ความห่วงใยจากสามี

“กล้าดีอย่างไรถึงบุกเข้ามาในบ้านของฉัน!” เสียงตะโกนก้องของกู้เฉิงไม่ได้มาจากความตื่นตระหนก แต่เป็นน้ำเสียงเยือกเย็นของนักล่าที่พร้อมจะปลิดชีพผู้บุกรุกทุกเมื่อ กระบอกปืนในมือของเขาเล็งตรงไปยังชายชุดดำทั้งสามอย่างมั่นคง ขณะที่ร่างกายกำยำของเขายืนบังฉันไว้มิดชิดราวกับกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันทลายลง กลิ่นอายดินปืนและหยาดเหงื่อจางๆ บนแผ่นหลังของเขาทำให้ฉันใจเต้นแรง แต่สิ่งที่ทำให้นิ้วมือฉันเย็นเฉียบกลับไม่ใช่ชายถือมีดตรงหน้า หากแต่เป็นเสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านลมหนาวจากหลังบ้าน “หลินเยว่... หลานสะใภ้ข้า... เจ้าจำข้าไม่ได้แล้วหรือ?” หัวใจฉันแทบหยุดเต้น ชื่อของชายชราผู้นี้ที่กู้เฉิงเคยบอกว่าเสียชีวิตไปในสงครามเมื่อสิบปีก่อนกำลังดังขึ้นอีกครั้ง แววตาของกู้เฉิงวูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเด็ดขาด เขาไม่หันไปมองต้นเสียง แต่กระซิบผ่านไรฟันลงมาที่ฉัน “อย่าขยับไปไหนเด็ดขาด ถ้าสถานการณ์ไม่ดี ให้หนีไปที่ห้องครัว... ใช้ ‘นั่น’ จัดการพวกเขาซะ” ฉันพยักหน้าเบาๆ พลางส่งผ่านถุงแป้งที่ซ่อนไว้ในมิติลับเข้าไปในมือของเขาเงียบๆ กู้เฉิงชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อสัมผัสได้ถึงของที่ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า แต่นี่ไม่ใช่เวลามาตั้งคำถาม เขาขว้างถุงแป้งนั้นเข้าใส่หน้าผู้บุกรุกคนแรกจนฝุ่นฟุ้งกระจาย ก่อนจะถีบเข้าที่หน้าอกชายคนนั้นจนกระเด็นไปกระแทกผนัง ความโกลาหลเกิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ทว่าท่ามกลางการต่อสู้ กู้เฉิงกลับไม่เคยปล่อยมือจากเอวของฉันเลยแม้แต่นิ้วเดียว เขาปกป้องฉันเหมือนปกป้องของล้ำค่าที่สุดในชีวิต แม้จะมีคำนินทาหนาหูจากชาวบ้านในละแวกนี้ว่า ‘หลินเยว่คือตัวซวยที่นำพาความวุ่นวายมาสู่ตระกูลกู้’ แต่ทุกครั้งที่สายตาของใครสักคนมองมาอย่างเหยียดหยาม กู้เฉิงจะเป็นคนแรกที่ปรายตามองกลับไปด้วยแววตาที่ทำให้คู่สนทนาตัวสั่นเทา “ถ้าใครกล้าแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเส้นผม...” กู้เฉิงเอ่ยเสียงเย็นเยียบในจังหวะที่ซัดหมัดหนักๆ เข้าที่กรามผู้บุกรุกอีกคนจนสลบเหมือด “คนผู้นั้นจะไม่มีวันได้เห็นแสงตะวันในวันพรุ่งนี้” ชายชุดดำคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ก้าวถอยหลังด้วยความหวาดกลัว เขาทิ้งมีดลงพื้นแล้ววิ่งหนีหายไปในความมืดอย่างรวดเร็ว กู้เฉิงไม่ได้ไล่ตาม เขาหันกลับมาประคองใบหน้าของฉันด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ความแข็งกร้าวในดวงตาเมื่อครู่หายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความห่วงใยที่ท่วมท้น “เยว่เอ๋อร์... เจ้าเป็นอะไรไหม? บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?” เขาสำรวจร่างกายฉันอย่างละเอียด สายตาของเขาร้อนแรงจนฉันหน้าร้อนผ่าว “ฉันไม่เป็นไรค่ะ แต่เสียงเมื่อครู่...” ฉันตั้งใจจะถามถึงบุคคลลึกลับหลังบ้าน แต่ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินหลังบ้าน กู้เฉิงหันขวับไปมองพร้อมยกปืนขึ้นอีกครั้ง แต่แล้วร่างของหญิงวัยกลางคนที่มีใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธก็ปรากฏตัวขึ้น เธอคือแม่สามีตัวดีที่มักจะหาเรื่องมาติติงฉันไม่เว้นแต่ละวัน “ไอ้คนทรยศ! แกทำแบบนี้กับคนในครอบครัวได้ยังไง!” แม่สามีแผดเสียงลั่นพร้อมพุ่งเข้ามาจะจิกหัวฉัน แต่กู้เฉิงขยับตัวเข้ามาคั่นกลางทันที “พอได้แล้ว!” เสียงตะคอกของเขาทำเอาแม่สามีชะงัก “ถ้าแม่ยังกล้าทำตัวรังแกภรรยาผมอีก แม้แต่หน้าผมแม่ก็อย่าหวังว่าจะได้เห็นอีกเลย! แม่คิดว่าเรื่องคืนนี้ผมไม่รู้เหรอ? ว่าคนพวกนี้มาตามคำสั่งใคร!” แม่สามีหน้าซีดเผือด “กู้เฉิง... แกจะเข้าข้างเมียนังตัวดีนี่จนลืมแม่ตัวเองหรือไง!” “ถ้าแม่ที่หวังจะให้ลูกชายตัวเองตายคือ ‘แม่’ ที่ผมต้องกตัญญู...” กู้เฉิงแสยะยิ้มที่ทำให้ฉันขนลุก “งั้นผมก็ขอเป็นลูกอกตัญญูดีกว่า!” บรรยากาศในบ้านเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น แต่แล้วเสียงเคาะประตูด้านหน้าบ้านก็ดังขึ้นอย่างแรงตามมาด้วยเสียงตะโกนของหัวหน้าหมู่บ้าน “กู้เฉิง! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! มีคนเห็นว่าบ้านนายพัวพันกับพวกโจรข้ามเขต!” กู้เฉิงหันมาสบตาฉัน แววตาของเขาไม่ได้มีความกังวลแม้แต่น้อย เขากระซิบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่ชวนให้ใจสั่น “เยว่เอ๋อร์ เชื่อใจผมนะ ไม่ว่าข้างนอกจะเป็นใคร ต่อให้ต้องรบกับคนทั้งหมู่บ้าน... ผมก็จะไม่มีวันให้ใครมาพรากคุณไปจากผมได้” เขาก้าวไปเปิดประตูบ้านออกกว้าง ลมหนาวปะทะเข้ามาพร้อมกับแสงไฟจากคบเพลิงของชาวบ้านหลายสิบคนที่ยืนล้อมบ้านไว้ แต่สิ่งที่ทำให้ฉันแทบหยุดหายใจไม่ใช่สายตาอาฆาตของคนพวกนั้น... มันคือเงาร่างของชายชราคนหนึ่งที่เดินออกมาจากหลังกลุ่มชาวบ้าน ใบหน้าของเขาชัดเจนขึ้นภายใต้แสงไฟ... ใบหน้าที่เหมือนกับ ‘พ่อของกู้เฉิง’ ที่ควรจะนอนนิ่งอยู่ในโลงศพเมื่อสิบปีก่อนราวกับแกะ! เขาจ้องมาที่ฉันพร้อมรอยยิ้มที่ซ่อนความลับบางอย่างไว้ ก่อนจะเอ่ยชื่อหนึ่งที่ทำให้ทั้งกู้เฉิงและฉันแข็งค้างไปพร้อมกัน “ลูกชาย... ในที่สุดเจ้าก็เปิดประตูต้อนรับพ่อกลับบ้านเสียที... หรือว่าเจ้าลืมไปแล้วว่าคนที่มีสิทธิ์ในสมบัติชิ้นนี้จริงๆ คือใคร?” ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่ติดตามร่วมลุ้นไปกับกู้เฉิงและหลินเยว่ในตอนนี้นะคะ ส้มหวานมิติลับสัญญาว่าจะรีบมาเฉลยความจริงในตอนหน้าค่ะ!