กู้เฉิงออกโรง

“จะบอกว่าของในร้านฉันเป็นของโจร หรือจะบอกว่าฉันใช้ทางลัดทำมาหากินกันแน่คะ สะใภ้ใหญ่?” เสียงหวานใสแต่ทว่าเย็นเยียบของหลินเยว่ดังขึ้นกลางลานบ้านพักข้าราชการทหาร สายตาของเธอจับจ้องไปยัง ‘หลี่ชุ่ยเฟิน’ แม่สามีจอมปลอมที่กำลังปั้นหน้าเศร้าเล่าความเท็จต่อหน้ากลุ่มเมียทหารที่จับกลุ่มซุบซิบกันหนาตา รอบตัวหลินเยว่มีตะกร้าผลไม้และสินค้าหายากที่เธอเพิ่ง ‘นำออกมาจากมิติ’ วางเรียงรายดึงดูดสายตาคนรอบข้าง ทั้งความสดใหม่และคุณภาพที่ยุค 70 นี้แทบหาไม่ได้ หลี่ชุ่ยเฟินแค่นหัวเราะ แสร้งหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับหางตา “เยว่เยว่... แม่ก็แค่เป็นห่วง ยุคสมัยนี้การจะหาของดีขนาดนี้มาขายได้ ถ้าไม่ใช่มี ‘เส้นสาย’ ผิดกฎหมาย หรือแอบไปติดต่อกับพวกนายหน้าตลาดมืด ใครจะเชื่อว่าเธอไปรับมาจากในเมืองได้ง่ายๆ เล่า? อย่าหาว่าแม่ใจร้ายเลยนะ แต่มันเสื่อมเสียถึงหน้าตาของกู้เฉิงเขา!” เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบทิศ หลายคนเริ่มมองหลินเยว่ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความอิจฉาในความรวยไวของเธอเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดระแวง “ถ้าฉันบอกว่าสามีฉันเป็นคนจัดหามาให้ล่ะคะ?” หลินเยว่เลิกคิ้วขึ้น ท้าทายอย่างไม่เกรงกลัว “กู้เฉิงน่ะหรือ? เขาเป็นถึงพันเอก จะเอาเวลาที่ไหนไปทำตัวเป็นพ่อค้าของเถื่อน!” หลี่ชุ่ยเฟินรีบสวนกลับอย่างมั่นใจ เพราะเธอรู้ดีว่ากู้เฉิงเป็นคนซื่อตรงแค่ไหนในสายตาคนนอก ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด แรงกดดันมหาศาลก็แผ่ซ่านเข้ามาในวงล้อม เสียงรองเท้าบูททหารกระทบพื้นดินจังหวะหนักแน่นและมั่นคงทำให้ฝูงชนแยกตัวออกเป็นสองฝั่งโดยอัตโนมัติ ร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวมะกอกก้าวเข้ามาหยุดยืนข้างกายหลินเยว่ ไหล่กว้างของเขากลายเป็นปราการเหล็กที่ปกป้องภรรยาจากสายตาเหยียดหยามเหล่านั้น กู้เฉิงไม่ได้มองหลี่ชุ่ยเฟินด้วยซ้ำ เขาก้มลงหยิบแอปเปิ้ลสีแดงสดจากตะกร้าขึ้นมาลูกหนึ่ง ก่อนจะหันไปสบตาภรรยาด้วยแววตาที่อ่อนโยนจนคนรอบข้างต้องเบือนหน้าหนีด้วยความอิจฉา “ของในตะกร้านี้ ผมเป็นคนจัดการเองทั้งหมด” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น นิ่งสงบแต่ดังกังวานไปทั่วลานบ้าน ความเงียบเข้าปกคลุมทันที หลี่ชุ่ยเฟินอ้าปากค้าง “กะ...กู้เฉิง ลูกพูดอะไรน่ะ? ลูกไปยุ่งกับเรื่องตลาดมืดพวกนี้ได้ยังไง!” กู้เฉิงหันไปมองมารดาด้วยสายตาเย็นชาที่ไร้ซึ่งความอาลัย “แม่ครับ การที่ภรรยาผมขยันทำมาหากินโดยสุจริต และผมช่วยสนับสนุนเธอนั้นเป็นเรื่องผิดกฎหมายตั้งแต่เมื่อไหร่? หรือว่าการที่เห็นคนในครอบครัวมีกินมีใช้ดีกว่าแม่... มันทำให้แม่รู้สึกอึดอัดจนต้องมาป่าวประกาศเรื่องเท็จแบบนี้?” เขาก้าวเข้าไปหาหลี่ชุ่ยเฟินหนึ่งก้าว แรงกดดันจากพันเอกผู้ผ่านสมรภูมิทำให้คนช่างยุถึงกับเซถอยหลัง “ผมมีหลักฐานการเบิกจ่ายสินค้าที่ถูกต้องจากหน่วยจัดซื้อในเมือง และรายชื่อพ่อค้าคนกลางที่ผมทำสัญญาซื้อขายด้วยอย่างเป็นทางการ หากแม่ยังยืนยันว่าสิ่งที่เยว่เยว่ทำคือความผิด... ผมคงต้องเชิญเจ้าหน้าที่ฝ่ายวินัยมา ‘ตรวจสอบ’ ความโปร่งใสของครอบครัวเราให้กระจ่างแจ้ง... รวมถึงเรื่องเงินเดือนที่แม่แอบอ้างไปรับแทนผมด้วย ดีไหมครับ?” ใบหน้าของหลี่ชุ่ยเฟินซีดเผือดจนกลายเป็นสีไก่ต้ม เรื่องเงินเดือนคือจุดตายของเธอ เธอไม่คิดว่ากู้เฉิงจะกล้าแฉเรื่องนี้ต่อหน้าคนเยอะขนาดนี้! “ลูก... ลูกจะทำกับแม่แบบนี้จริงๆ หรือ!” “ผมทำเพื่อความยุติธรรมครับ” กู้เฉิงตอบสั้นๆ ก่อนจะหันมาโอบไหล่ภรรยา “กลับเข้าบ้านกันเถอะเยว่เยว่ แดดเริ่มร้อนแล้ว เดี๋ยวผิวสวยๆ ของเธอจะเสียเอา” ท่าทีคลั่งรักที่ปิดไม่มิดของกู้เฉิงทำเอาเหล่าเมียทหารที่เมื่อครู่ยังนินทาอยู่ถึงกับต้องลอบกลืนน้ำลาย ความสัมพันธ์ที่หนักแน่นและการปกป้องอย่างออกหน้าออกตาของเขา ทำให้ทุกคนรู้ซึ้งว่านับจากวันนี้ไป การจะแตะต้องหลินเยว่ไม่ใช่เรื่องง่ายอีกแล้ว ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะหันหลังกลับเดินเข้าบ้าน เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาพร้อมกับเอกสารแผ่นหนึ่งในมือ “พันเอกกู้ครับ! นี่คือหนังสือคำสั่งด่วนจากส่วนกลาง... เกี่ยวกับเรื่องการตรวจสอบหน่วยงานของคุณ ที่ถูกกล่าวหาว่ามีคนในเอี่ยวกับ ‘ขบวนการลักลอบขนของเถื่อนข้ามมณฑล’ ครับ!” ชายในชุดเครื่องแบบสีเทาที่เพิ่งก้าวเข้ามาใหม่ยื่นซองจดหมายตราประทับสีแดงฉานให้กู้เฉิง สายตาของเขาจ้องมองไปที่ตะกร้าสินค้าในมือหลินเยว่ด้วยแววตาที่ตีความไม่ได้ กู้เฉิงชะงักไปเล็กน้อย ขณะที่หลินเยว่รู้สึกได้ถึงความเย็นวาบที่สันหลัง... เพราะสินค้าบางชิ้นที่เธอเผลอหยิบออกมาจากมิตินั้น มันเป็น ‘ของใหม่’ ที่ในยุค 70 นี้ไม่มีทางมีขายอย่างแน่นอน! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับส้มหวานมิติลับนะคะ!