุค 70 ในบทนี้ไปพร้อมกับส้มหวานมิติลับนะคะ!