เศษเสี้ยวความทรงจำ

กลิ่นอับชื้นของคราบเลือดแห้งกรังและสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่ในห้องเก็บของชั้นใต้ดิน แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ ส่องกระทบโครงสร้างเหล็กเส้นและเศษปูนเปลือยที่ยังสร้างไม่เสร็จของไซต์งานก่อสร้าง นิ้วมือของผมสั่นเทาเล็กน้อยยามเมื่อสัมผัสลงบน "มีดพับด้ามไม้จันทน์หอม" วัตถุพยานชิ้นสำคัญจากคดีฆาตกรรมอำพรางที่สารวัตรกวินเพิ่งส่งมอบให้ตรวจสอบ ในฐานะวิศวกรโครงสร้าง ผมถูกสอนให้มองโลกผ่านสมการคณิตศาสตร์ แรงดึง แรงอัด และโมเมนต์ความโค้งงอ แต่ในวินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัสผิวไม้ที่สลักลวดลายโบราณนั้น กฎเกณฑ์ทางฟิสิกส์ทั้งหมดกลับพังทลายลงราวกับปราสาททราย "ตั้งสติไว้, แทนคุณ..." เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของรินรดาดังขึ้นจากมุมมืด เธอatเฝ้ามองผมด้วยสายตาคมกริบ มือเรียวบางยกขึ้นจรดปลายนิ้วที่ขมับของตนเองเพื่อส่งผ่านกระแสจิตช่วยประคองสติ "อย่าปล่อยให้ความกลัวครอบงำจิตใต้สำนึก... ใช้เนตรอาคมที่นายพยายามปฏิเสธมาตลอด ดึงเอาเจตจำนงของมันออกมาให้ได้" ผมสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความตื่นตระหนก หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามขึ้นมาถึงต้นแขน ภาพรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว อากาศในห้องใต้ดินราวกับหนาแน่นขึ้นจนกลายเป็นเจลลี่สีดำสนิท *ฉับพลัน... โลกทั้งใบก็ดับวูบลง* สติของผมถูกกระชากดึงลงสู่ห้วงเหวลึกแห่งกาลเวลา ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่ห้องใต้ดินแห่งนี้อีกต่อไป หากแต่เป็นห้องพักราคาถูกที่อับชื้น หยาดฝนโปรยปรายกระทบกระจกหน้าต่าง เสียงฟ้าร้องคำรามดังสนั่นหวั่นไหว กลิ่นอับของความสิ้นหวังและกลิ่นคาวเลือดตีรันเข้าจมูกอย่างรุนแรงจนแทบอาเจียน ผมกำลังมองผ่าน "ดวงตา" ของคนร้าย... ร่างเงาสะท้อนในกระจกเงาไม่ใช่ตัวผม แต่มันคือชายหนุ่มร่างผอมเกร็ง ดวงตาแดงก่ำด้วยฤทธิ์ยาและโทสะที่สะสมมาแรมปี ภายในห้องนั้นรกเรื้อไปด้วยกองกระดาษแบบแปลนโครงสร้างตึกที่ถูกขีดฆ่าด้วยปากกาแดงจนยับเยิน บนโต๊ะทำงานมีสมุดบันทึกเล่มหนึ่งเปิดกางไว้ ข้อความด้วยลายมือหวัดๆ เต็มไปด้วยความคับแค้นใจที่ถูกเอารัดเอาเปรียบจากบริษัทรับเหมากريยรายใหญ่ "พวกมันต้องชดใช้..." เสียงแหบพร่าหลุดออกมาจากลำคอของร่างนั้น เสียงที่สะท้อนก้องอยู่ในหัวของผมไม่ใช่เสียงของผมเอง แต่มันคือเสียงของฆาตกร ในนิมิตนั้น มือขวาที่สวมถุงมือหนังสีดำกำลังกำมีดพับด้ามไม้จันทน์หอมแน่น แรงบีบสะท้อนผ่านความทรงจำเข้ามาจนข้อมือของผมในโลกความเป็นจริงปวดร้าว ภาพตัดสลับไปที่การสะกดรอยตามเหยื่อ—วิศวกรควบคุมงานผู้ทุจริตที่เดินฮัมเพลงอย่างสบายใจในลานจอดรถเปลี่ยว ความโกรธแค้นพุ่งพล่านถึงขีดสุดราวกับลาวาเดือดพล่าน แรงกระตุ้นในการฆ่าถูกขับเคลื่อนด้วยความรู้สึกว่านี่คือ "ความยุติธรรม" ที่กฎหมายเอื้อมไม่ถึง ผมเห็นรอยยิ้มบิดเบี้ยวของคนร้ายในเสี้ยววินาทีที่คมมีดพับปักลึกเข้าสู่ *อั่ก...!* ผมสะดุ้งเฮือก หลุดออกจากภวังค์นิมิตอย่างรุนแรง เซถอยหลังจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับชั้นวางเหล็กเสียงดังสนั่น เศษกล่องกระดาษร่วงหล่นลงมาเกลื่อนพื้น ผมหอบหายใจโยนตัวโก่ง เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มใบหน้าและแผ่นหลัง รินรดารีบเข้ามาประคองแขนผมไว้ทันที สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด "นายไหวไหม, แทนคุณ?" รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พร้อมกับส่งผ้าเช็ดหน้าให้ "นายเห็นอะไรบ้าง?" ผมใช้มือข้างหนึ่งยันเข่าไว้ พยายามปรับลมหายใจให้กลับมาเป็นปกติ ภาพเหตุการณ์และอารมณ์ความรู้สึกอันดำมืดของฆาตกรยังคงติดค้างอยู่ในสมองราวกับรอยแผลเป็นที่เพิ่งถูกกรีดซ้ำ "ผม... ผมเห็นความแค้น..." ผมเงยหน้าขึ้นมองรินรดาดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง "คนร้ายไม่ใช่ฆาตกรต่อเนื่องโรคจิต แต่มันคือคนที่มีปมปัญหาเรื่องการออกแบบโครงสร้างตึก และถูกบริษัทเบี้ยวค่าจ้างจนชีวิตพังทลาย... เขามองว่าการฆ่าครั้งนี้คือการทวงคืนความยุติธรรม!" ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของสารวัตรกวินก็ดังสะท้อนก้องมาจากบันไดทางขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของนายตำรวจน้ำดีที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาในห้อง สีหน้าของสารวัตรเคร่งเครียดจนเห็นเส้นเลือดที่ขมับ "คุณแทนคุณ, คุณรินรดารีบมาดูนี่เร็ว!" สารวัตรกวินยื่นแท็บเล็ตในมือมาให้ดู หน้าจอปรากฏภาพข่าว ด่วนที่สุด จากสถานีโทรทัศน์ท้องถิ่น "เพิ่งมีรายงานเหตุฆาตกรรมสะเทือนขวัญเกิดขึ้นเมื่อสิบนาทีที่แล้ว... ที่ไซต์งานก่อสร้างโครงการ A ของบริษัทเดียวกันเป๊ะ และรูปแบบการลงมือ..." สารวัตรกวินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงระคนหวาดหวั่น "รูปแบบการลงมือเหมือนกับคดีที่คุณแทนคุณเพิ่งบอกผมเมื่อครู่ไม่มีผิดเพี้ยน... และที่สำคัญที่สุด คนร้ายทิ้งข้อความท้าทายสลักไว้บนเสาปูนด้วยมีดพับ... เป็นชื่อของคุณแทนคุณเองครับ!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนากลุ่มนี้ไปด้วยกันนะครับ