เปิดร้านวันแรก

"คุณรู้ใช่ไหมว่าถ้าความลับนี้หลุดออกไป คุณจะไม่ได้แค่ถูกสอบสวน แต่มันอาจหมายถึงการหายตัวไปตลอดกาล" กู้เฉิงไม่ได้ขู่ น้ำเสียงของเขาเรียบเรื่อย ทว่าแววตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกลับจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของหลินเยว่ ราวกับจะอ่านทุกอณูความคิดที่เธอกำลังพยายามเก็บงำไว้ มือหนาของเขาวางลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ในห้องครัว บีบกระชับจนเสียงไม้ลั่นเบาๆ หลินเยว่หยุดชะงักมือที่กำลังจัดเตรียมวัตถุดิบสำหรับเปิดร้านวันแรก เธอสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นเครื่องเทศหอมฟุ้งที่เธอนำออกมาจากมิติลับไม่ได้ช่วยให้ใจที่เต้นรัวของเธอสงบลงเลยแม้แต่น้อย "ฉันรู้ค่ะ" เธอตอบสั้นๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ "แต่คุณก็รู้เหมือนกันว่าในยุคสมัยที่อดอยากแบบนี้ การมีทางรอดให้คนของเรามันสำคัญกว่าความปลอดภัยของฉัน... หรือคุณจะบอกว่าสิ่งที่คุณเห็นในโกดังนั่นมันไม่คุ้มค่าที่จะเสี่ยง?" กู้เฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดหัวเราะหึออกมาในลำคอ เขาเดินเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของเขาเกือบจะชิดกับอกของเธอ "คุณมันบ้า หลินเยว่ แต่ก็นะ... ความบ้าของคุณทำให้ผมกลายเป็นคนเห็นแก่ตัวไปเสียแล้ว" เขาไม่ถามต่อว่าของพวกนั้นมาจากไหน หรือเธอทำได้อย่างไร เขาเพียงแค่คว้าผ้ากันเปื้อนมาสวมให้เธอด้วยท่าทางคล่องแคล่ว กลิ่นสบู่สะอาดและไอจางๆ ของความเป็นทหารจากตัวเขาทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ "วันนี้ร้านเปิดวันแรก ถ้าใครกล้ามาหาเรื่องที่หน้าประตูร้าน... ผมจะจัดการเอง" ... บรรยากาศหน้าห้องแถวไม้เก่าๆ ที่ถูกดัดแปลงเป็นร้านอาหารเล็กๆ คึกคักผิดหูผิดตาตั้งแต่ตะวันยังไม่ทันโพล่พ้นขอบฟ้าดี กลิ่นหอมฟุ้งของพะโล้สูตรลับและแป้งทอดกรอบๆ ที่หลินเยว่แอบหยิบมาจากมิติลับลอยอบอวลไปทั่วตรอก ชาวบ้านที่เพิ่งตื่นนอนต่างเดินออกมาดูด้วยความสงสัย "แม่ค้า! นี่เจ้าของร้านคนใหม่หรือ? กลิ่นอะไรน่ะ หอมจนท้องฉันร้องโครกครากแล้วนะ!" เสียงป้าจาง เพื่อนบ้านจอมสอดรู้สอดเห็นตะโกนถาม หลินเยว่แย้มยิ้มสดใส เธอเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนแล้วเดินออกมาเปิดบานพับร้านที่ทำจากไม้ "เชิญเลยค่ะป้าจาง วันนี้เปิดร้านวันแรก มีส่วนลดพิเศษให้คนในซอยด้วยนะคะ!" เพียงแค่ไม่ถึงชั่วโมง ร้านเล็กๆ ของหลินเยว่ก็แน่นขนัดจนไม่มีที่ยืน ลูกค้าไม่ได้มีแค่คนในซอย แต่ยังมีพนักงานโรงงานใกล้ๆ ที่ได้กลิ่นหอมเดินตามกันมาเป็นแถว หลินเยว่ขยับร่างกายว่องไวราวกับแม่ค้ามือทองที่ผ่านการฝึกฝนมานับสิบปี เธอหยิบจับวัตถุดิบที่ผ่านการ 'เพิ่มปริมาณ' จากมิติลับออกมาปรุงอย่างรวดเร็ว อาหารทุกจานที่เสิร์ฟออกไปไม่เพียงแต่รสชาติเยี่ยมยอด แต่วัตถุดิบยังดูสดใหม่ราวกับเพิ่งเด็ดมาจากสวนในเช้านี้ กำไรที่ไหลเข้ามาเป็นกอบเป็นกำทำให้หลินเยว่ใจชื้น แต่ความสำเร็จนี้ก็มีสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองมาด้วยความริษยาอย่างปิดไม่มิด "มันเอาของมาจากไหนเยอะแยะ! เมื่อวานยังเห็นเป็นแค่ร้านร้างอยู่เลย!" เสียงแหลมสูงของแม่สามีจอมร้ายดังขึ้นที่หัวมุมถนน นางเดินตรงดิ่งเข้ามาด้วยท่าทางคุกคาม ในมือถือไม้กวาดเหมือนจะมาหาเรื่องถึงที่ นางหยุดยืนหน้าร้านแล้วกวาดสายตามองไปที่ตะกร้าไข่ไก่และผักสดสีเขียวชอุ่ม "นังตัวดี! แกไปขโมยของรัฐมาขายใช่ไหม! ถึงได้มีของดีๆ แบบนี้มาวางขาย!" ความวุ่นวายหยุดลงทันที ลูกค้าต่างพากันมองหน้ากันด้วยความตระหนก หลินเยว่วางตะหลิวลงบนเตา ใบหน้าของเธอยังคงนิ่งสงบ เธอรู้ดีว่านี่คือบททดสอบที่เธอต้องเผชิญในยุคสมัยนี้ "คุณแม่คะ ถ้าแม่หิวก็เข้ามานั่งกินก่อนได้ค่ะ แต่ถ้าจะมาหาเรื่องกันที่หน้าร้านที่ฉันเพิ่งเปิด... ฉันเกรงว่าลูกค้าท่านอื่นคงไม่พอใจนะคะ" หลินเยว่ตอบเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาดที่ทำให้แม่สามีชะงักไป "แก! นังสะใภ้สารเลว แกกล้าดีอย่างไร..." "ผมว่าคุณควรกลับไปพักผ่อนนะครับ" เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจดังขึ้นจากด้านหลัง กู้เฉิงก้าวออกมาจากมุมมืดของร้าน ชุดเครื่องแบบทหารที่เขาสวมใส่อยู่ทำให้บรรยากาศรอบข้างดูหนักอึ้งขึ้นมาทันที เขายืนบังหน้าหลินเยว่ไว้เหมือนโล่กำบัง สายตาที่เขามองแม่สามีนั้นเย็นเยียบจนอีกฝ่ายถึงกับสะดุ้งเฮือก "กู้เฉิง! แกจะปกป้องนังนี่งั้นเหรอ! แกดูมันสิ ของพวกนี้... มันต้องมีความลับแน่ๆ แกก็รู้!" นางยังคงดึงดัน แต่เสียงเริ่มสั่น หลินเยว่ขยับเข้ามาใกล้กู้เฉิง เธอแอบส่งสัญญาณบางอย่างผ่านสายตา ทว่าในจังหวะนั้นเอง สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นเงาดำสองสามร่างที่ยืนปะปนอยู่ในกลุ่มลูกค้าที่เพิ่งเข้ามาใหม่ ชายฉกรรจ์เหล่านั้นไม่ได้สั่งอาหาร สายตาของพวกเขาจ้องมองมาที่ 'โกดัง' ด้านหลังร้านอย่างไม่ลดละ ไม่ใช่เพราะความหิว แต่เหมือนกำลังตามหาอะไรบางอย่าง หัวใจของหลินเยว่หล่นวูบ เธอเพิ่งรู้ตัวว่าความสำเร็จที่รวดเร็วเกินไปของเธอได้เรียกแขกที่ไม่ได้รับเชิญให้เข้ามาเยือนเสียแล้ว "หลินเยว่..." กู้เฉิงกระซิบเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน มือของเขาสัมผัสที่โคนปืนพกใต้เสื้อคลุม "ดูเหมือนว่าคนของหน่วยข่าวกรองจะเริ่มสงสัยเรื่อง 'เสบียง' ที่เพิ่มขึ้นมาอย่างประหลาดในเขตนี้แล้ว" หลินเยว่ตัวแข็งทื่อ นี่ไม่ใช่เรื่องของแม่สามีอีกต่อไป แต่มันคือเรื่องของตัวตนที่แท้จริงของเธอที่กำลังถูกกดดันให้เปิดเผย... และในวินาทีที่ลูกค้าคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้เคาน์เตอร์ เขาไม่ได้สั่งอาหาร แต่กลับหยิบตราสัญลักษณ์บางอย่างออกมาโชว์ให้เห็นเพียงเสี้ยววินาที "คุณหลินเยว่ครับ... ทางการมีคำถามอยากจะทราบเกี่ยวกับ 'ที่มา' ของสินค้าทั้งหมดในร้านนี้... ตามเราไปที่สถานีสักครู่เถอะครับ" ส้มหวานมิติลับขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้หลินเยว่ในสมรภูมิการค้าและการเอาตัวรอดในยุค 70 นี้ด้วยกันนะคะ