ยอมรับตัวตนที่แท้จริง

“ถ้าคุณจะเอาชีวิตผมไปเพื่อแลกกับความลับของภรรยา ผมก็ยินดี... แต่ถ้าคิดจะแตะต้องเธอแม้เพียงเส้นผมเส้นเดียว ผมสัญญาว่านรกจะมาเยือนบ้านตระกูลกู้ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป” เสียงทุ้มต่ำของกู้เฉิงไม่ได้สั่นเครือแม้แต่น้อย มันราบเรียบ ทรงพลัง และเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายของชายชาติทหารที่ผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชน เขาไม่ได้พูดกับหลินเยว่ แต่เขากำลังพูดกับ ‘เงา’ ของใครบางคนที่ซุ่มรออยู่ในเงามืดของห้องเก็บของที่ปิดตาย หลินเยว่หัวใจเต้นรำไปมาในอกจนแทบจะทะลุออกมา เธอสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากฝ่ามือหนาที่กุมข้อมือเธอไว้แน่นแน่นจนขึ้นรอยแดง แต่มันไม่ใช่ความเจ็บปวด มันคือความรู้สึกถึง ‘ที่พึ่ง’ ที่เธอไม่เคยได้รับจากใครมาก่อนในชีวิตนี้ “กู้เฉิง...” เธอพึมพำ น้ำเสียงสั่นพร่า “คุณรู้เหรอคะ? เรื่องที่ฉัน...” “เรื่องที่ภรรยาของผมมี ‘ที่ว่าง’ สำหรับเก็บของวิเศษน่ะเหรอ?” เขาก้มลงมาสบตา ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวหรือรังเกียจ มันมีความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความขรึมอย่างไม่น่าเชื่อ “เยว่เยว่... ผมเป็นทหาร ผมฝึกฝนมาเพื่อสังเกตทุกรายละเอียด และผมก็สังเกตเห็นมานานแล้วว่าตะกร้าใบเดิมของคุณมักจะมีของสดใหม่เกินกว่าที่แม่ค้าในตลาดจะหามาได้ หรือแม้แต่ตอนที่เราย้ายเข้าบ้านใหม่ ของหนักมหาศาลพวกนั้นหายไปอยู่ในที่ที่คุณหยิบออกมาได้ดั่งใจนึก” หลินเยว่ตัวแข็งทื่อ เธอพยายามดึงข้อมือออก แต่กู้เฉิงกลับขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าของเธอ กลิ่นอายของยาสูบจางๆ ผสมกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของเขาทำให้เธอมึนงง “คุณไม่กลัวฉันเหรอคะ? ฉันอาจจะเป็นปีศาจ หรือเป็นสิ่งที่ผิดแปลกไปจากยุคสมัยนี้...” “ถ้าปีศาจที่ผมเจอร้ายกาจเหมือนภรรยาคนนี้ ที่วันๆ เอาแต่หาเงินจนตัวเป็นเกลียว แถมยังทำอาหารอร่อยจนผมถอนตัวไม่ขึ้น ผมก็ยินดีจะตกนรกกับเธอไปตลอดกาล” กู้เฉิงหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงจริงจังจนน่าใจหาย “ฟังผมนะเยว่เยว่ ความลับนี้... ไม่ใช่แค่ของคุณคนเดียว แต่มันเป็นของ ‘เรา’ นับจากนี้ไป ผมจะเป็นกำแพงป้องกันให้คุณ ไม่ว่าใครหน้าไหนที่คิดจะขุดคุ้ย หรือแม้แต่แม่ของผมที่คอยแต่จะจ้องจับผิดคุณ เธอจะไม่มีวันได้เห็นแม้แต่เงาของความผิดปกติ” คำพูดของเขาเหมือนสายฝนที่ชโลมใจที่แห้งผากของหลินเยว่ เธอทำงานหนักมาตลอด แบกรับความลับนี้ไว้เพียงลำพังด้วยความหวาดระแวง แต่ในยามที่วิกฤตที่สุด ผู้ชายคนนี้กลับยื่นมือเข้ามาโอบอุ้มเธอไว้โดยไม่ต้องการสิ่งตอบแทน “ทำไมคุณถึงดีกับฉันขนาดนี้คะ... กู้เฉิง” เธอถามเบาๆ น้ำตาเริ่มคลอหน่วย กู้เฉิงยื่นมืออีกข้างมาลูบแก้มเธออย่างแผ่วเบา สายตาของเขาเปลี่ยนจากนักรบกลายเป็นสามีที่คลั่งรักจนปิดไม่มิด “เพราะคุณคือภรรยาของผม เพราะคุณทำให้ผมอยากกลับบ้านเร็วขึ้นทุกวัน และเพราะผมตกหลุมรักผู้หญิงที่กล้าหาญคนนี้เข้าให้แล้ว... ไม่ว่าเธอจะเป็นใคร หรือมาจากไหนก็ตาม” บรรยากาศในห้องเงียบสงัดลง ทว่าความอบอุ่นกลับอบอวลไปทั่วบริเวณ กระนั้น ความเงียบก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังใกล้เข้ามาทางหน้าต่างบานเกล็ดด้านนอก พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบที่ฟังดูคุ้นหูเหลือเกิน “นังนั่นมันต้องซ่อนของไว้ในห้องนี้แน่ๆ ท่านพี่ ท่านรีบพังประตูเข้าไปสิ! ถ้าเจอของเหล่านั้น เราจะได้ขู่กรรโชกเงินจากนังเด็กนั่นมาให้หมด!” เป็นเสียงของแม่สามีจอมร้ายกาจ! หลินเยว่หน้าซีดเผือด เธอหันไปมองกู้เฉิงที่พริบตาเดียว แววตาอ่อนโยนเมื่อครู่ก็หายวับไป เหลือเพียงดวงตาคมปลาบดุจน้ำแข็งที่พร้อมจะบดขยี้ศัตรู กู้เฉิงขยับตัวไปยืนบังหน้าภรรยาไว้มิดชิด เขาสูดลมหายใจลึกก่อนจะตะโกนด้วยเสียงก้องกังวาน “แม่ครับ! ถ้าแม่ยังก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว อย่าหาว่าลูกอกตัญญูที่ต้องเชิญแม่กลับบ้านใหญ่ทันที โดยไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนทั้งนั้น!” ทว่าในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด บานประตูไม้เก่าๆ ก็ถูกถีบจนแทบกระเด็นเข้ามาก่อนที่กู้เฉิงจะได้ทันขยับตัว แต่คนที่ปรากฏกายอยู่หน้าประตูไม่ใช่แม่สามีเพียงลำพัง... กลับเป็นบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีชีวิตอยู่ และเขาคนนั้นกำลังถือเอกสารราชการบางอย่างที่ทำเอาหลินเยว่ถึงกับลมหายใจสะดุด “พันเอกกู้... ผมได้รับคำสั่งด่วนจากส่วนกลาง ให้มาตรวจสอบที่พักของภรรยาคุณ เนื่องจากมีการร้องเรียนเรื่องการครอบครองสินค้าต้องห้ามในปริมาณมหาศาล และดูเหมือนว่า... สิ่งที่อยู่ข้างหลังคุณนั่นแหละ คือคำตอบที่ผมตามหา” ชายในเครื่องแบบท่าทางเย็นชาคนนั้นก้าวเข้ามาในห้อง สายตาของเขาจ้องเขม็งมาที่หลินเยว่ มือของเขาเลื่อนไปแตะที่ซองปืนข้างเอวอย่างคุกคาม กู้เฉิงขยับกายเตรียมพร้อมสู้ แต่ทว่า... วัตถุประหลาดบางอย่างในมือของชายคนนั้นกลับเริ่มสั่นไหวและส่งเสียงร้องดังวี๊ดขึ้นมา ราวกับว่ามันสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่หลินเยว่ซ่อนไว้ในมิติ! ความลับของเธอ... กำลังจะถูกเปิดเผยต่อหน้าศัตรูที่ไม่คาดฝันที่สุดแล้วหรือไม่? ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหลินเยว่และกู้เฉิงมาถึงตรงนี้ ขอให้สนุกกับตอนต่อไปนะคะ!