ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป

“ถ้าคุณยังเอาแต่จ้องหน้าฉันแบบนี้ แทนที่จะจัดการกับข้าวต้มในชาม... ฉันเกรงว่าอาหารเช้าของคุณจะกลายเป็นเมนูเย็นชืดไปเสียก่อนนะคะ กู้เฉิง” หลินเยว่เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องครัวเล็กๆ เธอวางตะหลิวลงบนขอบกระทะเหล็ก ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับร่างสูงใหญ่ที่พิงกรอบประตูอยู่ สายตาคมกริบของพันเอกหนุ่มไม่ได้จับจ้องไปที่โต๊ะอาหาร แต่มันกลับตรึงแน่นอยู่ที่แผ่นหลังและท่าทางการขยับตัวของเธออย่างไม่วางตา กู้เฉิงไม่ได้สะทกสะท้านกับคำเหน็บแนมนั้น เขาเพียงแค่ยืดตัวตรง ก้าวยาวๆ เข้ามาหาภรรยาด้วยท่วงท่าที่มั่นคงและเงียบเชียบ ก่อนจะเอื้อมมือหนาที่ผ่านการจับปืนมานับครั้งไม่ถ้วนไปหยิบผ้ากันเปื้อนที่ผูกปมหลวมอยู่ด้านหลังของหลินเยว่ให้แน่นขึ้น สัมผัสอุ่นร้อนจากปลายนิ้วที่แตะผ่านเนื้อผ้าบางเบาทำให้หลินเยว่เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว “ผมไม่ได้สนใจข้าวต้ม” กู้เฉิงตอบเสียงต่ำ ทุ้มลึกจนดูเหมือนเสียงครางในลำคอ “ผมสนใจว่าภรรยาของผม... จะเหนื่อยเกินไปหรือเปล่ากับการหาเงินเข้าบ้านในทุกๆ วัน” หลินเยว่ชะงัก เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนลดน้อยลงจนได้กลิ่นไอแดดจางๆ ผสมกับกลิ่นสบู่ก้อนราคาถูกที่เขาใช้เป็นประจำ กลิ่นสะอาดสะอ้านที่ทำให้ใจที่เคยแข็งกระด้างของเธอด้านชาไปชั่วขณะ “ฉันเป็นแม่ค้าค่ะกู้เฉิง การค้าขายคือชีวิตของฉัน และการได้เห็นตัวเลขกำไรพุ่งสูงขึ้นมันก็คุ้มค่ากับความเหนื่อย” เธอยืนยันด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้มั่นคงที่สุด แม้หัวใจในอกจะเต้นผิดจังหวะไปบ้างก็ตาม “แต่กำไรเหล่านั้นไม่ได้สำคัญเท่ากับรอยยิ้มของคุณ” กู้เฉิงขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกจนหน้าผากของเขากับเธอแทบจะชิดกัน ดวงตาคู่นั้นไม่มีความขี้เล่นหรือความเย็นชาที่เขาใช้กับผู้ใต้บังคับบัญชา มีเพียงความจริงจังที่หลอมละลายทุกกำแพงที่เธอก่อไว้ “ผมเคยคิดว่าโลกของผมมีแค่ระเบียบวินัยและภารกิจ แต่ตั้งแต่คุณเข้ามา... โลกของผมมันเริ่มหมุนรอบจานข้าวเล็กๆ บนโต๊ะ และเสียงเจื้อยแจ้วของคุณในยามเช้า” คำพูดที่ดูเลี่ยนหูสำหรับยุคสมัยนี้ กลับมีอานุภาพทำลายล้างสูงเมื่อออกจากปากชายผู้เงียบขรึมอย่างเขา หลินเยว่เบือนหน้าหนี แต่ก็ถูกมือหนาเชยคางให้กลับมาสบตากันอีกครั้ง ความรู้สึกที่เคยคิดว่าเป็นแค่ ‘ความสัมพันธ์แบบผลประโยชน์’ เริ่มสั่นคลอน เธอรับรู้ได้ถึงความห่วงใยที่จริงใจ ไม่มีการเสแสร้ง หรือแผนการใดๆ แฝงอยู่ภายใต้แววตาสีเข้มคู่นั้น “คุณทำแบบนี้... เพื่ออะไรคะ?” หลินเยว่ถามเบาๆ ราวกับถามใจตัวเอง “เพื่อแสดงให้คุณเห็นว่า ต่อให้ใครจะตราหน้าว่าคุณเป็นแม่ค้าที่เห็นแก่เงิน หรือเป็นแค่ผู้หญิงที่โชคดีที่แต่งงานกับพันเอก... แต่สำหรับผม คุณคือผู้หญิงที่เก่งที่สุด และผมจะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องคุณได้ แม้แต่แม่ของผมเอง” คำว่า ‘แม่ของผมเอง’ ทำให้บรรยากาศที่อบอุ่นกลับมาตึงเครียดในฉับพลัน หลินเยว่รู้ดีว่าแม่สามีจอมร้ายกาจของเธอนั้นไม่มีทางยอมปล่อยให้เธอเสวยสุขไปนานกว่านี้แน่ ข่าวลือเรื่องการค้าขายของเธอที่กำลังเติบโตเริ่มไปเข้าหูคนในหมู่บ้านจนเกิดเป็นความอิจฉา และแม่สามีก็คือผู้อยู่เบื้องหลังการปล่อยข่าวเหล่านั้น ทว่า ในวินาทีที่หลินเยว่กำลังจะเอ่ยปากถามถึงแผนการของฝ่ายนั้น เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวก็ขัดจังหวะความลึกซึ้งในห้องครัวเสียก่อน กู้เฉิงขมวดคิ้วแน่น เขายอมปล่อยตัวภรรยาอย่างเสียดาย ก่อนจะเดินไปเปิดประตูด้วยท่าทางดุดัน ทันทีที่ประตูเปิดออก ร่างของหญิงวัยกลางคนที่คุ้นเคยก็พุ่งเข้ามาพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธจัด “กู้เฉิง! แกดูเมียตัวดีของแกสิ! มันเอาข้าวของเครื่องใช้ในบ้านไปขายทิ้งจนหมดเกลี้ยง เพียงเพื่อจะเอาเงินไปทำธุรกิจไร้สาระของมัน!” แม่สามีแผดเสียงลั่น ชี้หน้าหลินเยว่ด้วยความแค้นเคือง “ผู้หญิงแบบนี้มันไม่ควรเป็นเมียทหาร! แกต้องหย่ากับมันเดี๋ยวนี้!” หลินเยว่กำหมัดแน่น เธอไม่ได้ตกใจกับคำกล่าวหานี้ เพราะเธอรู้อยู่แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึง ทว่าสิ่งที่เธอไม่ได้คาดคิด คือกู้เฉิงที่ก้าวไปยืนบังหน้าเธอไว้เหมือนเกราะป้องกันกำแพงเหล็ก “แม่ครับ” กู้เฉิงเอ่ยเสียงเรียบ แต่สายตานั้นเย็นเยียบจนคนฟังถึงกับสะดุ้ง “ภรรยาผม... ไม่ได้ขายของในบ้านสักชิ้น แต่เธอกำลังขายของที่ ‘แม่’ ขโมยไปจากโกดังของเธอเมื่อคืนนี้ต่างหาก และผมมีหลักฐานทั้งหมดอยู่ในมือ” เขาหยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อเครื่องแบบ พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูน่ากลัวที่สุดเท่าที่หลินเยว่เคยเห็นมา รอยยิ้มของสามีที่กำลังปกป้องเธอจนยอมหักหน้าแม่บังเกิดเกล้าในที่สาธารณะ “เชิญแม่ดูให้ชัดๆ นะครับว่า ระหว่างเมียที่ผมรักกับแม่ที่ลอบขโมยของ... ใครกันแน่ที่ควรถูกไล่ออกจากบ้านหลังนี้” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ แม่สามีหน้าถอดสีเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมือลูกชาย ทว่าก่อนที่ความโกลาหลจะถึงจุดเดือด เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน พร้อมกับเสียงเคาะประตูที่รัวเร็วกว่าเดิม—เป็นเจ้าหน้าที่จากหน่วยงานรัฐที่ไม่ได้แจ้งล่วงหน้า ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับส้มหวานมิติลับนะคะ!