ขยายสาขาไปเมืองข้างเคียง

“ถ้าเธอจะไปที่นั่นจริงๆ ฉันจะไม่คัดค้าน แต่จงจำไว้ว่าการไปเปิดร้านในเขตเมืองไม่ใช่แค่การแบกตะกร้าไปวางขายที่ตลาดนัดหน้าหมู่บ้าน ที่นั่นมีกฎของที่นั่น มีเจ้าถิ่นที่พร้อมจะฉีกเนื้อคนนอกอย่างเราถ้าเราทำเงินได้มากกว่าพวกเขา” เสียงทุ้มต่ำของกู้เฉิงไม่ได้เจือความอ่อนหวานเหมือนยามที่เขาเรียกชื่อเธอในห้องนอน แต่มันเปี่ยมไปด้วยความห่วงใยที่แฝงไว้ด้วยความเฉียบคมของนายทหารผู้ผ่านสนามรบ หลินเยว่วางสมุดบัญชีในมือลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ก่อนจะหันไปสบตาคนรักที่กำลังจดจ้องเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “พี่เฉิงคะ... ถ้ามัวแต่กลัวเจ้าถิ่น เราก็คงต้องกินข้าวคลุกซีอิ๊วไปจนแก่ตาย ในเมื่อโอกาสมาถึงมือแล้ว และฉันก็มั่นใจในคุณภาพสินค้าของฉัน ทำไมเราต้องปล่อยให้เงินที่ควรจะเป็นของเราปลิวหายไปกับสายลมด้วยล่ะคะ?” เธอหยิบเอกสารที่เตรียมไว้ขึ้นมา กางลงบนโต๊ะตรงหน้าเขา แผนที่เขตเมืองข้างเคียงถูกขีดเขียนด้วยปากกาหมึกซึมอย่างเป็นระเบียบ ตัวเลขกำไรจากการขายแป้งทอดสูตรพิเศษและเครื่องปรุงสูตรลับในมิติลับของเธอพุ่งสูงจนน่าตกใจ การขยายสาขาครั้งนี้ไม่ใช่แค่การเสี่ยงโชค แต่มันคือการวางหมากเพื่อปูทางสู่ความมั่งคั่ง กู้เฉิงกวาดสายตาผ่านตัวเลขเหล่านั้น ก่อนจะถอนหายใจยาว “คนในเมืองมักมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว โดยเฉพาะพวกที่คุมตลาด... เยว่เยว่ ที่รัก ผมเป็นทหาร ผมปกป้องคุณได้ แต่ผมไม่สามารถอยู่ในร้านกับคุณได้ตลอดทั้งวัน” “ฉันไม่ได้ขอให้พี่มาเฝ้าร้านให้ฉันนี่คะ” หลินเยว่แย้มยิ้ม มุมปากของเธอยกขึ้นอย่างมีเลศนัย “ฉันขอแค่ให้พี่จัดการเรื่อง ‘ใบอนุญาตประกอบการ’ ให้เรียบร้อย ส่วนเรื่องเจ้าถิ่น... พี่ก็รู้ว่าฉันรับมือได้ ฉันไม่ชอบใช้กำลัง แต่มันไม่ได้แปลว่าฉันไม่มีสมองไว้จัดการคน” ในจังหวะที่บรรยากาศในห้องกำลังตึงเครียด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น ‘แม่สามี’ ผู้ที่ไม่เคยลดละความพยายามในการเข้ามาขัดขวางชีวิตคู่ของพวกเขา ปัง! บานประตูไม้ถูกผลักเข้ามาโดยไม่มีการเคาะตามมารยาท นางหานเฟยเดินนวยนาดเข้ามาด้วยสีหน้าที่ฉาบไว้ด้วยความไม่พอใจ “ได้ข่าวว่าพวกแกจะไปเปิดร้านที่เมืองข้างเคียงงั้นรึ? ช่างกล้านักนะ! ลำพังแค่ที่นี่ก็วุ่นวายพอแล้ว ยังจะไปหาเรื่องใส่ตัวอีก อยากให้ตระกูลกู้ต้องอับอายขายหน้าเพราะการกระทำต่ำต้อยของนางแม่ค้าคนนี้หรือไง!” หลินเยว่ไม่แม้แต่จะปรายตามองผู้มาใหม่ เธอเพียงแต่จัดเรียงเอกสารให้เข้าที่ด้วยท่าทีสุขุม “แม่คะ การค้าขายเลี้ยงชีพอย่างสุจริตไม่ใช่เรื่องน่าอาย แต่ถ้าแม่มีเวลาว่างมากนัก ทำไมไม่ลองไปนั่งทบทวนดูว่า เงินที่แม่เอาไปใช้จ่ายส่วนตัวทุกวันนี้ มาจากความ ‘ต่ำต้อย’ ของฉันหรือเปล่าคะ?” นางหานเฟยหน้าเปลี่ยนสี มือสั่นระริกด้วยความโกรธจัด “นังเด็กนี่! แกกล้าดียังไงมาสอนฉัน!” กู้เฉิงก้าวเข้ามาขวางหน้าภรรยาโดยอัตโนมัติ แผ่นหลังกว้างของเขาสร้างความมั่นใจให้หลินเยว่ได้เสมอ เขาไม่พูดอะไรสักคำ แต่สายตาคมกริบดุจมีดโกนที่จ้องมองมารดาก็เพียงพอที่จะทำให้นางหานเฟยต้องถอยกรูดไปสองก้าว “ไปพักผ่อนเถอะครับแม่” กู้เฉิงเอ่ยเสียงเรียบ “ชีวิตของผมและเยว่เยว่ เราตัดสินใจกันเองแล้ว และถ้าแม่ยังมายุ่มย่ามกับการตัดสินใจเรื่องธุรกิจของเราอีก ผมเกรงว่าเราคงต้องตกลงกันเรื่องเงินรายเดือนที่ผมส่งให้แม่เสียใหม่” นางหานเฟยขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน นางแค่นเสียงในลำคอทิ้งท้ายด้วยความเจ็บใจก่อนจะสะบัดหน้าหนีไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่ปกคลุมไปทั่วห้อง หลินเยว่ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือหนาของสามีไว้ “ขอบคุณนะคะ” “เพื่อคุณ... ผมทำได้ทุกอย่าง” กู้เฉิงก้มลงจูบที่หน้าผากมนของเธอเบาๆ “แต่จำไว้ว่าหากมีอะไรเกิดขึ้นแม้แต่นิดเดียว ผมจะไปหาคุณทันที” วันรุ่งขึ้น หลินเยว่เริ่มต้นการเดินทางสู่เมืองข้างเคียงด้วยความตื่นเต้น เธอขนสินค้าล็อตใหญ่ที่คัดสรรมาจากมิติลับลงรถม้าที่เช่าไว้ ถนนหนทางมุ่งหน้าสู่ตัวเมืองเต็มไปด้วยรอยยิ้มและความคาดหวัง แต่ทว่า เมื่อรถม้าวิ่งผ่านเขตชายแดนเมือง สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นกลุ่มชายฉกรรจ์สี่ห้าคนยืนดักรออยู่หน้าพื้นที่ร้านที่เธอตั้งใจจะเช่า พวกมันยืนพิงกำแพงด้วยท่าทางยียวน มือข้างหนึ่งควงมีดพกไปมาอย่างชำนาญ เหมือนรอคอยเหยื่ออันโอชะมานานแสนนาน หลินเยว่สั่งให้คนขับรถหยุดรถทันที เธอเปิดม่านออกดูด้วยสายตาเรียบเฉย เธอไม่ได้กลัว แต่ในขณะที่เธอกำลังจะก้าวลงจากรถเพื่อเผชิญหน้า สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ... ชายคนหนึ่งในกลุ่มนั้น ที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้า กำลังถือเอกสารฉบับหนึ่งไว้ในมือ มันเป็นเอกสารที่ควรจะอยู่กับเธอในกระเป๋าเดินทาง หรือไม่ก็อยู่ในมือของเจ้าหน้าที่รัฐเท่านั้น แต่หน้ากระดาษแผ่นนั้นกลับมีตราประทับสีแดงสดที่เป็นความลับเฉพาะของหน่วยทหารที่กู้เฉิงสังกัดอยู่ และที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้น... คือลายเซ็นที่อยู่ด้านล่างของเอกสารแผ่นนั้น มันไม่ใช่ลายเซ็นของเจ้าหน้าที่คนใดเลย แต่มันคือลายเซ็นของคนที่เธอเชื่อใจที่สุดในโลก... ‘กู้เฉิง’ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับส้มหวานมิติลับนะคะ!