กลยุทธ์การขายแบบฉบับแม่ค้ามือทอง

“ถ้าจะขายของให้ได้กำไรในยุคที่คนยังมีกินแค่พอประทังชีวิตแบบนี้ สิ่งแรกที่ต้องทำคือ ‘เปลี่ยนสินค้าให้เป็นความต้องการ’ ไม่ใช่แค่ขายสิ่งที่เขามี แต่ต้องขายสิ่งที่เขาอยากจะมีต่างหากค่ะพี่สะใภ้” หลินเยว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใส ทว่าแววตาของเธอกลับคมกริบ เธอวางแผนผังการตลาดที่วาดลงบนกระดาษห่อของชำรุดไว้บนโต๊ะไม้เก่าๆ ท่ามกลางสายตาไม่เข้าใจของบรรดาแม่ค้าในตลาดมืดที่เริ่มหันมามองด้วยความสนใจ นางจาง—ศัตรูหมายเลขหนึ่งที่คอยจ้องจะกัดกินผลประโยชน์ของเธอยืนกอดอกพิงเสาไม้ มองดูหลินเยว่ด้วยสายตาเหยียดหยาม มุมปากที่ทาลิปสติกสีแดงก่ำจนดูน่ากลัวของนางกระตุกยิ้ม ก่อนจะโยนสมุดปกหนังเล่มเก่าลงบนโต๊ะ “กลยุทธ์การขายงั้นรึ? ไร้สาระ! ของพวกนี้มันก็แค่เศษขยะที่เจ้าเอามาจากไหนไม่รู้” นางจางเว้นจังหวะ ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะปกไดอารี่ที่หลินเยว่ทำหายไปในเหตุการณ์ปะทะกันคราวก่อน “แล้วไดอารี่เล่มนี้ล่ะ? ทำไมถึงมีชื่อของ ‘คนตาย’ เขียนระบุไว้ในนี้ด้วย? เจ้ามีความลับอะไรปิดบังสามีที่เป็นถึงพันเอกอย่างกู้เฉิงอยู่กันแน่ หลินเยว่?” หลินเยว่ชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง ไดอารี่เล่มนั้น... มันควรจะอยู่ในโกดังในมิติลับของเธอ มันออกมาอยู่ในมือของนางจางได้อย่างไร? ในขณะที่สมองของเธอกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายของความอันตรายก็พุ่งเข้าปะทะ “ไดอารี่ของส่วนตัวที่ถูกเก็บไว้ในที่มิดชิดที่สุดในบ้าน... ไฉนถึงมาอยู่ในมือคนนอกได้ง่ายดายนักล่ะคะ หรือว่าพี่สะใภ้แอบย่องเข้าบ้านข้าเพื่อขโมยของ?” หลินเยว่ตอกกลับทันควัน ไม่ปล่อยให้ความตื่นตระหนกแสดงออกมาทางสีหน้า เธอเลือกที่จะ ‘รุก’ แทนการ ‘ถอย’ นางจางหน้าเสียไปวูบหนึ่ง ก่อนจะเค้นเสียงหัวเราะ “ข้าก็แค่เก็บได้ระหว่างทางต่างหาก!” “งั้นก็ดีค่ะ ในเมื่อเก็บได้ก็นำไปคืนเจ้าของซะนะคะ เพราะถ้าเนื้อหาในนั้นรั่วไหลออกไป... ข้าเกรงว่าคนที่จะไม่ได้มีชีวิตอยู่รอดไปถึงวันพรุ่งนี้ อาจไม่ใช่แค่ข้าคนเดียว” หลินเยว่โน้มตัวเข้าไปใกล้ กดเสียงให้ต่ำและทรงพลัง “เพราะต่อให้ข้ามีวิธีแปลกๆ ในการค้าขาย แต่กู้เฉิงเขาก็พร้อมจะปกป้องภรรยาของเขาด้วยวิธีที่ ‘ดิบเถื่อน’ กว่าข้าหลายเท่า คุณคงไม่อยากลองทดสอบความอดทนของพันเอกหน่วยรบพิเศษหรอกใช่ไหมคะ?” นางจางชะงัก ใบหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด เธอจำต้องวางไดอารี่เล่มนั้นลงอย่างไม่เต็มใจนัก ก่อนจะเดินกระแทกเท้าออกไปจากกลุ่มคน หลินเยว่รีบกวาดไดอารี่ลงกระเป๋า หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนกลองรบ เธอไม่มีเวลามานั่งกังวลกับเรื่องไดอารี่ในตอนนี้ กองสินค้าจากมิติลับจำนวนมหาศาลกำลังรอการระบายออกสู่ตลาดเพื่อสร้างฐานอำนาจทางเศรษฐกิจ เธอต้องเปลี่ยนกลยุทธ์ใหม่ “เอาล่ะค่ะทุกคน!” หลินเยว่หันมาสนใจกลุ่มแม่ค้าที่ยืนงงอยู่ “เราจะไม่ขายแค่ผ้าหรือน้ำตาล แต่เราจะขาย ‘ความสุข’ ที่ทุกคนในยุคนี้ขาดแคลน!” เธอดึงกล่องสบู่หอมที่ทำจากสารสกัดจากฟาร์มมิติลับออกมา กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วตลาดจนคนที่เดินผ่านไปมาต้องหยุดกะทันหัน เธอไม่รอให้ลูกค้าถาม แต่เริ่ม ‘สาธิต’ ทันทีโดยการนำผ้าชุบน้ำเช็ดมือให้ลูกค้าคนหนึ่งจนสะอาดหมดจดและหอมฟุ้ง “นี่คือ ‘สบู่ถนอมผิว’ ใครที่ใช้แล้วจะดูอ่อนเยาว์และสะอาดสะอ้านเหมือนคุณนายในเมืองใหญ่ ใครซื้อตอนนี้ ข้าแถม ‘สูตรลับการปรุงอาหารให้อร่อย’ ที่ไม่มีใครเคยรู้ให้ฟรีๆ หนึ่งแผ่นค่ะ!” การตลาดแบบผูกมัด (Bundling) และการสร้างความแตกต่าง (Differentiation) เริ่มทำงาน ผู้คนเริ่มเบียดเสียดกันเข้ามาจากทุกทิศทาง จากที่เคยต้องแอบขายหลบๆ ซ่อนๆ ตอนนี้หน้าแผงของหลินเยว่กลับกลายเป็นจุดรวมตัวที่คึกคักที่สุดในตลาดมืด ในขณะที่หลินเยว่กำลังสนุกกับการนับเงิน กู้เฉิงก็ก้าวเข้ามาในตลาดด้วยชุดเครื่องแบบทหารที่รีดเรียบกริบ สายตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ภรรยาตัวน้อยที่กำลังยิ้มหวานให้ลูกค้า เขาไม่ได้เดินเข้าไปห้าม แต่ยืนกอดอกดูด้วยความภาคภูมิใจ มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่ทำเอาสาวๆ ในตลาดต่างพากันใจเต้นแรง ทว่า... ทันใดนั้น กู้เฉิงก็ขมวดคิ้วแน่น มือหนาเอื้อมไปแตะที่ซองปืนข้างเอวโดยสัญชาตญาณ สายตาของเขาจ้องเขม็งไปยังชายแปลกหน้าที่แอบซุ่มอยู่หลังกองลังสินค้า ชายคนนั้นไม่ได้มาเพื่อซื้อของ แต่ในมือกำลังถืออุปกรณ์บางอย่างที่ดูเหมือน ‘เครื่องรับส่งสัญญาณวิทยุ’ ขนาดจิ๋ว กู้เฉิงขยับกายดุจเสือชีตาห์ พุ่งตัวผ่านฝูงชนเข้าไปหาชายปริศนาอย่างเงียบเชียบ ทว่าก่อนที่เขาจะถึงตัว ชายคนนั้นก็เงยหน้าขึ้นและสบตากับเขา พร้อมกับรอยยิ้มที่ชวนให้ขนลุก “ในที่สุด... ข้าก็เจอตัว ‘ต้นตอ’ ของสินค้าที่มาจากที่ที่ไม่ควรมีอยู่จริงเสียทีนะ... คุณพันเอก” ชายปริศนาเอ่ยทิ้งท้ายก่อนจะจุดไฟแช็กในมือที่เชื่อมต่อกับระเบิดควันลูกเล็กๆ ขว้างลงบนพื้น! ท่ามกลางหมอกควันสีเทาที่ปกคลุมตลาด หลินเยว่ได้ยินเสียงกระซิบข้างหูจากเงาที่โผล่มาจากไหนไม่ทราบ “อย่าคิดว่าไดอารี่เล่มนั้นคือความลับเดียวที่คุณมี หลินเยว่... เพราะคนที่ขโมยมันไป ไม่ใช่นางจาง แต่เป็น ‘พวกเรา’ ที่เฝ้าดูคุณอยู่ตั้งแต่วันแรกที่ข้ามมิติมา!” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับส้มหวานมิติลับนะคะ!