กู้เฉิงใช้เส้นสาย(เพื่อเมีย)

“บอกมาว่าใครเป็นคนส่งข่าว… ถ้าไม่อยากให้ปืนกระบอกนี้ลั่นโดนหัวเข่าแกเสียก่อน” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลกของกู้เฉิง ดังขึ้นในห้องมืดที่ใช้กักตัวชายแปลกหน้าที่แอบสะกดรอยตามหลินเยว่เมื่อเย็นวาน ชายคนนั้นตัวสั่นเทา เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม ทั้งที่อากาศในห้องนี้หนาวเหน็บจนแทบหยุดหายใจ หลินเยว่ที่ยืนกอดอกพิงผนังอยู่มุมห้องขมวดคิ้วมุ่น เธอไม่ได้กลัว แต่ความรู้สึก 'ตัวชาวูบ' ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ยังคงตกค้างในใจ เธอพยายามนึกทบทวนว่ามิติลับของเธอมีช่องโหว่ตรงไหน หรือเธอเผลอปล่อยพิรุธตอนขนสินค้าออกมาจากโกดังให้ใครเห็นเข้า? “ผม... ผมไม่รู้! ผมแค่ทำตามคำสั่งคนในตลาดมืด เขาบอกว่าคุณมีของดีเยอะ ถ้าต้อนให้จนมุม คุณจะยอมคายความลับว่าเอาของพวกนั้นมาจากไหน!” ชายคนนั้นละล่ำละลักตอบ กู้เฉิงไม่ได้รอฟังคำแก้ตัว เขาโน้มตัวลงไปใกล้ กดปลายกระบอกปืนลงบนไหล่ของอีกฝ่ายเบาๆ ทว่าหนักแน่น “คราวหน้า... ถ้าแกยังบังอาจเอาสายตาโสโครกมามองเมียฉันอีก อย่าว่าแต่ตลาดมืดเลย แม้แต่เงาของแกก็อย่าหวังว่าจะได้เหยียบในเมืองนี้” หลังจากจัดการคนขี้ขลาดให้หมดฤทธิ์ กู้เฉิงก็เดินตรงมาหาภรรยา แววตาที่เคยดุดันเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนจนแทบละลาย เขาถือวิสาสะคว้ามือเล็กของหลินเยว่ขึ้นมานวดเบาๆ “อย่าคิดมากเลยนะเยว่เยว่ ที่นี่ไม่ได้มีแค่เราที่รู้เรื่องของดี แค่ต้องมีคนจัดการให้เรียบร้อย... เพื่อให้คุณทำมาค้าขายได้อย่างสบายใจที่สุด” “คุณไปทำอะไรมาคะกู้เฉิง? เรื่องนี้มันดูเหมือนจะมีเงื่อนงำใหญ่กว่าที่ฉันคิด” หลินเยว่เงยหน้ามองสามี ดวงตากลมโตมีความกังวลฉายชัด “ไม่ต้องห่วงค่ะ เรื่องนี้ผมจะจัดการเอง ทั้งคนในตลาดมืด ทั้งแม่ของผมที่คอยแต่จะหาเรื่องคุณ... วันนี้คุณแค่เตรียมตัวไปเปิดร้านให้สวยที่สุดก็พอ ส่วนทางเดินที่จะมีคนมาเกะกะ ผมจะ ‘เคลียร์’ ให้เกลี้ยง” กู้เฉิงยิ้มมุมปาก เป็นยิ้มที่ทำให้หลินเยว่รู้สึกได้เลยว่า ใครก็ตามที่บังอาจคิดร้ายกับเธอหลังจากนี้ คงต้องพบกับหายนะอย่างแน่นอน เช้าวันรุ่งขึ้น ณ ตลาดกลางเมือง บรรยากาศเริ่มคึกคัก หลินเยว่กำลังจัดเรียงสินค้าลงบนแผงไม้อย่างคล่องแคล่ว ทว่าจู่ๆ ร่างท้วมของแม่สามีก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับเสียงแหลมสูงที่ทำเอาคนทั้งตลาดหันมามอง “นี่นังหลิน! แกเอาของพวกนี้มาจากไหน! บอกมานะว่าแอบไปขโมยของหลวงมาขาย! ฉันจะไปแจ้งเจ้าหน้าที่ให้มาลากคอแกเข้าคุกเดี๋ยวนี้!” นางพูดพลางพยายามปัดข้าวของบนโต๊ะให้กระจัดกระจาย หลินเยว่ถอยหลังหลบอย่างใจเย็น เธอไม่ได้โต้ตอบด้วยอารมณ์ แต่เธอกำลังสังเกตเห็นกู้เฉิงที่เดินเลี่ยงออกมาจากมุมตึกพร้อมกับชายในเครื่องแบบสองคน ซึ่งดูเหมือนจะไม่ใช่ตำรวจทั่วไป แต่เป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายความมั่นคงที่ใครเห็นก็ต้องเกรงใจ กู้เฉิงเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างภรรยากับมารดา สายตาที่เขามองผู้ให้กำเนิดนั้นไร้ซึ่งความอบอุ่น “แม่ครับ การใส่ร้ายภรรยาผมโดยไม่มีหลักฐาน มันมีโทษตามกฎหมายนะ ยิ่งตอนนี้สถานการณ์ในเมืองกำลังตึงเครียดด้วย ถ้าแม่ยังอยากมีชีวิตสุขสบายในบ้านพักหลังเก่า ก็กรุณาหยุดทำตัวให้เป็นปัญหา” “แก! ไอ้ลูกไม่รักดี! แกหลงนังนี่จนลืมแม่ตัวเองแล้วหรือไง!” “ผมไม่ได้ลืมครับ... แต่ผมกำลัง ‘ปกป้อง’ ครอบครัวของผม” กู้เฉิงหันไปพยักหน้าให้เจ้าหน้าที่ “รบกวนตรวจสอบใบอนุญาตค้าขายและที่มาของสินค้าให้ชัดเจนด้วยครับ ผมยินดีให้ความร่วมมือเต็มที่ เพื่อความโปร่งใส” เมื่อเห็นเจ้าหน้าที่เริ่มตรวจค้นด้วยท่าทีสุภาพและขยันขันแข็ง แม่สามีก็หน้าถอดสี เพราะเธอรู้ดีว่ากู้เฉิงวางแผนมาอย่างรัดกุมที่สุด ทุกอย่างมีใบอนุญาตถูกต้อง และที่สำคัญ... เบื้องหลังของหลินเยว่ตอนนี้มีคนระดับสูงหนุนหลังอยู่จากการที่กู้เฉิงไปใช้เส้นสายในกองทัพจัดการให้ทั้งหมด “ไม่มีความผิดปกติครับ สินค้าทุกชิ้นถูกต้อง และเป็นร้านค้าที่ได้รับอนุญาตพิเศษจากเขต” เจ้าหน้าที่รายงานเสียงดังให้ทุกคนได้ยิน หลินเยว่ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอหันไปมองกู้เฉิงที่ยืนกอดอกมองเธอด้วยสายตาเป็นประกาย เหมือนเขาจะรู้ว่าเธอเหนื่อยใจเรื่องอะไร เขาจึงยื่นมือมาประคองแก้มเธอไว้แล้วกระซิบเบาๆ “สบายใจแล้วนะ? ต่อไปนี้ไม่มีใครกล้ามารบกวนคุณอีกแล้ว” ทว่าความเงียบสงบยังไม่ทันได้ก่อตัวขึ้นนาน ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่นานก็ก้าวเข้ามาหาหลินเยว่ช้าๆ เขามองสินค้าบนโต๊ะของเธอด้วยสายตาที่แปลกประหลาด ก่อนจะหยิบส้มลูกหนึ่งขึ้นมาพิจารณาแล้วพูดขึ้นว่า “ของดีขนาดนี้ ไม่แปลกใจเลยที่คนเขาตามหา... แต่น่าเสียดายนะ คุณหนูหลิน ของพวกนี้มันไม่ได้มีค่าแค่เงินตรา แต่มันเป็น ‘ของต้องห้าม’ ที่คนบางกลุ่มกำลังตามล่าอยู่” กู้เฉิงขยับตัวบังหน้าภรรยาทันที มือหนาของเขาเอื้อมไปที่เอวเตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งที่อาจเกิดขึ้น แต่ทว่า ชายคนนั้นกลับยื่นนามบัตรใบหนึ่งให้หลินเยว่แล้วทิ้งท้ายประโยคที่ทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเยียบ “คุณคิดว่ามิติลับของคุณปลอดภัยดีหรือเปล่า... ก่อนที่พวกเขาทั้งหมดจะรู้ว่าสิ่งที่อยู่ในนั้น ไม่ใช่แค่สินค้า แต่คือของที่หายสาบสูญไปเมื่อสามสิบปีก่อน!” กู้เฉิงและหลินเยว่สบตากันด้วยความตกใจ เรื่องที่หลินเยว่ปิดบังไว้เป็นความลับที่สุดกลับมีคนรู้เห็น แล้วความลับนี้จะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปในทิศทางไหนกัน? ส้มหวานมิติลับหวังว่าบทนี้จะทำให้รี้ดเดอร์ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ และเตรียมพบกับความเข้มข้นในตอนต่อไปนะคะ!