มื้อค่ำที่อบอุ่น

“ถ้าคุณยังเอาแต่จ้องจานเนื้อตุ๋นแบบนั้นแทนที่จะกิน มันคงไม่กระโดดเข้าไปในปากคุณเองหรอกนะคะ กู้เฉิง” หลินเยว่เอ่ยขึ้นพลางเลิกคิ้วมองสามีหมาดๆ ของเธอ ที่เอาแต่นั่งหลังตรงเป๊ะราวกับกำลังเข้าแถวรับคำสั่งในกองทัพ ทั้งที่บนโต๊ะไม้ตัวเก่ามีอาหารส่งกลิ่นหอมฟุ้งของพะโล้สูตรพิเศษที่เธอแอบดึงวัตถุดิบมาจากมิติลับในโกดัง กู้เฉิงชะงัก สายตาคมกริบที่เคยใช้จ้องศัตรูในสนามรบเปลี่ยนเป็นความประหม่าจางๆ เขาไม่ได้มองจานอาหาร แต่มองหญิงสาวตรงหน้าที่วันนี้มัดผมหางม้าสูง เผยให้เห็นลำคอระหงและใบหน้าที่ดูสดใสขึ้นผิดหูผิดตาหลังจากการค้าขายที่ประสบความสำเร็จมาตลอดสัปดาห์ “ผมแค่... กำลังคิดว่า มันดูน่ากินเกินไป จนไม่กล้าแตะ” เขาตอบเสียงทุ้มต่ำ ดวงตาคู่คมจดจ้องที่ริมฝีปากของภรรยาครู่หนึ่งก่อนจะเบนไปที่ชามข้าว “โกหกค่ะ” หลินเยว่หัวเราะเบาๆ พลางคีบชิ้นเนื้อติดมันนุ่มๆ วางลงในชามของเขา “คุณแค่กำลังรวบรวมความกล้าที่จะถามเรื่อง ‘ของแปลก’ ในโกดังของฉันใช่ไหมล่ะคะ?” บรรยากาศในห้องครัวเล็กๆ เปลี่ยนไปในทันที ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงฟืนปะทุในเตาไฟ กู้เฉิงชะงักมือที่กำลังถือตะเกียบ เขาวางมันลงช้าๆ พลางโน้มตัวมาข้างหน้า ความเข้มงวดที่เคยเป็นเกราะป้องกันค่อยๆ สลายไป เหลือเพียงแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยอันซับซ้อน “เยว่เยว่ ผมไม่สนหรอกว่าคุณมีของพวกนั้นมาจากไหน หรือคุณมีวิธีหาเงินที่เหนือชั้นอย่างไร สิ่งที่ผมกังวล... คือถ้าแม่ผมรู้เข้า เรื่องมันจะไม่จบแค่การด่าทอธรรมดา” กู้เฉิงลดเสียงลงจนแทบกระซิบ “ผู้หญิงคนนั้นไม่เคยพอ และตอนนี้เธอเริ่มสงสัยแล้วว่าทำไมบ้านเราถึงมีกินมีใช้ดีขึ้นผิดหูผิดตา” หลินเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง เธอรู้ดีว่าแม่สามีจอมร้ายกาจคนนั้นเป็นอุปสรรคชิ้นโตแค่ไหน นางจ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อพวกเขาตั้งแต่วันแรกที่ย้ายออกมา แต่การที่กู้เฉิงยอมเปิดปากพูดเรื่องนี้อย่างตรงไปตรงมา โดยไม่มีการบังคับหรือคาดคั้น แสดงให้เห็นว่าเขาเริ่ม ‘เลือกข้าง’ อย่างชัดเจนแล้ว “กู้เฉิงคะ” เธอเรียกเขาเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะหลังมือหนาที่วางอยู่บนโต๊ะ ผิวสัมผัสที่หยาบกร้านจากการฝึกทหารทำให้ใจเธอสั่นไหวเล็กน้อย “ถ้าฉันบอกว่าฉันมีความสามารถในการสร้างชีวิตที่ดีให้เราทั้งคู่ คุณจะเชื่อใจฉันไหม? ไม่ใช่ในฐานะสามีภรรยาที่แต่งงานกันเพราะหน้าที่ แต่ในฐานะคู่ชีวิตจริงๆ” กู้เฉิงมองมือน้อยๆ ที่ทาบทับอยู่บนมือของเขา เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ราวกับกำลังตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต ก่อนจะพลิกมือขึ้นกุมมือเธอไว้อย่างแผ่วเบาแต่หนักแน่น “ตั้งแต่วันแรกที่คุณก้าวเข้ามาในชีวิตผม ผมก็ไม่เคยเป็นแค่ทหารที่ทำตามคำสั่งอีกต่อไป” เขาเว้นจังหวะ สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้ง “ผมจะปกป้องคุณ ทั้งจากโลกภายนอกและจากแม่ของผมเอง ต่อให้โลกทั้งใบจะมองว่าคุณแปลกแยกหรือน่าสงสัยแค่ไหน สำหรับผม... คุณคือภรรยา และเป็นหัวใจสำคัญของบ้านหลังนี้” หัวใจของหลินเยว่เต้นรัวราวกับกลองรบ เธอไม่คิดว่าชายหนุ่มที่ดูเย็นชาในตอนแรกจะสามารถพูดประโยคที่ทำให้ใจสั่นได้ขนาดนี้ แต่ก่อนที่บรรยากาศสีชมพูจะอบอวลไปมากกว่านี้ เสียงทุบประตูด้านนอกก็ดังสนั่นหวั่นไหว *ปัง! ปัง! ปัง!* “กู้เฉิง! แกอยู่ในนั้นใช่ไหม! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าแกซ่อนของดีไว้ข้างใน แกต้องแบ่งให้พี่ชายแกบ้างนะ!” เสียงแหลมสูงของแม่สามีดังทะลุประตูเข้ามา พร้อมเสียงโวยวายของบรรดาญาติห่างๆ ที่ตามมาด้วย กู้เฉิงลุกขึ้นยืนทันที รัศมีของพันเอกหนุ่มผู้ดุดันกลับมาปกคลุมร่างอีกครั้ง เขาหันมามองหลินเยว่ที่เตรียมจะลุกขึ้นไปเปิดประตูด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล “อย่าไปเปิด” เขาบอกสั้นๆ ก่อนจะเดินไปคว้าไม้ฟืนข้างเตาไฟไว้ในมือ หลินเยว่เม้มปากแน่น เธอรู้ว่านี่คือบททดสอบสำคัญ หากยอมวันนี้ ต่อไปพวกเขาจะไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบสุข แต่ในขณะที่เธอกำลังจะเดินตามเขาไปที่ประตู เสียงกุกกักจากหน้าต่างด้านหลังบ้านก็ดึงความสนใจของเธอไว้ หน้าต่างห้องครัวค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างแผ่วเบา ไม่ใช่จากฝีมือของแม่สามี แต่เป็นเงาร่างของใครบางคนที่ดูคุ้นตา... คนที่น่าจะอยู่ในคุกของหน่วยงานความมั่นคงไปแล้ว เงาร่างนั้นชะงักเมื่อเห็นกู้เฉิงถือไม้ฟืนยืนหันหลังให้ ก่อนจะหันมาสบตากับหลินเยว่โดยตรง พร้อมกับชูจดหมายฉบับหนึ่งที่มีตราประทับของทางราชการขึ้นมาโบกเบาๆ ราวกับจะบอกว่า ‘เรื่องที่เธอทำไว้กำลังจะถูกเปิดโปง’ หลินเยว่หน้าซีดเผือด จดหมายนั่นไม่ใช่ของแม่สามี แต่มันคือหลักฐานเรื่อง ‘แหล่งที่มาของสินค้า’ ที่เธอเคยได้รับคำเตือนมาตลอดว่ามีคนกำลังจ้องจับผิดอยู่! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับส้มหวานมิติลับนะคะ!