รับมือแม่สามีจอมวายร้าย

"หากท่านแม่คิดจะใช้กระดาษแผ่นเดียวมาข่มขู่ลูกสะใภ้คนนี้ให้ยอมคายผลประโยชน์ที่หามาด้วยหยาดเหงื่อ บอกได้คำเดียวว่า... ท่านประเมินหลินเยว่ผู้นี้ต่ำเกินไปค่ะ" เสียงของฉันเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยกระแสกดดันที่ทำให้บรรยากาศภายในห้องโถงเล็กๆ ของบ้านพักรับรองทหารเงียบสนิทลงในทันที ซองจดหมายสีน้ำตาลที่ได้รับจากชายปริศนาเมื่อครู่ถูกวางลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ อย่างไม่ไยดี กลิ่นอายของความเย็นเยียบแผ่ออกมาจากสายตาของ 'แม่สามีจอมร้าย' ที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวที่แพงที่สุดในบ้าน "แกอย่าได้ปากดีไปหน่อยเลยนังเด็กไร้หัวนอนปลายเท้า!" หวังชุ่ยฮวา แม่สามีของฉันกระแทกถ้วยชาลงบนโต๊ะจนเสียงดังลั่น ดวงตาที่เต็มไปด้วยความโลภจับจ้องไปที่โกดังหลังบ้านผ่านทางหน้าต่าง "แกคิดว่าที่แกอยู่สุขสบาย มีข้าวของกินใช้ไม่ขาดมือเพราะอะไร? ก็เพราะเงินที่ลูกชายฉันส่งมาให้ทั้งนั้น! ในเมื่อตอนนี้แกหาเงินเองได้ แถมยังมีกิจการลับๆ ล่อๆ ที่ใครเขาก็สงสัยกันทั้งเมือง แกต้องแบ่งกำไร 70 เปอร์เซ็นต์มาให้ฉัน เดี๋ยวนี้!" ฉันแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ กอดอกมองหญิงวัยกลางคนที่กำลังสวมบทบาทเป็นปลิงสูบเลือดอย่างสมบูรณ์แบบ มือข้างหนึ่งของฉันเลื่อนไปแตะที่สร้อยข้อมือ—จุดเชื่อมต่อกับมิติลับของฉัน—ที่อยู่ใต้แขนเสื้ออย่างแผ่วเบา ใจของฉันเต้นเป็นจังหวะปกติไร้ซึ่งความตื่นตระหนก เพราะความลับที่นางถืออยู่นั้น สำหรับฉัน มันเป็นเพียงอาวุธทื่อๆ ที่ใช้ทำร้ายใครไม่ได้เลย "ถ้าท่านแม่หมายถึงเรื่องมิติลับ..." ฉันโน้มตัวเข้าไปใกล้ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เริ่มไหวระริกของนาง "ท่านคิดว่ากระดาษแผ่นนั้นจะเอาผิดฉันได้จริงหรือคะ? ในยุคที่ผู้คนยังต้องปากกัดตีนถีบเพื่อหาเศษเสี้ยวของอาหารกิน การที่ลูกสะใภ้คนหนึ่งจะมีช่องทางหาวัตถุดิบมาค้าขาย หากฉันบอกว่ามันคือ 'เส้นสาย' ของลูกชายท่าน... คิดว่าทางการจะเชื่อใคร? เชื่อเอกสารปริศนาที่ไม่มีที่มา หรือจะเชื่อพันเอกกู้เฉิงที่กำลังมีอนาคตไกลในกองทัพ?" หวังชุ่ยฮวาชะงักไป สีหน้าของนางเปลี่ยนจากความมั่นใจเป็นความแค้นเคือง "แก... แกกล้าดึงลูกชายฉันมาเกี่ยวข้องงั้นรึ?" "ทำไมจะไม่ได้ล่ะคะ?" ฉันยิ้มหวาน หยิบซองจดหมายนั้นขึ้นมาเปิดออกช้าๆ ด้านในไม่ได้มีรูปถ่ายหรือหลักฐานการโกงกินอย่างที่นางหวัง แต่มันคือบันทึกรายชื่อสายลับที่พยายามแทรกซึมเข้ามาในเขตทหาร และที่สำคัญ... มันมีลายเซ็นของ 'คนที่ท่านแม่แอบไปคบค้าสมาคมด้วย' ประทับอยู่บนนั้นชัดเจน มือของหวังชุ่ยฮวาสั่นเทา นางรีบคว้าซองจดหมายคืนจากมือฉันด้วยความลนลาน ความเย่อหยิ่งเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด "ท่านแม่คะ... การเป็นแม่ค้ามือทองน่ะ สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่แค่การหาเงิน แต่คือการ 'อ่านเกม' ให้ขาด" ฉันลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินเข้าไปกระซิบข้างหูนางด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็ง "เงินน่ะ ฉันมีให้ท่านเสมอหากท่านทำตัวดีๆ แต่ถ้าท่านคิดจะเอาความลับของฉันไปต่อรองกับพวกขายชาติเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว... อย่าหาว่าลูกสะใภ้คนนี้ใจร้ายเลยนะคะ" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูททหารก็ดังขึ้นจากทางหน้าประตู กู้เฉิงก้าวเข้ามาในบ้านด้วยใบหน้าเรียบเฉยทว่าแผ่รังสีอำมหิตออกมาจนคนในบ้านแทบหยุดหายใจ เขามองมาที่ฉันแวบหนึ่งก่อนจะหันไปสบตากับมารดาของตนเองด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "แม่ครับ..." เสียงทุ้มต่ำของเขาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน "แม่มาทำอะไรที่นี่ในเวลาที่ 'ทางการ' กำลังตรวจสอบพื้นที่นี้พอดีครับ?" หวังชุ่ยฮวาหน้าถอดสีทันที นางพยายามจะเอ่ยปากแก้ตัวแต่กลับพูดไม่ออก ในขณะที่ฉันเหลือบไปเห็นเงาดำของใครบางคนเคลื่อนไหวอยู่นอกหน้าต่าง... คนที่แอบดูอยู่ตั้งแต่ต้นและไม่ใช่ทหารในบังคับบัญชาของกู้เฉิง! ประตูด้านหลังบ้านถูกถีบออกอย่างแรง พร้อมกับชายชุดดำสามคนที่บุกเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ กู้เฉิงคว้าตัวฉันไปกอดไว้แน่นในทันทีขณะที่มืออีกข้างชักปืนออกมารอรับมือ แต่นั่นยังไม่เลวร้ายเท่ากับเสียงที่ดังขึ้นจากหลังบ้าน... เสียงของ 'คนที่ตายไปแล้ว' ของครอบครัวกู้ ที่กำลังเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยที่สุด! ส้มหวานมิติลับขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหลินเยว่ในบทนี้ แล้วมาร่วมลุ้นกันต่อในตอนหน้านะคะ!