จดหมายจากบ้านเดิม

“นี่หรือคือของตอบแทนบุญคุณคนที่เลี้ยงดูมาจนโต? เงินทองเต็มบ้าน เต็มกระเป๋า แต่กลับปล่อยให้ญาติพี่น้องต้องกินข้าวต้มก้นหม้ออย่างนั้นรึ!” เสียงแหลมสูงของ ‘ป้าสะใภ้หลี่’ ดังแว่วมาจากหน้าบ้านพักทหาร สร้างความแตกตื่นให้แก่เพื่อนบ้านที่กำลังเดินผ่าน หลินเยว่วางตะกร้าผักสดลงบนโต๊ะไม้ด้วยจังหวะที่นิ่งสนิท เธอไม่ได้รีบร้อนหรือตื่นตระหนก สายตาคมกริบเหลือบมองใบหน้าที่บิดเบี้ยวไปด้วยความโลภของหญิงวัยกลางคนตรงหน้า ก่อนจะหยิบผ้าสะอาดขึ้นมาเช็ดมืออย่างใจเย็น “ป้าคะ... คำว่าบุญคุณที่ว่าเนี่ย คือบุญคุณที่ป้าเคยบังคับให้ฉันแต่งงานกับคนพิการเพื่อเอาเงินก้อนเดียวใช่ไหมคะ?” หลินเยว่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความเย็นชาที่ทำให้อีกฝ่ายชะงักไปครู่หนึ่ง “แก! อีเด็กอกตัญญู! ฉันอุตส่าห์ดั้นด้นมาจากหมู่บ้านไกลๆ เพื่อมาหาแก แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือคำพูดเหยียดหยามแบบนี้หรือ!” ป้าหลี่ตบโต๊ะเสียงดังปัง กวาดสายตามองไปรอบบ้านที่เต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้สมัยใหม่ที่ดูหรูหราเกินฐานะคนยุค 70 ไปมากโข ดวงตาของนางวาวโรจน์ด้วยความอิจฉา “ฉันรู้มาว่าผัวทหารของแกน่ะรวยนักรวยหนา พวกแกมีของดีมีของกินล้นมือ ก็ควรจะแบ่งปันให้ญาติพี่น้องบ้าง ไม่ใช่เก็บไว้กินคนเดียวจนอ้วนพีแบบนี้!” หลินเยว่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอรู้ดีว่าญาติฝ่ายแม่คนนี้ไม่ได้มาเยี่ยมเยียนด้วยความคิดถึง แต่นางมาเพื่อ ‘สูบเลือด’ จากความสำเร็จที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาอย่างยากลำบากในมิติลับ “เงินของกู้เฉิงคือเงินเดือนทหารที่แลกมาด้วยหยาดเหงื่อและเลือด ส่วนของที่อยู่ในบ้านนี้... ก็คือของที่ฉันขายของหามาได้ด้วยมือตัวเอง ป้ามีสิทธิ์อะไรมาเรียกร้องคะ?” “สิทธิ์ในฐานะญาติไงล่ะ! ครอบครัวเดียวกันมันต้องเกื้อกูลกัน ไม่ใช่ใจดำแบบนี้!” ป้าหลี่ขยับเข้ามาใกล้ กดดันด้วยกลิ่นตัวที่ฉุนกึก “ถ้าแกไม่ยอมจ่ายค่า ‘ตอบแทนบุญคุณ’ ห้าสิบหยวนวันนี้ อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ... ฉันจะไปบอกพวกกรรมการหมู่บ้านว่าแกเป็นพวกค้ากำไรเกินควร แถมยังกักตุนของนอกระบบ!” หลินเยว่หรี่ตาลง ทันใดนั้น เงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาบังหน้าเธอไว้ กลิ่นอายความกดดันแบบทหารที่ผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชนแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ กู้เฉิงยืนตระหง่านอยู่ข้างภรรยา แววตาของเขาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก “เมื่อครู่... ป้าว่าใครจะไปรายงานใครนะครับ?” น้ำเสียงทุ้มต่ำของกู้เฉิงไม่ได้ตวาด แต่ทว่ามันกลับทรงพลังจนทำให้ป้าหลี่หน้าซีดเผือด “ภรรยาผมทำมาค้าขายสุจริต มีเอกสารรับรองชัดเจน ถ้าป้าอยากลองดีกับกฎหมายของกองทัพ ผมยินดีจะพาป้าไปส่งที่สถานีตำรวจเดี๋ยวนี้เลย ดีไหมครับ?” ป้าหลี่ตัวสั่นเทา นางรู้ดีว่าทหารหนุ่มคนนี้ไม่ได้พูดเล่น แต่ด้วยความโลภที่บังตา นางจึงแค่นเสียงหึ “แกก็หลงเมียจนโงหัวไม่ขึ้น! เอาเถอะ ในเมื่อพวกแกใจร้ายนัก ก็อย่าหวังว่าจะมีความสุขกันได้นาน... อ้อ อีกอย่าง จดหมายนี่น่ะ พ่อของหลินเยว่ฝากมาให้... ถ้าไม่อยากให้ชื่อเสียงที่สั่งสมมาพังพินาศ ก็จงอ่านมันซะ!” ป้าหลี่โยนซองจดหมายเก่าคร่ำคร่าลงบนโต๊ะก่อนจะเดินกระแทกเท้าออกไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แสนอึดอัด หลินเยว่มองซองจดหมายนั้นด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ มือของเธอสั่นเล็กน้อยขณะเอื้อมไปหยิบมันขึ้นมา กู้เฉิงคว้ามือภรรยาไว้แน่น แววตาของเขาอ่อนแสงลงเมื่อเห็นความกังวลในดวงตาคู่สวย “เยว่เยว่ ไม่ว่าข้างในจะเขียนว่าอะไร ผมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ” หลินเยว่สูดลมหายใจเข้าลึก แกะจดหมายออกอย่างแผ่วเบา แต่ทันทีที่กวาดสายตาอ่านข้อความบรรทัดแรก ใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นซีดเผือด มือที่ถือกระดาษร่วงหล่นลงพื้นราวกับถูกไฟลวก “ไม่จริง... เป็นไปไม่ได้...” เสียงของเธอสั่นเครือจนกู้เฉิงต้องโอบกอดเธอไว้แน่น “เยว่เยว่เกิดอะไรขึ้น?” หลินเยว่เงยหน้าขึ้นมองสามี น้ำตาเอ่อคลอเบ้าตา “กู้เฉิง... พ่อไม่ได้เขียนจดหมายฉบับนี้... พ่อเสียชีวิตไปตั้งแต่สามเดือนก่อนแล้ว แล้วใคร... ใครกันที่เขียนจดหมายข่มขู่ฉบับนี้ขึ้นมาโดยใช้ลายมือของพ่อ!” ในวินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูบ้านก็ดังขึ้นอย่างแรงและถี่รัว ไม่ใช่เคาะแบบคนมาเยี่ยมเยียน แต่เป็นเสียงเคาะที่เต็มไปด้วยเจตนาคุกคาม พร้อมกับเสียงตะโกนจากเจ้าหน้าที่รัฐหน้าบ้านที่กู้เฉิงคุ้นเคยเป็นอย่างดี “พันเอกกู้เฉิง! เราได้รับแจ้งว่ามีการทุจริตในครัวเรือนของคุณ ขอให้คุณและภรรยาออกมาแสดงตัวเดี๋ยวนี้!” ส้มหวานมิติลับหวังว่านักอ่านทุกท่านจะยังคงเป็นกำลังใจให้หลินเยว่ผ่านพ้นวิกฤตครั้งนี้ไปด้วยกันนะคะ