สรุปผลงานไตรมาสแรก

ปึง! ปึง! ปึง! เสียงทุบประตูไม้เนื้อแข็งดังสะท้านไปทั่วบริเวณห้องโถง ราวกับมีคนใช้ท่อนซุงมากระแทกซ้ำๆ ให้พังครืนลงมา ทว่าท่ามกลางความโกลาหลที่ควรจะสร้างความตื่นตระหนก หลินเยว่กลับกำลังใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กซับเหงื่อบริเวณลำคอระหงด้วยท่าทีสบายอารมณ์ บนโต๊ะไม้ตัวยาวตรงหน้าเธอเต็มไปด้วยสมุดบัญชีปกหนังสีน้ำตาลเข้ม ปากกาหมึกซึมราคาแพง และธนบัตรปึกหนาที่ถูกมัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย "กู้เฉิง! แกตาบอดไปแล้วหรือไงถึงได้ยอมก้มหัวให้ผู้หญิงหน้าเงินคนนี้ครอบงำ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" เสียงแหลมปรี๊ดของนางหวัง แม่สามีจอมโลภทะลุเข้ามาในบ้านอีกระลอก พร้อมด้วยเสียงโวยวายสมทบของบรรดาญาติห่างๆ ที่ถูกเกณฑ์มาเป็นกองหน้ารับจ้างป่วน หลินเยว่ไม่ได้แม้แต่จะชายหางตาแลไปทางประตูบ้าน เธอเพียงแค่ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ นิ้วเรียวยาวพลิוףกระดาษแผ่นสุดท้ายของสมุดบัญชีไตรมาสแรกพลิกกลับมาดูยอดรวมสุทธิ ตัวเลขสีแดงเข้มที่ปรากฏเด่นหร่าตรงบรรทัดสุดท้ายทำให้ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวในคืนเดือนมืด ยอดกำไรสุทธิสามเดือนแรก... ทะลุเป้าหมายที่เธอตั้งไว้ถึงสามร้อยเปอร์เซ็นต์! "หนวกหูจริงนะคะ..." เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นเบาๆ พลางถอนหายใจออกมาอย่างระอาใจเล็กน้อย "คนพวกนี้ไม่รู้จักเวล่ำเวลาเอาเสียเลย วันนี้ตั้งใจว่าจะตรวจบัญชีให้เรียบร้อยแล้วไปเดินตลาดซื้อวัตถุดิบมาทำขาหมูตุ๋นพะโล้ให้สามีทานเสียหน่อย แท้ๆเชียว" พรึบ! ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าอย่างเงียบเชียบ กู้เฉิงก้าวขาเข้ามาโอบเอวบางของภรรยาเอาไว้ด้วยมือข้างเดียวอย่างเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ สายตาคมกริบดุจพญาอินทรีไม่ได้มองไปที่ประตูซึ่งกำลังจะพังแหลมิพังแหล่เลยแม้แต่น้อย เขาก้มลงมองตัวเลขในสมุดบัญชีด้วยสายตาอ่อนโยน ก่อนจะเหลือบมองภรรยาคนเก่งด้วยความภูมิใจที่ฉายชัดในแววตา "ปล่อยให้พวกเขาเห่าไปเถอะค่ะที่รัก..." เสียงทุบประตูดังลั่นแต่กู้เฉิงกลับเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลชวนใจละลาย "บ้านหลังนี้เป็นชื่อของคุณ และเงินทุกหยาดหยดในสมุดบัญชีเล่มนี้ก็มาจากมันสมองกับสองมือของคุณ ไม่มีใครหน้าไหนเอาไปได้แม้แต่เหวินเดียว ถ้าพวกเขาอยากพังประตูนัก ผมก็แค่ต้องแจ้งข้อหาบุกรุกและทำลายทรัพย์สินทางราชการ... อ้อ หรือจะแถมข้อหาก่อความเดือดร้อนรำคาญใจให้ภรรยาผมดีล่ะครับ?" คำว่า 'ครับ' จากปากสามีรูปหล่อทำให้หลินเยว่ต้องค้อนให้อย่างหมั่นไส้เล็กน้อย เจ้าตัวโตนี่นะ เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นทำตัวเป็นท่านพันเอกผู้เคร่งขรึมและเยือกเย็นจนคนเกรงกลัวทั้งค่าย แต่พออยู่กันสองต่อสองทีไร กลับแปลงร่างเป็นลูกสุนัขตัวใหญ่ที่คอยออดอเซ็นและคลั่งรักเธอเสียยิ่งกว่าอะไรดี "พูดจาเหลวไหลนะคะ กู้เฉิง... คุณรีบไปเปิดประตูเให้พวกเขาเข้ามาเถอะค่ะ ขืนปล่อยให้ทุบต่ออีกนิด ประตูบ้านราคาแพงที่เราเพิ่งเปลี่ยนใหม่คงได้พังลงมาจริงๆ เสียก่อน" หลินเยว่เอ่ยปรามเบาๆ แต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากกลับฟ้องชัดเจนว่าเธอกำลังสนุกกับละครฉากใหญ่ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น กู้เฉิงพยักหน้ารับอย่างตามใจภรรยาไม่มีผิดเพี้ยน เขายืดตัวตรงเต็มความสูง รัศมีกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกมาจากร่างกายทันทีจนบรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด ขายยาวก้าวฉับๆ ไปที่ประตูไม้แล้วกระชากเปิดออกอย่างแรง! โครม! แรงเหวี่ยงจากการกระชากประตูออกกะทันหันทำให้นางหวังที่กำลังเงื้อมือเตรียมทุบซ้ำเสียหลักถลาเซถلاءเข้าไปด้านในเกือบล้มหน้าคะมำ หากไม่มีร่างของญาติผู้พี่คอยคว้าไหล่เอาไว้ทัน นางคงได้นอนจ้ำอ้าวอยู่บนพื้นบ้านปูนซีเมนต์ขัดมันเป็นที่น่าอับอายขายขี้หน้าไปแล้ว "อี... อีลูกสะใภ้ตัวดี! แกกล้าดียังไงถึงปล่อยให้ฉันยืนตากแดดรอนานขนาดนี้! แล้วแก แกมันไอ้ลูกเนรคุณ กู้เฉิง! แกเห็นเมียดีกว่าแม่ตัวเองหรือไงวะ!" นางหวังแผดเสียงแหลมปรี๊ดขึ้นทันทีที่ทรงตัวได้ ใบหน้ายับย่นตามวัยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและโลภโมจันทา ดวงตาตี่เล็กกวาดมองไปทั่วห้องโถงที่ตกแต่งอย่างสะอาดสะอ้านและหรูหรากว่าบ้านทุกหลังในย่านนี้ ยิ่งเห็นปึกธนบัตรกองโตบนโต๊ะทำงานของหลินเยว่ ดวงตาของนางก็ยิ่งวาววับเป็นประกายด้วยความอยากได้ หลินเยว่ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม นางจัดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนและกระโปรงทรงสอบสีเข้มให้เข้าที่ ใบหน้ารูปไข่แต่งแต้มด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ ทว่าแววตากลับเยียบเย็นจนนางหวังถึงกับสะท้านเฮือกโดยไม่รู้ตัว "คุณแม่มาหาพวกเราถึงที่นี่แต่เช้า มีธุระสำคัญอะไรหรือคะ? หรือว่าเงินเบี้ยเลี้ยงที่สามีฉันส่งไปให้ใช้ทุกเดือนมันยังไม่พอละลายความโลภของคุณแม่กันแน่?" น้ำเสียงใสราวกระดิ่งแก้วเอ่ยขึ้นอย่างไม่ไว้หน้า ทำให้บรรดาญาติๆ ที่ตามมาส่งเสียงฮือฮากันยกใหญ่ "นัง... นังเด็กปากดี!" นางหวังชี้หน้าหลินเยว่ด้วยความโกรธจัด "แกอย่ามาทำไขسแดงกลบเกลื่อนนะ! ทุกคนในตระกูลกู้เขารู้กันหมดแล้วว่าแกแอบไปเปิดโรงงานแปรรูปอาหารและร้านค้าส่งในเมืองโดยไม่บอกกล่าว แถมยังกว้านซื้อที่ดินแปลงใหญ่ในย่านการค้าอีก เงินตั้งมากมายพวกนี้มันควรจะเป็นสมบัติส่วนกลางของตระกูลกู้! แกมันอีตัวกินบนเรือนขี้รดบนหลังคา เอาทรัพย์สินของครอบครัวเราไปหากินคนเดียวแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน!" คำพูดไร้ยางอายของนางหวังทำให้หลินเยว่เกือบจะหลุดหัวเราะออกมาดังๆ สมบัติส่วนกลางงั้นหรือ? ตั้งแต่เธอกับกู้เฉิงแต่งงานกันมา ครอบครัวฝ่ายชายมีแต่จะคอยสูบเลือดสูบเนื้อและส่งคนมาไถเงินไม่เว้นแต่ละวัน หากไม่ใช่เพราะเธอมียีนระบบมิติลับคอยสนับสนุนสินค้าคุณภาพดีและสมองนักธุรกิจมือทองจากศตวรรษที่ 21 ป่านนี้เธอกับกู้เฉิงคงถูกคนพวกนี้สูบจนหมดตัวกลายเป็นขอทานข้างถนนไปนานแล้ว "คุณแม่พูดเกินไปหน่อยกระมังคะ?" หลินเยว่ก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน หยิบสมุดบัญชีเล่มหนาขึ้นมาถือไว้ในมือ พลางพลิกเปิดหน้ากระดาษอย่างใจเย็น "ทรัพย์สินทั้งหมดที่ท่านเห็นตรงนี้ ไม่เคยมีสักหยดหยาดที่เป็นเงินของตระกูลกู้เลยแม้แต่เหวินเดียว... เงินทุนก้อนแรกมาจากการค้าขายด้วยน้ำพักน้ำแรงของฉันเอง และโรงงานที่ท่านพูดถึง ก็ถูกสร้างขึ้นถูกต้องตามกฎหมายทุกประการ มีใบอนุญาตจากทางการและเสียภาษีถูกต้องครบถ้วนทุกบาททุกสตางค์" "เหลวไหล! แกเป็นแค่ผู้หญิงแต่งเข้าบ้าน จะมีปัญญาหาเงินมากมายขนาดนี้ได้ยังไง! แกต้องแอบยักยอกเงินเดือนของกู้เฉิงไปลงทุนแน่ๆ!" นางหวังยังคงดึงดันตะโกนเถียงสุดเสียง โดยมีบรรดาญาติๆ คอยพยักหน้าสนับสนุนลูกคู่ กู้เฉิงที่ยืนกอดอกเงียบมานานขยับตัวเล็กน้อย รัศมีกดดันระดับพันเอกสนามรบถูกปลดปล่อยออกมาเต็มพิกัดจนทุกคนในห้องรู้สึกหายใจไม่ออก เขากวาดสายตาคมปลาบมองมารดาและญาติๆ ทีละคนด้วยความเย็นชา "เงินเดือนของผมทุกบาททุกสตางค์ โอนเข้าบัญชีส่วนตัวของหลินเยว่ตั้งแต่วันแรกที่เราจดทะเบียนสมรสแล้วครับ... และเธอก็เป็นคนดูแลค่าใช้จ่ายในบ้านทั้งหมด รวมถึงเงินที่ผมส่งไปให้คุณแม่ใช้จ่ายอย่างไม่ขาดตกบกพร่องตลอดปีที่ผ่านมา ถ้าคุณแม่ยังกล้าพูดจาใส่ร้ายภรรยาของผมด้วยความเท็จอีกแม้แต่คำเดียว ผมคงต้องใช้สิทธิ์ตามกฎหมายทหารในการฟ้องร้องข้อหาหมิ่นประมาทและบุกรุกเค้าสถานอย่างจริงจังแล้วล่ะครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เฉียบขาดดุจคมมีดทำให้นางหวังถึงกับหน้าซีดเผือด นางไม่คิดว่าบุตรชายแท้ๆ จะกล้าหักหน้าตนเองต่อหน้าญาติสนิทมิตรสหายเพื่อปกป้องผู้หญิงคนนี้ขนาดนี้ "แก... ไอ้ลูกอกตัญญู! แกมันหลงเมียจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วใช่ไหม!" นางหวังกรีดร้องออกมาด้วยความคับแค้นใจ ทว่าก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านี้ เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงเคาะรองเท้าคอมแบทดังรัวขึ้นจากด้านนอกระเบียงทางเดินเสียก่อน ตึง! ตึง! ตึง! ทุกคนในห้องสะดุ้งเฮือก หันขวับไปมองที่ประตูทางเข้าพร้อมกันด้วยความตกใจ ทหารยศนายพันอีกคนหนึ่งในชุดเครื่องแบบเต็มยศ พร้อมด้วยเจ้าหน้าที่รัฐฝ่าย(พาณิชย์)และตำรวจประจำเขตอีกสองนายก้าวเข้ามาด้านในอย่างรวดเร็ว สีหน้าของนายทหารนายนั้นเคร่งเครียดและจริงจังเป็นอย่างมาก "ผู้พันกู้เฉิง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" นายทหารชั้นประทวนรีบทำความเคารพอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันมามองหลินเยว่ด้วยสายตาซับซ้อน "มีคำสั่งด่วนที่สุดจากส่วนกลาง... ผลประกอบการไตรมาสแรกของคุณหลินเยว่ถูกตรวจสอบพบความผิดปกติครั้งใหญ่!" ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องโถงทันที นางหวังเบิกตากว้างด้วยความสะใจ นึกว่าในที่สุดกรรมก็ตามทันลูกสะใภ้ตัวแสบเสียที ขณะที่หลินเยว่ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ ระบบมิติลับของเธอตรวจสอบความถูกต้องมาอย่างดีเยี่ยม ไตรมาสแรกนี้ทำกำไรมหาศาลจนเป็นที่จับตามอง แต่มันจะไปมีความผิดปกติอะไรได้? กู้เฉิงก้าวเข้าไปบังหน้าภรรยาเอาไว้ทันที สายตาดุดลพินิจเจ้าหน้าที่ด้วยความระแวดระวัง "มีความผิดปกติอะไร? ชี้แจงมาให้ชัดเจน" นายทหารหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ก่อนจะยื่นเอกสารตราครุฑสีแดงสดให้กู้เฉิง พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนในห้องถึงกับแทบหยุดหายใจ "ไม่ใช่เรื่องผิดกฎหมายครับผู้พัน... แต่... แต่ท่านผู้นำระดับสูงจากเมืองหลวง มีคำสั่งแต่งตั้งให้บริษัทและโรงงานของคุณหลินเยว่ เป็น 'วิสาหกิจต้นแบบแห่งชาติ' เป็นกรณีพิเศษ และกำลังจะส่งคณะผู้แทนการค้าต่างประเทศเข้ามาตรวจสอบพื้นที่ในอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้านี้แล้วครับ!" คำว่า 'วิสาหกิจต้นแบบแห่งชาติ' กระแทกเข้าโสตประสาทของทุกคนจนเสียงรอบข้างดับวูบลง นางหวังอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความเหลือเชื่อ ขณะที่หลินเยว่หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มมั่นใจและทรงเสน่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง... ดูท่าว่าสงครามธุรกิจในยุค 70 ของเเพทฟอร์มมิติลับนี้ จะเพิ่งเริ่มต้นความสนุกอย่างแท้จริงเสียแล้ว -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอยสนับสนุน "ส้มหวานมิติลับ" มาโดยตลอดนะคะ!