มุ่งหน้าสู่ตัวเมือง

"ใครจะไปก็ไป แต่ฉันไม่ยอมให้หลินเยว่หอบเงินก้อนนั้นเข้าเมืองไปปรนเปรอตัวเองคนเดียวแน่!" เสียงตวาดแหลมสูงของแม่สามีดังลั่นโถงบ้านจนฝุ่นตลบ หลินเยว่ไม่แม้แต่จะปรายตาไปมอง นางยังคงบรรจงพับผ้าเช็ดหน้าผืนสุดท้ายลงในหีบไม้โอ๊คด้วยท่าทางใจเย็นราวกับคนกำลังจัดระเบียบชีวิตท่ามกลางพายุทอร์นาโด กู้เฉิงที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่ข้างๆ ขยับตัวเพียงเล็กน้อย ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวมะกอกดูนิ่งสงบ ทว่าแววตาที่เขามองมารดานั้นเย็นเยียบจนอีกฝ่ายต้องชะงักคำพูดไว้ที่ลำคอ "แม่ครับ..." กู้เฉิงเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจ "ที่นี่ไม่ใช่สมรภูมิรบที่แม่จะมาตะโกนสั่งใครได้ตามใจชอบ และนี่ก็ไม่ใช่ทรัพย์สินของตระกูลกู้ แต่มันคือหยาดเหงื่อของภรรยาผมกับผม หากแม่ยังมีสติสัมปชัญญะอยู่บ้าง ควรจะรู้ว่าการก้าวเท้าตามไปขัดขวางอนาคตของลูกชายตัวเอง มีราคาที่ต้องจ่ายแพงแค่ไหน" หลินเยว่ละมือจากหีบใบใหญ่ ก่อนจะหันมาส่งยิ้มหวานที่มุมปากให้แม่สามี รอยยิ้มที่ดูไร้เดียงสาแต่แฝงไปด้วยคมมีดที่ซ่อนอยู่ "คุณแม่คะ ถ้าแม่ห่วงว่าลูกสะใภ้คนนี้จะลืมกตัญญู ก็โปรดวางใจได้ค่ะ แต่ถ้าแม่หวังว่าเงินก้อนที่จะนำไปต่อยอดวิสาหกิจต้นแบบแห่งชาติจะถูกแบ่งออกมาให้แม่เอาไปปรนเปรอพี่สะใภ้ที่วันๆ เอาแต่เล่นไพ่... ฉันเกรงว่าคงต้องขอปฏิเสธนะคะ โลกภายนอกน่ะกว้างใหญ่กว่าที่แม่คิดไว้เยอะ หากแม่ไม่รีบปรับตัวให้ทันยุคสมัย ระวังจะกลายเป็นแค่คนแก่ที่ถูกโลกทิ้งไว้ข้างหลังนะคะ" นางพูดพลางเดินเข้าไปใกล้แม่สามีที่ใบหน้าเริ่มบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ หลินเยว่หยิบจดหมายรับรองการจัดตั้งกลุ่มธุรกิจที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาโบกเบาๆ "เราจะย้ายไปเมืองใหญ่ในวันมะรืนนี้ กองเกวียนสินค้าชุดแรกเตรียมพร้อมแล้ว หากแม่คิดจะขัดขวาง... ลองถามคนของกรมการปกครองในเขตดูนะคะว่าพวกเขาอยากเห็นใครขวางความเจริญของชาติในยุคที่กำลังปฏิรูปเช่นนี้" บรรยากาศในบ้านเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ กู้เฉิงเดินเข้ามาโอบเอวภรรยาไว้แน่น สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่แนบชิดผ่านเนื้อผ้าทำให้หลินเยว่รู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก ไม่ว่าโลกจะเหวี่ยงปัญหาอะไรเข้ามา ความคลั่งรักของสามีคนนี้คือเกราะป้องกันชั้นดีเสมอ เมื่อหลุดพ้นจากแรงกดดันในบ้านหลังเก่า ทั้งสองก็มุ่งหน้าสู่โกดังลับที่อยู่ท้ายไร่ นี่คือหัวใจสำคัญของภารกิจครั้งนี้ หลินเยว่เปิดประตูโกดังด้วยกุญแจพิเศษ แสงสว่างวูบวาบจากมิติลับของนางส่องประกายออกมาเมื่อนางแตะที่จี้ห้อยคอ สินค้าอุปโภคบริโภคที่คัดสรรมาอย่างดีจากยุคอนาคตถูกสลับเปลี่ยนกับสินค้าในโกดังอย่างแนบเนียน "คุณแน่ใจนะว่าการเปลี่ยนชื่อโครงการเป็น 'วิสาหกิจต้นแบบ' จะไม่ดึงดูดพวกจ้องจะฉกฉวย?" กู้เฉิงถามพลางช่วยเธอยกกล่องบรรจุภัณฑ์ขึ้นรถบรรทุกคันเก่าที่ปรับสภาพเครื่องยนต์ใหม่จนแรงกว่าใครในละแวกนี้ "ถ้าไม่ดึงดูด พวกเราก็ไม่ต้องขยายตัวหรอกค่ะกู้เฉิง" หลินเยว่ขยิบตาให้สามี "ยิ่งมีคนจ้องจะเล่นงาน นั่นแปลว่าเรากำลังทำในสิ่งที่ถูกต้องและมีคุณค่า... คนพวกนั้นน่ะเป็นแค่แรงผลักดันให้เราต้องรวยเร็วยิ่งขึ้นไปอีก" คืนนั้น ขณะที่กู้เฉิงกำลังตรวจสอบแผนที่เส้นทางเข้าสู่ตัวเมือง หลินเยว่ก็นั่งนับยอดสั่งซื้อที่ทะลักเข้ามาผ่านช่องทางสื่อสารมิติลับ ตัวเลขกำไรที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทำให้หัวใจนางพองโต ทว่าความสุขนั้นถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตูที่รุนแรงและเร่งเร้าผิดปกติ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* กู้เฉิงชักปืนพกออกมาในทันทีตามสัญชาตญาณทหาร เขาขยับไปยืนบังร่างของหลินเยว่ไว้เบื้องหลังอย่างมิดชิด หลินเยว่หยิบโคมไฟขึ้นมาด้วยมือที่สั่นน้อยๆ แต่แววตายังคงแน่วแน่ นางค่อยๆ แง้มประตูออกช้าๆ ชายแปลกหน้าในชุดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่รัฐระดับสูงยืนหอบหายใจอยู่หน้าประตู ใบหน้าของเขาดูตื่นตระหนกและหวาดกลัวอย่างที่นางไม่เคยเห็นมาก่อนในยุคสมัยนี้ "คุณกู้... คุณหลิน..." ชายคนนั้นพูดเสียงสั่นเครือ "อย่าเพิ่งเดินทางเข้าเมือง... มีคนแจ้งเบาะแสเรื่อง 'สินค้าต้องห้าม' ของพวกคุณ... ตอนนี้คณะกรรมการตรวจสอบพิเศษกำลังล้อมบ้านหลังที่คุณกำลังจะไปพำนักอยู่... พวกเขาไม่ได้มาเพื่อเจรจา... พวกเขามาเพื่อยึดทุกอย่าง!" หลินเยว่ชะงักไป ดวงตาของนางวูบไหวเพียงครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว เธอหันไปมองกู้เฉิงที่บีบมือเธอไว้แน่น สัญญาณเตือนภัยในหัวของเธอเตือนดังระงม... สงครามไม่ได้อยู่ข้างหน้า แต่มันมาถึงหน้าประตูบ้านพวกเขาแล้วในวินาทีนี้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางครั้งใหม่ของหลินเยว่และกู้เฉิงนะคะ ส้มหวานสัญญาว่าจะพาไปลุ้นกันต่อในตอนหน้าแบบจัดเต็มแน่นอนค่ะ