ศัตรูหมายเลขหนึ่ง

"ถ้าแกยังไม่หยุดพ่นคำว่ามิติลับออกมาจากปากเน่าๆ ของแก ฉันสาบานว่าถ้วยน้ำแกงร้อนๆ นี่จะไม่ได้อยู่ในถาด แต่จะไปราดอยู่บนหน้าแกแทน กู้ฮุ่ยหลัน!" หลินเยว่วางถ้วยน้ำแกงลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงกระแทกของถ้วยดังกังวานไปทั่วร้านอาหารเล็กๆ ที่เธอเช่าไว้ขายของป่าแปรรูป ดวงตาคมกริบของหญิงสาวจ้องเขม็งไปยังแม่สามีที่นั่งลอยหน้าลอยตาอยู่ตรงข้าม กลิ่นอายความเย็นเยียบแผ่ออกจากร่างของหลินเยว่จนลูกค้าโต๊ะข้างๆ ถึงกับวางตะเกียบแล้วรีบขยับหนี กู้ฮุ่ยหลันแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาจ้องมองสะใภ้รองด้วยความริษยาที่ปิดไม่มิด "กลัวหรือไงหลินเยว่? คนทำตัวลับๆ ล่อๆ มักจะมีอะไรที่กลัวความจริงเสมอ ฉันก็แค่พูดลอยๆ ในตระกูลกู้เรามีตำนานเล่าขานเกี่ยวกับมิติลับที่ให้พรแก่ผู้ครอบครอง... หรือว่าที่ร้านของแกขายดีเป็นเทน้ำเทท่า ขนมอบกรอบรสชาติแปลกใหม่นั่น จะไม่ได้มาจากฝีมือแก แต่มาจาก 'ที่นั่น' กันล่ะ?" หลินเยว่แค่นยิ้มมุมปาก ความคิดในหัวแล่นฉิวราวกับติดปีก เธอรู้อยู่เต็มอกว่าหญิงตรงหน้ากำลังโยนหินถามทางเพื่อหาผลประโยชน์ แต่คำว่า 'มิติลับ' ที่ออกจากปากคนระดับนี้ มันไม่ใช่แค่เรื่องงมงายทั่วไป แต่มันคือการพุ่งเป้ามาที่ความลับสุดยอดของเธออย่างจงใจ "ถ้าแม่ว่างมาก ก็ไปจัดการเรื่องร้านขายของชำที่กำลังจะเจ๊งของแม่เถอะค่ะ อย่าเอาเวลามานั่งเพ้อเจ้อเรื่องนิยายปรัมปราที่นี่ ร้านของฉันสะอาดตาพอที่จะไม่ต้องรับฟังขยะจากปากใคร" หลินเยว่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกคำพูดหนักแน่นและเชือดเฉือน "แก!" กู้ฮุ่ยหลันตบโต๊ะดังปัง ก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "ได้! งั้นก็คอยดูเถอะ ว่าร้านที่สะอาดตาของแก จะยังเปิดขายได้อีกนานแค่ไหน ในเมื่อมีคนเขาหมั่นไส้แกจนอยากจะเผาร้านทิ้งตั้งหลายคน!" กู้ฮุ่ยหลันสะบัดหน้าเดินออกไปทิ้งไว้เพียงความเงียบที่กดดัน หลินเยว่ถอนหายใจยาว ก่อนจะหันไปเห็นป้าหวังแม่ค้าขายผักข้างๆ ที่ยืนทำหน้าเลิ่กลั่กอยู่หน้าร้าน "หนูหลิน... ป้าว่าช่วงนี้หนูระวังตัวหน่อยเถอะ" ป้าหวังกระซิบเสียงสั่น "เมื่อกี้ก่อนที่แม่สามีหนูจะมา มีคนจากตลาดฝั่งตะวันออกกลุ่มหนึ่งมาด้อมๆ มองๆ แถวนี้ พวกนั้นดูไม่ใช่คนทำมาหากินปกติ และดูเหมือนจะถือของมีคมอยู่ใต้เสื้อด้วย" หลินเยว่ขมวดคิ้ว "ฝั่งตะวันออก? พวกที่ขายสินค้าเกษตรรายใหญ่ใช่ไหมคะป้า?" "ใช่... พวกนั้นไม่พอใจที่ยอดขายหนูพุ่งทะลุเป้าจนลูกค้าฝั่งนั้นหายหมด พวกเขาหาว่าหนูใช้กลโกงหรือเล่นของ..." หลินเยว่ไม่ได้ฟังต่อ ความคิดของเธอพุ่งไปที่โกดังในมิติที่มีสินค้าล็อตใหญ่รอการระบายออกอยู่ หากวันนี้เธอพลาดท่า ความลับเรื่องมิติอาจถูกเปิดโปง หรือไม่ก็ร้านของเธออาจกลายเป็นเถ้าถ่าน ตกเย็น กู้เฉิงเดินเข้ามาในร้านด้วยชุดเครื่องแบบทหารที่ยังไม่ได้เปลี่ยน เขามองภรรยาที่นั่งเหม่ออยู่หน้าเคาน์เตอร์ด้วยสายตาอ่อนโยน กลิ่นอายความเคร่งขรึมของพันเอกหนุ่มละลายหายไปทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของหลินเยว่ "เหนื่อยหรือเปล่าครับ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับมือหนาที่เอื้อมมาลูบผมของเธออย่างเบามือ หลินเยว่เงยหน้ามองสามี ดวงตาที่เคยเข้มแข็งเริ่มสั่นไหวเล็กน้อย "กู้เฉิง... คุณคิดว่าความลับบางอย่าง ถ้ามันถูกเปิดเผยออกมา จะมีทางรักษาครอบครัวของเราไว้ได้ไหม?" กู้เฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงเธอเข้ามากอดแน่น "ไม่ว่าจะเป็นความลับแบบไหน ผมจะไม่มีวันปล่อยให้ใครมาทำร้ายคุณ ต่อให้ต้องงัดกับใคร หรือแม้แต่คนในตระกูลกู้เองก็ตาม" ขณะที่หลินเยว่กำลังจะผ่อนคลายลง เสียงประตูกระจกหน้าร้านก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรง พร้อมกับเสียงตะโกนที่ทำเอาหัวใจของทั้งคู่กระตุกวูบ "หลินเยว่! ออกมาเดี๋ยวนี้! ถ้าแกไม่เอาสูตรลับมามอบให้พวกเรา วันนี้อย่าหวังว่าจะได้เปิดร้านอีกเลย!" กลุ่มชายฉกรรจ์ห้าคนยืนเรียงรายอยู่หน้าร้าน หนึ่งในนั้นคือหัวหน้าตลาดฝั่งตะวันออกที่กู้ฮุ่ยหลันเพิ่งจะไปพบเมื่อเช้า ทว่าที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือในมือของกู้ฮุ่ยหลันที่ยืนอยู่ข้างหลังกลุ่มชายเหล่านั้น เธอกำลังถือสมุดบันทึกเก่าๆ เล่มหนึ่งที่หลินเยว่จำได้ดีว่ามันคือไดอารี่ที่เธอเคยทำหายไปจากในมิติ! ไดอารี่เล่มนั้น... มันหลุดออกมาจากมิติได้อย่างไร และทำไมมันถึงไปอยู่ในมือของศัตรูหมายเลขหนึ่งของเธอได้? ส้มหวานมิติลับขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหลินเยว่มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ