กู้เฉิงเลื่อนยศ

“วางมันลงเดี๋ยวนี้!” เสียงตวาดแหลมสูงของแม่สามีดังลั่นโถงรับแขก กวาดเอาถ้วยน้ำชาที่เพิ่งชงเสร็จใหม่ๆ ตกลงกระแทกพื้นแตกกระจาย กลิ่นหอมของใบชาชั้นดีเจือจางหายไปแทนที่ด้วยบรรยากาศกดดันจนน่าอึดอัด หลินเยว่ไม่แม้แต่จะขยับตัว เธอเพียงแค่ขยับยิ้มบางๆ ที่มุมปาก สายตาจับจ้องไปที่เอกสารคำสั่งเลื่อนยศที่ประทับตราแดงฉานบนโต๊ะไม้เก่าๆ นั่น มือเรียวบางของเธอวางลงบนกองกระดาษอย่างมั่นคงราวกับจะประกาศว่า สิ่งนี้คือผลผลิตจากหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อที่เธอและกู้เฉิงร่วมกันฟันฝ่ามา ไม่ใช่สิ่งที่ใครหน้าไหนจะมาสั่งให้เธอ ‘ปล่อยวาง’ ได้ง่ายๆ “แม่คะ” หลินเยว่เอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลัง “เอกสารนี้ไม่ใช่ของเล่นในตลาดสดที่จะหยิบฉวยมาทำลายทิ้งตามใจชอบ มันคือชีวิต คือเกียรติ และคืออนาคตของสามีฉัน... แม่แน่ใจหรือคะว่าอยากจะเป็นคนทำลายมันจริงๆ?” กู้เฉิงที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่เงียบๆ ก้าวเข้ามาเบียดกายแนบชิดภรรยา ไอเย็นเยียบจากเครื่องแบบทหารที่เพิ่งผ่านการฝึกหนักมาส่งผลให้บรรยากาศรอบตัวเขาราวกับมีพายุหนาวจัดพัดผ่าน เขาไม่พูดจา แต่สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวที่จ้องมองมารดาบังเกิดเกล้าทำเอาหญิงชราถึงกับชะงักฝีเท้าที่กำลังจะพุ่งเข้ามา “ยศพันเอกที่ได้มา... ไม่ใช่เพราะโชคช่วย และไม่ใช่เพราะใครประทานให้” กู้เฉิงเอ่ยเสียงทุ้มต่ำแต่ดุดัน ทุกคำพูดกดทับความโลภในดวงตาของมารดาจนมิด “แต่เป็นเพราะภรรยาของผม คือคนที่อยู่เบื้องหลังความสำเร็จทั้งหมดนี้ ถ้าแม่ยังคิดจะขัดขวางชีวิตคู่ของพวกเราอีกแม้แต่ก้าวเดียว ผมก็ไม่รับประกันว่าเส้นทางชีวิตของ 'คนในครอบครัว' ที่แม่พยายามจะผลักดันเข้ามา จะยังมีที่ยืนเหลืออยู่ในกรมทหารอีกต่อไป” แม่สามีตัวสั่นเทาด้วยความโกรธจัดที่ถูกบุตรชายหักหน้าต่อหน้าสะใภ้ที่นางเกลียดชัง นางชี้หน้าหลินเยว่ด้วยมือที่สั่นระริก “แก! นังเด็กเหลือขอ แกใช้มารยาอะไรเป่าหูมัน! กู้เฉิง... แกจำไว้นะ แกมันเนรคุณ!” หลินเยว่ไม่ได้โต้ตอบด้วยอารมณ์ เธอเพียงหยิบซองจดหมายสีน้ำตาลขึ้นมาแล้วยัดใส่มือสามี ก่อนจะหันไปสบตากับแม่สามีด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “ถ้าการที่ลูกชายของแม่เติบโตในหน้าที่การงาน แล้วแม่มองว่าเป็นความเนรคุณ ก็คงไม่มีที่ใดในโลกที่แม่จะรู้สึกพอใจหรอกค่ะ... แต่อย่าลืมนะคะ ว่าทุกมื้ออาหารบนโต๊ะที่แม่กินอยู่ทุกวันนี้ มาจากเงินกำไรที่ฉันหาได้จากตลาด... อย่าได้เหยียบย่ำมือที่ป้อนข้าวแม่เลยค่ะ” กู้เฉิงกระชับกอดเอวภรรยาแน่นขึ้น ความคลั่งรักของเขาแสดงออกมาผ่านสัมผัสที่หวงแหน เขาก้มลงกระซิบข้างหูหลินเยว่ด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนอย่างเหลือเชื่อ “ทำได้ดีมากครับภรรยา... วันนี้เราจะฉลองกันใหญ่เลยไหม? อยากได้อะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า?” หลินเยว่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ “ขอแค่คุณปลอดภัยและได้เลื่อนตำแหน่งอย่างสง่างามก็พอค่ะ ส่วนเรื่องแม่... ปล่อยให้ท่านเรียนรู้เองเถอะ” ทว่า ในขณะที่ความตึงเครียดเริ่มคลี่คลาย เสียงเคาะประตูบ้านอย่างแรงก็ดังขึ้น ขัดจังหวะช่วงเวลาแห่งความสุขของทั้งคู่ กู้เฉิงหันไปมองประตูด้วยแววตาที่เคร่งขรึมขึ้นทันที เขาคว้าปืนพกที่เหน็บอยู่ที่เอวโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะเปิดประตูออกไปพบกับทหารหนุ่มลูกน้องคนสนิทที่ยืนหอบหายใจรวยรินอยู่หน้าบ้าน “ท่านพันเอกครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... รถขนเสบียงที่ท่านดูแลอยู่ถูกดักปล้นกลางทาง และที่สำคัญที่สุด... ในรายงานแจ้งว่ามีคนวงในแอบส่งข่าวให้กลุ่มโจรทราบเรื่องเส้นทาง!” กู้เฉิงหน้าถอดสีทันทีที่ได้ยิน เขาหันกลับมามองหลินเยว่ที่ยืนนิ่งค้างอยู่กลางห้อง แววตาของเขาสั่นไหวเพราะเขารู้ดีว่า... ข้อมูลเส้นทางขนส่งสินค้านี้ มีเพียงเขาและคนในครอบครัวเท่านั้นที่รู้! ส้มหวานมิติลับหวังว่ารี้ดที่รักจะร่วมลุ้นไปกับการเปิดโปงคนทรยศในครั้งนี้ แล้วมาตามติดกันต่อในตอนหน้านะคะ!