ความลับที่เกือบถูกเปิดเผย

“วางของลงเถอะค่ะ กู้เฉิง... มันไม่ใช่ของที่คนในบ้านนี้ควรจะเห็นตอนนี้” เสียงของหลินเยว่สั่นพร่าเล็กน้อยขณะที่เธอเอื้อมมือไปคว้าแขนกำยำของสามีเอาไว้แน่น หัวใจในอกเต้นรัวราวกับกลองศึก ดวงตาเรียวสวยจับจ้องไปยังกล่องลังกระดาษแข็งสีน้ำตาลที่วางอยู่กลางห้องเก็บของหลังบ้าน ซึ่งเพียงครู่เดียวมันควรจะว่างเปล่า แต่เพราะความรีบร้อนที่เธอเพิ่งกลับมาจากมิติเพื่อนำเสบียงอาหารชุดใหญ่มาเตรียมขายในตลาดมืด ทำให้เธอพลาดท่าทำกล่องใบนี้ร่วงหล่นลงมาจากห้วงมิติในจังหวะที่กู้เฉิงเปิดประตูเข้ามาพอดี กู้เฉิงชะงัก สายตาคมกริบของนายทหารหนุ่มหรี่ลงเล็กน้อย เขามองกล่องใบนั้นสลับกับใบหน้าที่ซีดเผือดของภรรยา แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยว มีเพียงความสงสัยที่ลึกซึ้งและดุดันตามสัญชาตญาณนักล่า “เยว่เอ๋อร์... กล่องใบนี้ไม่มีตราประทับของรัฐ ไม่มีสัญลักษณ์สหกรณ์ แต่ดูจากสภาพบรรจุภัณฑ์ มันดูเหมือนของที่เพิ่งถูกผลิตในโรงงานต่างประเทศที่พี่เคยเห็นในตำรา” เขากล่าวเสียงเรียบ ทว่าแรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวชายหนุ่ม “พี่ไม่ได้จะจับผิดเธอ แต่พี่ไม่อยากให้ใครหน้าไหนมาหาเรื่องเธอได้เพียงเพราะมีของแปลกปลอมในบ้าน... ถ้าแม่หรือคนในหมู่บ้านเห็นเข้า เธอรู้ใช่ไหมว่าจะเป็นอย่างไร?” หลินเยว่กลืนน้ำลายอึกใหญ่ เธอพยายามดึงสติให้กลับมาอยู่กับเนื้อกับตัว สมองสั่งการให้รีบหาข้ออ้างที่สมเหตุสมผลที่สุด “มัน... มันเป็นของที่เพื่อนสมัยเรียนส่งมาให้ทางไปรษณีย์ลับค่ะ ฉันพยายามซ่อนมันไว้เพราะกลัวแม่สามีจะเอาไปอ้างว่าเรามีของนอกรีต พ่อคุณ... เชื่อใจฉันนะคะ อย่าเพิ่งเปิดมันตอนนี้เลย” กู้เฉิงถอนหายใจยาว แววตาดุดันนั้นอ่อนลงเมื่อมองเห็นความหวาดหวั่นในดวงตาภรรยา เขาขยับเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ จากกายสาว แต่ในขณะที่มือหนากำลังจะวางลังใบนั้นลง กลิ่นหอมฟุ้งของช็อกโกแลตนำเข้าที่หลุดออกมาจากรอยแยกของกล่องก็ลอยแตะจมูก “กลิ่นนี่... มันไม่ใช่ของในยุคนี้” กู้เฉิงพึมพำ น้ำเสียงของเขามีร่องรอยของการไตร่ตรอง เขาไม่ได้โง่ เขารู้ดีว่าภรรยาของเขามีความลับ แต่เขาเลือกที่จะไม่ถามเพราะกลัวคำตอบนั้นจะสร้างระยะห่างระหว่างเขากับเธอ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของ 'แม่สามีจอมร้าย' ก็ดังใกล้เข้ามาจากทางหน้าบ้าน พร้อมเสียงแหลมสูงที่ตะโกนเรียกชื่อหลินเยว่ด้วยความไม่พอใจ “หลินเยว่! อีลูกสะใภ้ตัวดี! หล่อนแอบเอาเสบียงไปซ่อนไว้ที่ไหน! ฉันเห็นนะว่าวันนี้หล่อนขนของเข้าบ้านมาเยอะผิดปกติ!” หลินเยว่หน้าถอดสี มือไม้สั่นเทา เธอรู้ดีว่าหากแม่สามีเปิดประตูเข้ามาเห็นกล่องที่มีฉลากสินค้าภาษาอังกฤษอยู่ข้างใน ชีวิตที่วางแผนสร้างตัวของเธอในยุค 70 นี้คงจบสิ้นลงแน่ กู้เฉิงเองก็รู้สถานการณ์นี้ดี เขาตัดสินใจอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องรอคำสั่ง “เข้าห้องข้างในไป! เดี๋ยวพี่จัดการเอง!” กู้เฉิงกระซิบสั่งพลางใช้เท้าดันลังใบนั้นเข้าไปใต้กองฟางเก่าๆ อย่างรวดเร็วแล้วใช้แผ่นไม้ปิดทับไว้อีกชั้น หลินเยว่รีบวิ่งหลบเข้าไปในมุมมืดของห้องเก็บของ ทันทีที่เธอพ้นจากระยะสายตา ประตูไม้เก่าๆ ก็ถูกถีบจนเปิดออกด้วยแรงของหญิงวัยกลางคนที่มีใบหน้าบึ้งตึง นางกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความหิวกระหายทรัพย์สิน “กู้เฉิง! แกมาทำอะไรที่นี่! แล้วนังนั่นล่ะ!” แม่สามีแผดเสียงใส่นายทหารหนุ่มที่ยืนตระหง่านบังทางไว้ราวกับภูผา “ผมมาจัดของครับแม่” กู้เฉิงตอบเสียงเรียบ นิ่งสงบจนน่าประหลาดใจ “และภรรยาผมไม่ได้ทำอะไรผิด เธอแค่เตรียมของไปขายแลกแต้มเท่านั้น” “ขายแลกแต้ม? โกหก! เมื่อกี้ฉันเห็นเงาตะคุ่มๆ ขนของเข้ามา! เปิดสุ่มไก่นั่นออกมาดูเดี๋ยวนี้!” แม่สามีชี้ไปที่กองฟางจุดเดียวกับที่กล่องมิติลับถูกซ่อนอยู่ หลินเยว่ที่แอบอยู่หลังฉากกั้นกลั้นหายใจ หัวใจของเธอแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นแม่สามีเดินตรงเข้าไปที่กองฟางนั้น กู้เฉิงขยับตัวตามไปทันที เขาคว้าแขนแม่ของเขาไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอที่จะทำให้หญิงสูงวัยต้องชะงัก “ถ้าแม่จะรื้อค้นของส่วนตัวของภรรยาผม ผมคงต้องแจ้งเรื่องนี้กับหัวหน้าคอมมูนให้มาตรวจสอบเรื่องการก้าวก่ายสิทธิในทรัพย์สินครอบครัวนะครับแม่” กู้เฉิงขู่เสียงเย็น ดวงตาของเขาฉายแววอาฆาตที่คนเป็นแม่ยังไม่เคยเห็นมาก่อน แม่สามีชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะเยาะ “แกกล้าขู่แม่ตัวเองเพราะนังเมียคนเดียวงั้นรึ!” ในจังหวะที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด กู้เฉิงก็ใช้จังหวะที่แม่ของเขาเผลอ ดึงมือของหลินเยว่ออกมาจากการซ่อนตัว ทั้งคู่ก้าวผ่านประตูออกไปท่ามกลางสายตาที่โกรธจัดของหญิงชรา แต่ทันใดนั้นเอง สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น... เมื่อกู้เฉิงขยับตัวผ่านกองฟาง แรงสั่นสะเทือนทำให้นิยายเล่มโปรดที่หลินเยว่เผลอทำตกไว้ในมิติและมันหลุดติดออกมาด้วย ร่วงหล่นลงจากรอยแยกของกองฟางพอดีต่อหน้าต่อตาแม่สามี! หน้าปกของมันไม่ใช่หนังสือพิมพ์ท้องถิ่น แต่มันคือหนังสือภาพสีสดใสที่มีตัวอักษรภาษาต่างประเทศตัวโตชัดเจน! “นั่นอะไร!” แม่สามีถลันเข้าไปจะหยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมา ทว่ากู้เฉิงไวกว่า เขาเตะก้อนฟางไปทับหนังสือเล่มนั้นไว้ก่อนที่แม่ของเขาจะทันมองเห็นเนื้อหาข้างใน แต่ทว่า... วินาทีนั้นเองที่สายตาของเขาสบเข้ากับสายตาของภรรยา และเขาก็เห็นแววตาของเธอที่ไม่ได้แสดงความตระหนกเพียงอย่างเดียว แต่มันคือแววตาที่เต็มไปด้วยความลับที่เขากำลังจะได้คำตอบในไม่ช้านี้ กู้เฉิงก้มลงหยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงัน เขาไม่ส่งคืนให้ใคร แต่กลับเก็บใส่กระเป๋าเสื้อเครื่องแบบของเขาเอง ก่อนจะหันไปหาแม่ของเขาด้วยสายตาที่เย็นชาจนน่าขนลุก “ผมบอกว่าไม่มีอะไร ก็คือไม่มีอะไรครับแม่... แต่หลังจากนี้ ถ้าใครยังมายุ่งกับทรัพย์สินในบ้านของผมอีก ผมคงไม่รับรองว่าจะมีใครต้องถูกส่งตัวไปปรับทัศนคติที่ค่ายทหารบ้าง” หลินเยว่ใจเต้นรัวแรงจนแทบระเบิด เธอรู้ดีว่าการที่กู้เฉิงเก็บหนังสือเล่มนั้นไป นั่นหมายความว่าความลับของเธออาจจะถูกเปิดเผยในคืนนี้ ไม่ใช่ต่อหน้าแม่สามี แต่ต่อหน้าสามีที่ฉลาดเป็นกรดของเธอเอง! แล้วคำถามที่เธอกลัวที่สุดก็ดังขึ้นจากปากของกู้เฉิงทันทีที่แม่สามีเดินจากไปด้วยความโมโห “เยว่เอ๋อร์... บอกพี่มาตามตรง สิ่งของที่พี่เห็นวันนี้... มันมาจากที่ไหนกันแน่?” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่ความลับกำลังจะถูกเปิดเผย และมาร่วมลุ้นไปพร้อมๆ กันว่ากู้เฉิงจะรับมือกับความจริงที่เกินจินตนาการนี้ได้อย่างไรในตอนหน้าค่ะ!