ลูกค้าวีไอพี

“รสชาติแบบนี้... คุณไปเอาวัตถุดิบมาจากไหน?” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นกลางความเงียบของร้านอาหารเล็กๆ ที่ตอนนี้คลาคล่ำไปด้วยผู้คน หลินเยว่วางผ้ากันเปื้อนลงบนเคาน์เตอร์พลางประสานมือไว้ข้างหน้า รอยยิ้มหวานหยดที่มักใช้ตกเหยื่อลูกค้าทั่วไปบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความนิ่งสงบแบบนักธุรกิจผู้กุมความลับ ชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบสีเขียวขี้ม้าที่ดูสะอาดตาแต่เปี่ยมไปด้วยรัศมีน่าเกรงขาม วางตะเกียบลงเบาๆ บนโต๊ะไม้ขัดมัน ดวงตาคมกริบคู่หน้านั้นจ้องมองเธอราวกับจะทะลุเข้าไปถึงวิญญาณ เขาคือหัวหน้าหน่วยงานคลังเสบียงของเมืองที่ใครต่อใครต่างหวาดเกรง เพราะเพียงแค่เขาเอ่ยปากสั่งย้ายใครสักคน คนผู้นั้นก็แทบไม่มีที่ยืนในมณฑลนี้แล้ว “คุณภาพของอาหาร ไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าหาวัตถุดิบมาจากไหนค่ะท่าน” หลินเยว่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น “แต่ขึ้นอยู่กับว่าเรา ‘ปรุง’ อย่างไรด้วยความใส่ใจต่างหาก ท่านพอใจในรสชาติไหมคะ?” กู้เฉิงที่ยืนกอดอกพิงผนังอยู่มุมห้องขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาคมเข้มของเขาส่งกระแสกดดันไปทางกลุ่มผู้ติดตามที่เริ่มขยับเข้าใกล้ภรรยาของเขามากเกินไป มือหนาของเขาวางลงบนซองปืนที่สะโพกอย่างเป็นธรรมชาติ แต่มันคือคำเตือนที่ชัดเจนที่สุดว่า หากใครคิดจะทำอะไรหลินเยว่ เขาพร้อมจะจัดการทันที “ใส่ใจงั้นหรือ...” ท่านหัวหน้าหน่วยแค่นหัวเราะในลำคอ “ในยุคสมัยที่ข้าวสารสักกำมือยังเป็นเรื่องยากลำบาก แม่ค้าตัวน้อยอย่างคุณกลับทำหมูตุ๋นน้ำแดงที่นุ่มจนละลายในปากได้แบบนี้ รู้ไหมว่าถ้าเรื่องนี้ไปถึงหูพวกนักเลงคีย์บอร์ดหรือพวกจ้องจะจับผิด คุณจะลำบากแค่ไหน?” หลินเยว่ไม่สะทกสะท้าน เธอเดินเข้าไปใกล้โต๊ะวีไอพีด้วยท่าทางมั่นใจ “ถ้าดิฉันมัวแต่กลัวความลำบาก ป่านนี้คงไม่มีมื้ออร่อยให้ท่านทานในวันนี้หรอกค่ะ กฎเกณฑ์มีไว้ให้คนทำตาม แต่โอกาสมีไว้ให้คนมองเห็นและกล้าคว้ามันไว้... ดิฉันไม่ได้ทำผิดกฎหมาย ดิฉันเพียงแค่ทำสิ่งที่คนอื่นมองว่าทำไม่ได้ให้เป็นจริง” คำพูดของเธอทำเอาบรรยากาศในร้านเงียบกริบ ลูกค้าโต๊ะอื่นต่างหยุดชะงัก ช้อนส้อมที่เคยกระทบจานชามดังเคร้งคร้างกลับเงียบสนิท กู้เฉิงแอบลอบยิ้มมุมปาก เขาภูมิใจในตัวภรรยาคนนี้เสมอ ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ไหน เธอก็ไม่เคยทำให้เขาผิดหวัง ทว่าความเงียบนั้นถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งที่เดินเข้ามาพร้อมกับความวุ่นวาย แม่สามีของหลินเยว่ก้าวเข้ามาในร้านด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว เธอถือถุงผ้าเก่าๆ ในมือ พร้อมกับประกาศก้องด้วยความมั่นใจ “หลินเยว่! อีลูกสะใภ้ตัวดี! ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าให้ส่งของป่าพวกนั้นไปที่บ้านฉัน ไม่ใช่เอามาขายกินแบบนี้!” นางแผดเสียงดังจนคนทั้งร้านหันมามอง แต่เมื่อสายตาของนางปะทะเข้ากับชายในชุดเครื่องแบบที่นั่งอยู่โต๊ะวีไอพี ร่างของนางก็แข็งค้างไปทันที หลินเยว่ถอนหายใจยาว ดวงตาฉายแววเย็นชา “คุณแม่คะ ตอนนี้ฉันกำลังรับรองลูกค้าวีไอพีอยู่ หากคุณแม่ต้องการจะเคลียร์เรื่องสมบัติเก่าแก่ที่บ้าน ก็เชิญรอข้างนอกก่อนนะคะ” “วีไอพีอะไรกัน! ฉันไม่สน!” แม่สามีสะบัดมือพยายามจะเดินตรงเข้ามาหาหลินเยว่ แต่แล้วชายผู้ทรงอำนาจที่นั่งโต๊ะวีไอพีก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาร่างของเขาบดบังรัศมีของแม่สามีจนมิด “ในเมื่อคุณมีเรื่องต้องสะสางกับภรรยาของพันเอกกู้เฉิง” ท่านหัวหน้าหน่วยกล่าวเสียงเรียบ “งั้นเรามาสะสางเรื่อง ‘การกักตุนสินค้าและขัดขวางการค้าของรัฐ’ ของคุณกันก่อนดีไหมครับ?” ใบหน้าของแม่สามีซีดเผือดลงทันทีที่ได้ยินชื่อตำแหน่งของกู้เฉิง นางลนลานทำถุงผ้าในมือหล่นพื้น สิ่งของข้างในกระจายออกมา มันไม่ใช่สมบัติ แต่มันคือบัตรปันส่วนที่นางแอบปลอมแปลงเพื่อมาขอแลกเปลี่ยนสินค้าของหลินเยว่ด้วยวิธีไม่ชอบธรรม หลินเยว่ก้มลงมองบัตรเหล่านั้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับลูกค้าวีไอพีด้วยรอยยิ้มที่ทำให้กู้เฉิงต้องใจเต้นแรง เพราะเขารู้ดีว่าภรรยาของเขากำลังจะ "เล่นใหญ่" แล้ว “ท่านคะ... ดูเหมือนว่าวันนี้เราจะมีเรื่องให้ต้องบันทึกเป็นประวัติศาสตร์ของร้านแล้วนะคะ” หลินเยว่กล่าวพลางขยิบตาให้สามี ทว่าในวินาทีที่ทุกคนกำลังจดจ้องไปที่บัตรปลอมบนพื้น ประตูกระจกหน้าร้านก็ถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มที่ไม่ใช่คนในพื้นที่ ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เขาตรงดิ่งมาหาหลินเยว่แล้วยื่นเอกสารตราประทับสีแดงฉานให้เธอต่อหน้าทุกคน “คุณหลินเยว่ครับ... คำสั่งด่วนจากหน่วยงานส่วนกลางเรื่องการตรวจสอบแหล่งที่มาของฟาร์มลับของคุณถูกส่งมาถึงเมื่อครู่นี้ พวกเขาต้องการตัวคุณไปสอบสวนที่เมืองหลวงภายในเย็นวันนี้ครับ!” กู้เฉิงก้าวขาฉับๆ มาขวางหน้าภรรยาทันที สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุดันดุจราชสีห์ที่ถูกลบหลู่ ส่วนหลินเยว่ที่เพิ่งอ่านเอกสารจบ ใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนจากความสดใสเป็นความเย็นชาลึกซึ้ง... เพราะคนที่ลงนามในคำสั่งนี้ คือคนเดียวกับที่เธอพยายามหนีมาตลอดชีวิตในร่างเดิม ส้มหวานมิติลับหวังว่านักอ่านทุกท่านจะยังคงเป็นกำลังใจให้หลินเยว่ผ่านพ้นวิกฤตครั้งนี้ไปด้วยกันนะคะ