คำดูถูกที่กลายเป็นเสียงชื่นชม

"ใครจะไปนึกว่าภรรยาของนายทหารผู้เกรียงไกร จะลดตัวลงมาทำอาชีพชั้นต่ำอย่างการเร่ขายของกินประทังชีวิตแบบนี้... อับอายขายขี้หน้ากองทัพไม่พอ ยังทำตัวไร้เกียรติให้คนเขาครหาไปทั่ว!" น้ำเสียงแหลมสูงของแม่สามีดังขึ้นท่ามกลางฝูงชนที่กำลังมุงดูแผงร้านขายอาหารแปรรูปสูตรพิเศษของหลินเยว่ในตลาดมืด บรรยากาศที่เคยคึกคักดูเหมือนจะหยุดชะงักลงชั่วครู่ ทุกสายตาจับจ้องมาที่หญิงสาวในชุดเรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้าน หลินเยว่วางตะหลิวในมือลงอย่างใจเย็น เธอมิได้สะทกสะท้านกับคำสบประมาทนั้นเลยแม้แต่น้อย หลินเยว่เงยหน้าขึ้น สบตากับแม่สามีด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ แทนที่จะโต้ตอบด้วยอารมณ์ เธอกลับหยิบถุงกระดาษสีน้ำตาลที่บรรจุเนื้อหมูอบสมุนไพรกลิ่นหอมฟุ้งขึ้นมา แล้วยื่นให้หญิงวัยกลางคนตรงหน้าอย่างสุภาพ "คุณแม่คะ เกียรติไม่ได้อยู่ที่ว่าใครทำอาชีพอะไร แต่อยู่ที่ว่าเราสร้างประโยชน์ให้คนรอบข้างได้อย่างไรต่างหากค่ะ" หลินเยว่กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น "วันนี้คนในหมู่บ้านไม่มีอาหารดีๆ กินเพราะภัยแล้ง แต่สิ่งที่ลูกทำ คือการทำให้พวกเขาอิ่มท้องด้วยราคาที่ยุติธรรม ใครกันแน่คะที่ไร้เกียรติ... คนที่ยืนด่าคนอื่นบนความลำบาก หรือคนที่พยายามหยิบยื่นความหวังให้ผู้คน" คำพูดนั้นราวกับมีดคมที่กรีดลงบนความถือตัวของแม่สามี ผู้คนที่ล้อมรอบเริ่มซุบซิบ หลายคนพยักหน้าเห็นด้วยกับหลินเยว่ เพราะในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา อาหารจากร้านของเธอคือสิ่งเดียวที่ทำให้พวกเขารู้สึกเหมือนได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง "เธอกล้าสั่งสอนฉันงั้นรึ!" แม่สามีเงื้อมมือขึ้นหมายจะปัดแผงลอย แต่ก่อนที่มือจะถึงตัวหลินเยว่ ร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวมะกอกก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางอย่างรวดเร็ว กู้เฉิงจับข้อมือของผู้เป็นแม่ไว้แน่น ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นเย็นชาจนน่าขนลุก "พอเถอะครับ" กู้เฉิงเอ่ยเสียงเรียบ แต่กดดันจนทุกคนรอบข้างเงียบกริบ "เกียรติยศของภรรยาผม ผมเป็นคนรักษาเอง และผมก็ภูมิใจมากที่เธอเลือกจะยืนด้วยลำแข้งของตัวเอง แทนที่จะแบมือขอเงินใครกิน" เขาหันไปมองหลินเยว่ ความเย็นชาในดวงตาพลันสลายหายไป กลายเป็นความอ่อนโยนที่ประหนึ่งจะละลายทุกสิ่ง กู้เฉิงหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับเหงื่อบนหน้าผากของภรรยาสาวอย่างเบามือต่อหน้าธารกำนัล ท่ามกลางความตกตะลึงของแม่สามีและชาวบ้าน "เหนื่อยไหมครับคนดี? ผมนำของที่คุณสั่งจากเมืองหลวงมาให้แล้ว เอาไว้ใช้ทำไส้กรอกชุดใหม่นะ" กู้เฉิงกระซิบข้างหูเธอ ราวกับโลกทั้งใบมีเพียงแค่สองเรา หลินเยว่ยิ้มรับ มือเล็กเอื้อมไปจัดปกเสื้อเครื่องแบบให้สามีอย่างเป็นธรรมชาติ "ไม่เหนื่อยเลยค่ะ แค่เห็นรอยยิ้มลูกค้าตอนได้กินของอร่อย ก็หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งแล้ว" ทว่า ในขณะที่ความรักของทั้งคู่กำลังฉายชัดอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนชุดดำก็ดังแทรกเข้ามา คนเหล่านั้นไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา แต่เป็นเจ้าหน้าที่หน่วยตรวจสอบตลาดที่ได้รับแจ้งเบาะแสบางอย่างมา หัวหน้าหน่วยเดินตรงเข้ามาที่แผงลอยพร้อมกับเอกสารในมือ "หลินเยว่! คุณถูกกล่าวหาว่าลักลอบค้าของเถื่อนและกักตุนสินค้าเกินกว่าที่กฎหมายกำหนด... โปรดตามเราไปที่สถานีเพื่อตรวจสอบแหล่งที่มาของสินค้าทั้งหมดเดี๋ยวนี้!" กู้เฉิงก้าวไปยืนขวางหน้าภรรยาทันที มือหนาเอื้อมไปแตะซองปืนที่สะโพกเบาๆ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุดันราวกับสิงโตที่พร้อมจะขย้ำศัตรู หลินเยว่ที่มองเห็นสถานการณ์พลิกผันผ่านหางตา รีบคว้ามือสามีไว้ก่อนที่เขาจะตัดสินใจทำอะไรที่แก้ไขไม่ได้ ในวินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด หลินเยว่กลับยิ้มมุมปาก เธอดึงบางอย่างออกมาจากกระเป๋าสะพาย—มันคือตราประทับพิเศษที่ได้รับรองจากทางการเขต ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดว่าเธอจะมีไว้ในครอบครอง! "ก่อนจะพาฉันไป... ช่วยดูนี่ให้ชัดๆ ก่อนนะคะ ว่าใครกันแน่ที่เป็นคนอนุญาตให้ฉันขายของในเขตนี้" เธอกางเอกสารใบสำคัญนั้นออก แสงอาทิตย์ยามเย็นส่องกระทบตัวตราประทับจนเป็นประกาย หัวหน้าหน่วยตรวจสอบชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนจากความมั่นใจกลายเป็นความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด เพราะตราประทับนั้นคือเครื่องหมายจาก 'ท่านผู้ว่าการ' ที่กู้เฉิงเคยไปช่วยชีวิตไว้เมื่อปีก่อน! ทว่า ทันใดนั้นเอง ชายแปลกหน้าที่แฝงตัวอยู่ในกลุ่มคนดู ก็ค่อยๆ ขยับถอยหลังออกจากวงล้อม เขาหยิบเครื่องส่งวิทยุขนาดเล็กออกมาแล้วกระซิบเสียงต่ำ "เป้าหมายไม่ได้มาคนเดียว... แผนการจับตัวเธอถูกขัดขวาง เตรียมกำลังเสริมบุกที่คลังสินค้ามิติลับของมันทันที!" ส้มหวานมิติลับหวังว่ารี้ดที่รักจะตื่นเต้นไปกับจุดเปลี่ยนนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าว่าส้มหวานจะแก้เกมวิกฤตครั้งนี้อย่างไรนะคะ!