ความลับที่เก็บไว้

"เธอกำลังจะบอกฉันว่า... ผู้หญิงในรูปนี้ คือคนที่เธอพยายามเลี่ยงมาตลอดเหรอ?" เสียงทุ้มต่ำของเฉินหยวนดังแทรกความเงียบงันภายในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นจางๆ นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะลงบนแผ่นกระดาษใบนั้นซ้ำๆ อย่างใจเย็น หลินเยว่รู้สึกราวกับเลือดในกายหยุดไหลชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ภาพถ่ายขาวดำใบนั้นช่างคมชัดจนน่าใจหาย แม่สามีผู้ที่ควรจะอยู่ในชนบทห่างไกล กำลังยืนยิ้มกริ่มอยู่หน้าสถานีรถไฟ ในมือของนางกำจดหมายฉบับหนึ่งไว้แน่น มันคือจดหมายลับที่หลินเยว่ใช้เวลาตามหามานานหลายสัปดาห์ในมิติลับ "หยวน... รูปนี้ คุณได้มาตอนไหน" หลินเยว่เค้นเสียงถาม มือที่วางอยู่บนตักสั่นระริก เธอพยายามรวบรวมสติให้มั่นคงที่สุด แม้ความลับเรื่องฟาร์มและมิติลับจะถูกสั่นคลอนด้วยหลักฐานเพียงใบเดียว ทว่าก่อนที่เฉินหยวนจะได้ตอบ ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักออกอย่างแรง! ร่างสูงสง่าในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวมะกอกก้าวเข้ามาพร้อมกับบรรยากาศที่เย็นเยียบจนน่าขนลุก กู้เฉิงชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นภรรยาของเขานั่งหน้าซีดเผือดอยู่ตรงข้ามกับเฉินหยวน สายตาคมกริบของเขากวาดมองรูปถ่ายบนโต๊ะด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยที่คาดเดาไม่ได้ "กู้เฉิง..." หลินเยว่เรียกชื่อสามีด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เธอหวาดกลัวเหลือเกินว่าความผิดปกติในวันนี้จะทำให้เขาเกิดคำถาม กู้เฉิงเดินเข้ามาใกล้ ห่างจากเธอเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นสบู่อ่อนๆ ผสมกับกลิ่นอายดินปืนจางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาทำให้หลินเยว่รู้สึกเหมือนถูกโอบกอดด้วยความปลอดภัย เขาวางมือหนาลงบนไหล่ของเธอเบาๆ ก่อนจะหันไปมองเฉินหยวนด้วยสายตาที่เฉียบขาด "นายทำงานได้ดีมาก เฉินหยวน" กู้เฉิงเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจที่ทำให้บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้น "แต่เรื่องที่เหลือ... ฉันจัดการเอง" เฉินหยวนชะงักไปครู่หนึ่ง เขาเหลือบมองหลินเยว่ที่ยังคงตัวแข็งทื่อ ก่อนจะรีบเก็บของแล้วก้าวออกจากห้องไปอย่างรู้หน้าที่ ภายในห้องเหลือเพียงความเงียบงัน หลินเยว่เม้มปากแน่น เธอเตรียมใจที่จะต้องอธิบายเรื่องจดหมายนั่น แต่ทว่า... กู้เฉิงกลับไม่เอ่ยถามอะไรเลย เขาก้มลงหยิบรูปถ่ายใบนั้นขึ้นมาดูเพียงครู่เดียว ก่อนจะขยำมันในมือจนยับยู่ยี่แล้วโยนลงถังขยะข้างโต๊ะ "ในห้องนี้มีหน้าต่างที่เปิดรับแสงไม่ดีนัก เยว่เอ๋อร์... ทำไมเธอถึงทำหน้าเหมือนเจอผีแบบนั้นล่ะ?" เขาถามพลางขยับตัวเข้ามาใกล้ ใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าเธออย่างแผ่วเบา หลินเยว่เงยหน้ามองเขา แววตาของเขาไม่มีความสงสัย มีเพียงความรักที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะบรรยายได้ แต่นั่นกลับยิ่งทำให้เธอรู้สึกผิด "กู้เฉิง... คุณไม่อยากรู้เหรอว่าทำไมแม่ถึงอยู่ที่นั่น? และทำไมจดหมายฉบับนั้นถึงสำคัญนัก?" เธอตัดสินใจถามออกไปตรงๆ เพราะไม่อยากให้มีความลับต่อกัน กู้เฉิงยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าเธอ "ไม่ว่าเธอจะทำอะไร หรือใครจะขัดขวางเธอแค่ไหน... จำไว้ว่า 'ภรรยาของฉัน' มีสิทธิ์ที่จะปกป้องความลับของตัวเองเสมอ ผมรักเธอที่เธอเป็นแบบนี้ และผมเชื่อมั่นในตัวเธอมากกว่าใครในโลก" เขาพูดราวกับว่ารู้เรื่องราวทั้งหมดแล้ว... หรือจริงๆ แล้วเขารู้? หลินเยว่รู้สึกถึงก้อนสะอื้นที่ติดอยู่ในลำคอ ความรักและความเชื่อใจที่เขามอบให้มันช่างหนักอึ้งและงดงามในเวลาเดียวกัน เธอรู้ดีว่ากู้เฉิงไม่ใช่คนโง่ เขาเป็นพันเอกที่เฉลียวฉลาดที่สุดคนหนึ่งที่เธอเคยรู้จัก การที่เขานิ่งเฉยไม่ได้แปลว่าเขาไม่เห็น แต่มันคือการที่เขาเลือกจะ 'มองข้าม' เพื่อปกป้องเธอ "พักผ่อนเถอะนะ" เขากระซิบข้างหู "เย็นนี้ผมจะพาไปทานอาหารอร่อยๆ ที่ร้านที่เธอชอบ ลืมเรื่องรูปถ่ายพวกนี้ไปให้หมด" เขาหมุนตัวเดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้หลินเยว่จ้องมองถังขยะใบนั้นด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วน เธอเอื้อมมือไปหยิบรูปถ่ายใบนั้นขึ้นมาอีกครั้ง รอยยับยู่ยี่บนภาพเผยให้เห็นมุมหนึ่งของจดหมายที่ถูกทับไว้... มันไม่ใช่แค่จดหมายธรรมดา แต่มันมีตราประทับของ 'โกดังลับ' ที่เธอเคยพบในสมุดบันทึกเก่าของตระกูลกู้! หัวใจของหลินเยว่กระตุกวูบ เธอรีบคลี่กระดาษแผ่นนั้นออกอย่างมือสั่นเทา ทันใดนั้น แสงไฟในห้องก็กะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับมืดลงเหลือเพียงความมืดมิดที่เข้าปกคลุม เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังก้าวเข้ามาในห้องทำงานอย่างช้าๆ... ไม่ใช่กู้เฉิง และไม่ใช่เฉินหยวน แต่เป็นเสียงลากเท้าที่คุ้นเคยของใครคนหนึ่งที่เธอไม่ได้พบมานานหลายปี พร้อมกับเสียงกระซิบที่เย็นเยียบจากเงามืดด้านหลัง: "เยว่เอ๋อร์... แม่กลับมาเพื่อทวงของของแม่คืนแล้วนะ" ส้มหวานมิติลับหวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นจนนั่งไม่ติดเก้าอี้เลยนะคะ ขอบคุณที่ติดตามกันเสมอค่ะ!