จัดการคนพาล

"ถ้าอยากได้เงินจากฉันไปกู้หน้าให้ลูกชายตัวเอง ก็เชิญกลับไปตั้งหลักที่บ้านใหม่เถอะค่ะ เพราะที่นี่ไม่มีแม้แต่เศษสตางค์ที่จะเหลือไว้ให้พวก 'ปรสิต' เกาะกินหรอกนะคะ" หลินเยว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงด้วยความเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำตาล เธอไม่ได้ลุกขึ้นยืนด้วยซ้ำ ยังคงนั่งไขว่ห้างจิบชาพลางใช้สายตาเย็นชาไล่มองญาติฝั่งแม่เดิมของเธอที่บุกมาถึงบ้านพักทหารในบ่ายวันนี้ นางจาง หรือ ‘ป้าสะใภ้ใหญ่’ ผู้มีใบหน้าซูบตอบแต่แววตากลับวาวโรจน์ด้วยความโลภถึงกับชะงัก เธออ้าปากค้างพลางชี้นิ้วสั่นเทามาที่หลินเยว่ "นังเด็กอกตัญญู! แกกล้าดียังไงมาเรียกพวกฉันว่าปรสิต! ฉันเป็นถึงผู้ใหญ่ที่คอยดูแลแกมาแต่เล็ก แกมีวันนี้ได้ก็เพราะตระกูลหลินหนุนหลัง ลืมกำพืดตัวเองแล้วหรือไง!" "ดูแล?" หลินเยว่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูไพเราะทว่ากลับกดดันจนบรรยากาศในห้องนั่งเล่นหนักอึ้ง "ดูแลด้วยการขโมยของหมั้นของฉันไปให้ลูกสาวตัวเอง? ดูแลด้วยการพยายามจะขายฉันให้ตาแก่ขี้เหล้าเพื่อแลกกับเหล้าหมักสองไหเนี่ยนะคะ? ถ้าการกระทำแบบนี้เรียกว่าความหวังดี งั้นฉันก็ขอยกความหวังดีทั้งหมดคืนให้พวกคุณไปแบบไม่ต้องทวงถามเลยค่ะ" กู้เฉิงที่นั่งเงียบอยู่ข้างภรรยามาโดยตลอด ขยับกายเล็กน้อย แรงกดดันจากทหารอาชีพผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนแผ่ซ่านออกมาจนคนกลุ่มนั้นหน้าซีดเผือด เขาเพียงแค่ปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงออกจากแขนเสื้อเครื่องแบบสีเขียวมะกอกอย่างใจเย็น แต่นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นกลับจับจ้องไปยังนางจางดั่งราชสีห์ที่พร้อมจะขย้ำศัตรู "ภรรยาผมพูดชัดเจนแล้ว" น้ำเสียงของกู้เฉิงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง "หากใครยังกล้าใช้คำว่า 'ตระกูล' มาอ้างเพื่อขูดรีดเธออีก ผมคงต้องปรึกษาทางกองทัพให้ส่งคนไปตรวจสอบ 'รายได้ที่ไม่โปร่งใส' ของบ้านพวกคุณสักหน่อย เห็นว่าช่วงนี้ดูรวยผิดปกติจนน่าสงสัยไม่ใช่หรือครับ?" คำว่า 'ตรวจสอบ' ของกู้เฉิงทำเอาพวกญาติฝั่งนั้นหน้าถอดสีทันที ใครๆ ก็รู้ว่าในยุคสมัยที่การค้าขายยังต้องระมัดระวัง การถูกจ้องจับผิดจากคนของกองทัพถือเป็นหายนะร้ายแรงที่สุด "พวก...พวกคุณมันใจดำ!" นางจางพยายามเค้นเสียงสู้ แต่แววตาเริ่มลุกลี้ลุกลน "หลินเยว่ แกอย่าคิดว่ากู้เฉิงจะปกป้องแกไปได้ตลอดรอดฝั่ง! วันหนึ่งถ้าเขารู้ว่าแกมันก็แค่คนดวงซวยที่ไม่มีอะไรเลย นอกจากความสวยไร้สมอง เขาจะเขี่ยแกทิ้งเหมือนขยะ!" หลินเยว่ลุกขึ้นยืนช้าๆ เธอเดินเข้าไปใกล้ป้าสะใภ้ใหญ่ กลิ่นหอมอ่อนๆ จากสบู่ที่เธอผลิตเองในมิติลับโชยแตะจมูกอีกฝ่าย "ป้าคะ... ความสวยของฉันน่ะเป็นแค่ส่วนเสริม แต่ 'ความสามารถ' ในการสร้างเงินต่างหากที่ทำให้สามีฉันหวงฉันอย่างกับจงอางหวงไข่ อ้อ! อีกอย่างนะคะ วันนี้ที่ป้ามาหาฉันเพราะป้าไม่มีเงินติดตัวแม้แต่เฟินเดียวใช่ไหมล่ะคะ? ถึงได้ยอมบุกมาถึงบ้านทหาร เพื่อหวังจะไถเงินก้อนสุดท้ายที่ป้าคิดว่าฉันมีอยู่" เธอหยิบถุงผ้าใบเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ข้างในคือเศษเหรียญไม่กี่เหรียญที่เธอกระจายลงบนพื้นต่อหน้าพวกเขาทั้งหมด "เก็บไปสิคะ ถือว่าเป็นค่าทำขวัญที่อุตส่าห์ดั้นด้นมาถึงนี่ แต่จำไว้นะคะ... ครั้งหน้าถ้าใครกล้าเหยียบเข้ามาที่นี่โดยไม่มีคำเชิญ อย่าหาว่าหลินเยว่คนนี้ไม่เตือน!" ความอับอายที่ถูกหยามเกียรติทำให้กลุ่มญาติรีบคว้าเหรียญเหล่านั้นด้วยความกระหาย ก่อนจะถอยร่นออกจากบ้านไปอย่างทุลักทุเล ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แฝงไปด้วยชัยชนะของคนในบ้าน กู้เฉิงลุกขึ้นเดินมาโอบเอวภรรยาจากด้านหลัง กลิ่นกายสะอาดของเขาสร้างความอุ่นใจให้หลินเยว่เสมอ "เหนื่อยไหมครับ?" "นิดหน่อยค่ะ แต่สะใจมากกว่า" เธอเอนศีรษะซบไหล่แกร่ง "ฉันจัดการคนพาลเสร็จแล้ว ต่อไปก็เหลือแค่เรื่องขยายสาขาร้านอาหารในตัวเมือง..." ทว่าก่อนที่เธอจะพูดจบ เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างหนักหน่วงและรวดเร็ว ไม่ใช่การเคาะที่สุภาพเหมือนเพื่อนบ้านทั่วไป แต่เหมือนมีคนกำลังใช้เท้าถีบประตู! กู้เฉิงชะงัก มือที่โอบเอวเธอเปลี่ยนเป็นท่าเตรียมพร้อมสู้ทันที "หลินเยว่! ออกมาเดี๋ยวนี้! แกทำเรื่องโง่ๆ อะไรไว้ที่ตลาดมืดเมื่อเช้า รู้ไหมว่าตอนนี้ทางการกำลังล้อมจับทุกคนที่เกี่ยวข้องกับแก!" เสียงตะโกนนั้นคือเสียงของหัวหน้าหน่วยตรวจการประจำเขตที่หลินเยว่เคยดีลธุรกิจด้วย... และที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือเสียงของลูกน้องเขาที่ตะโกนแทรกขึ้นมาว่า "สารวัตรครับ! เราพบหลักฐานที่โยงไปถึง 'ฟาร์มลับ' ของผู้หญิงคนนี้แล้วครับ!" ส้มหวานมิติลับขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านวินาทีระทึกใจไปกับหลินเยว่ในตอนนี้ด้วยนะคะ