เปิดกิจการแผงลอย

“จะเอาสมบัติไปไว้ที่ไหนก็ไป แต่ถ้าคิดจะเหยียบเข้ามาในบ้านของฉันเพื่อรังควานสามีกับลูก อย่าหาว่าส้มหวานคนนี้ไม่เตือนนะคะ!” หลินเยว่วางตะหลิวในมือลงบนขอบกระทะเหล็กจนเกิดเสียงดังเคร้ง! ดวงตาเรียวสวยวาวโรจน์ด้วยความเด็ดขาด เธอไม่ได้หันไปมองชายวัยกลางคนที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากกู้เฉิงเปี๊ยบ แต่แผ่รังสีอำมหิตจนบรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบ กู้เฉิงก้าวออกมาจากด้านหลังภรรยา ร่างสูงโปร่งในชุดลำลองแต่ดูภูมิฐานของเขาสร้างแรงกดดันมหาศาล เขาคว้ามือเล็กของหลินเยว่มากุมไว้แน่น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ราบเรียบจนน่าขนลุก “ท่านพ่อ... ประตูบ้านเปิดแล้ว แต่ทางออกไปสู่ความว่างเปล่าก็เปิดกว้างไม่แพ้กัน เชิญท่านกลับไปทางเดิมที่จากมาเถอะครับ ก่อนที่ผมจะลืมไปว่าท่านเคยเป็นใคร” ชายผู้เป็นบิดาชะงักงัน เขาพ่นลมหายใจอย่างขุ่นเคืองก่อนจะตวัดสายตามาที่หลินเยว่ “นังเด็กนี่! มารยาหญิงมันเยอะนักนะ ระวังเถอะ... กู้เฉิงจะเบื่อวันไหนเมื่อไหร่ แกจะไม่มีที่ซุกหัวนอน!” “ขอบคุณที่เตือนนะคะ แต่ถ้าวันนั้นมาถึง สวนผักกับโกดังของฉันก็คงใหญ่พอที่จะเลี้ยงตัวเองได้ โดยไม่ต้องง้อเศษเงินจากใครค่ะ” หลินเยว่ฉีกยิ้มหวานหยด ทว่าแววตาไม่ได้ยิ้มตาม เธอหมุนตัวกลับเข้าสู่ครัวทันที ไม่ให้ค่ากับคนแปลกหน้าที่หวังเข้ามาตักตวงผลประโยชน์ เมื่อเงาของชายผู้นั้นลับตาไป หลินเยว่ถอนหายใจยาวพลางกำมือแน่น เธอรู้ดีว่าเรื่องนี้ยังไม่จบ แต่ตอนนี้... สิ่งที่สำคัญกว่าคือ ‘รายได้’ เช้ามืดวันถัดมา บริเวณหน้าประตูโรงงานผลิตเครื่องจักรขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเหล่าคนงานหิวโหย กลิ่นหอมฟุ้งของแป้งทอดกรอบนุ่มและซาลาเปาไส้หมูสับชุ่มฉ่ำลอยตลบอบอวล “รับซาลาเปาสักลูกไหมคะพี่ชาย? ร้อนๆ แป้งบางไส้แน่น กัดเข้าไปนี่น้ำซุปกระจายเต็มปากเลยนะ!” หลินเยว่ตะโกนเรียกด้วยน้ำเสียงสดใส เธอสวมผ้ากันเปื้อนสีสะอาดตา ดูเป็นแม่ค้ามือทองที่เปี่ยมด้วยพลังงาน กู้เฉิงในคราบผู้ช่วยจอมขยันกำลังตักโจ๊กใส่ถ้วยอย่างทะมัดทะแมง เขาหันมาสบตาภรรยาด้วยรอยยิ้มบางๆ สายตาของเขาไม่ได้มองแค่ลูกค้า แต่มองหลินเยว่ด้วยความคลั่งรักจนคนงานรอบข้างเริ่มเขินแทน “กินช้าๆ นะครับระวังลวกปาก... เดี๋ยวผมเป่าให้” “เฉิงเกอ! นี่มันที่ทำงาน ไม่ใช่ในบ้านนะคะ” หลินเยว่เขินจนแก้มแดงระเรื่อ เธอตีแขนแกร่งเบาๆ ก่อนจะหัวเราะคิกคัก ยอดขายพุ่งกระฉูดจนมือเป็นระวิง เงินหยวนที่หลั่งไหลเข้ามาในกล่องเหล็กใต้โต๊ะเป็นดั่งเสียงดนตรีที่ไพเราะที่สุด “เฮ้ย! นี่มันราคาอะไรกัน ทำไมขายแพงกว่าร้านอาซิ่มข้างซอยตั้งสามเฟิน?” ชายร่างใหญ่คนหนึ่งเดินเข้ามาเคาะโต๊ะเสียงดัง ตามหลังมาด้วยกลุ่มคนที่มีท่าทางหาเรื่อง หลินเยว่ชะงักมือที่กำลังหยิบซาลาเปา เธอเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว “ของที่นี่คุณภาพเกรดพรีเมียมค่ะ หมูเป็นหมู แป้งทำสดใหม่ทุกวัน ถ้าพี่ชอบของถูกแต่ไม่ได้คุณภาพก็เชิญร้านข้างซอยได้นะคะ แต่ถ้าพี่อยากกินของที่คุ้มค่ากับแรงงานที่เสียไปทั้งวัน... สั่งที่นี่ไม่ผิดหวังค่ะ” ชายคนนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมวางเงินแล้วรับซาลาเปาไปกัดคำโต ทันทีที่รสชาติสัมผัสลิ้น แววตาที่เคยก้าวร้าวก็เปลี่ยนเป็นเบิกกว้าง “เออ... อร่อยฉิบหาย! เอามาอีกสอง!” การเปิดกิจการแผงลอยวันแรกดำเนินไปอย่างราบรื่นเกินคาด แม้จะมีอุปสรรคเรื่องราคาบ้างในช่วงแรก แต่ฝีมือระดับเชฟของหลินเยว่ก็เอาชนะใจคนงานได้ไม่ยาก กระทั่งแสงอาทิตย์ยามเย็นเริ่มคล้อยต่ำลง สินค้าก็ขายเกลี้ยงสต็อก “วันนี้เราทำกำไรได้เยอะมากเลยนะเฉิงเกอ!” หลินเยว่สรุปตัวเลขในใจอย่างตื่นเต้น ขณะที่กู้เฉิงช่วยเก็บแผงลอยอย่างเบามือ “ก็เพราะเยว่เอ๋อร์เก่งไงครับ” กู้เฉิงโน้มตัวลงมาประทับจูบเบาๆ ที่ข้างขมับภรรยา ท่ามกลางความเขินอายของพนักงานคนงานที่กำลังเดินกลับบ้าน ทว่า ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจะปิดร้าน รถคันหรูสีดำสนิทก็แล่นมาจอดเทียบฟุตบาท กระจกหน้าต่างเลื่อนลงเผยให้เห็นใบหน้าของผู้หญิงวัยกลางคนที่ดูสง่างามทว่าเย็นชา เธอคือแม่สามีที่หลินเยว่ไม่เคยอยากพบหน้า “กู้เฉิง... กลับบ้านกับแม่เดี๋ยวนี้ มีเรื่องด่วนที่เกี่ยวกับสมบัติชิ้นสุดท้ายที่แกยังไม่รู้... เรื่องที่พ่อของแกไม่ได้บอกความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับ ‘มิติลับ’ ที่ตระกูลกู้ครอบครองมาตลอดหลายสิบปี!” หลินเยว่ถึงกับตัวแข็งทื่อ คำว่า ‘มิติลับ’ ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ นี่มันหมายความว่าอย่างไร? ในเมื่อมิติที่เธอมีอยู่มันคือความลับที่ติดตัวเธอมาจากการทะลุมิติ... แล้วทำไมตระกูลกู้ถึงได้พูดถึงเรื่องนี้ด้วย? ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ส้มหวานคนนี้เสมอนะคะ!